II SAB/Wr 274/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 8 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Wr 58/21 postanawia: odrzucić skargę. Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2021 r. (sygn. akt II SAB/Wr 58/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A. O. na bezczynność Rady Miejskiej w M. w przedmiocie zakresu realizacji inwestycji celu publicznego. Pismem z dnia 23 kwietnia 2026 r. A. O. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Wr 58/21. W wykonaniu zarządzenia z dnia 27 maja 2026 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez: 1) jednoznaczne wskazanie podstaw wznowienia, tj. wyjaśnienie, czy skarżący żąda wznowienia postępowania jedynie na podstawie wskazanego w skardze art. 273 § 3 p.p.s.a. w oparciu o wydane przez tut. Sąd wyroki z dnia 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 920/24 oraz II SA/Wr 717/24, czy też art. 273 § 2 p.p.s.a., biorąc pod uwagę powołane w treści skargi środki dowodowe ujawnione w latach 2021-2026; 2) w razie gdy podstawą wznowienia postępowania jest także art. 273 § 2 p.p.s.a. – wskazanie, czy dowody powołane w treści skargi w lit. a do e stanowią nowe okoliczności faktyczne lub dowody zostały wykryte, które istniały w chwili orzekania w sprawie II SAB/Wr 58/21, a nie były znane Sądowi i mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a strona nie mogła ich przytoczyć; 3) wskazania dochowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, tj. wykazania, kiedy dokładnie oraz w jakich okolicznościach skarżący powziął informację o przywołanych wszystkich podstawach wznowienia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 23 czerwca 2026 r. (data wpływu do Sądu) wskazał, że podstawą skargi jest art. 273 § 3 p.p.s.a. i inne, w oparciu o wyroki tut. Sądu z dnia 26 czerwca 2026 r. Następnie pełnomocnik wskazał, że podstawą wznowienia może być też art. 273 § 2 p.p.s.a. Zdaniem pełnomocnika termin do złożenia skargi został zachowany, bowiem skarga została złożona 20 kwietnia 2026 r., a dokumenty pod poz. c) – e) zostały wydane 30 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026, poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis zaś z art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci. Ustawowe podstawy wznowienia postępowania zostały określone w art. 271-273 p.p.s.a.. Stosownie do tych przepisów: można żądać wznowienia postępowania sądowego: z powodu nieważności (przesłanki określone w art. 271 pkt 1 i 2 p.p.s.a.); gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie i gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia (art. 272 § 1 i § 2a p.p.s.a.); gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.) oraz w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.) lub w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 p.p.s.a.) Podstawę wznowienia powinna wykazać strona w skardze, przy czym samo sformułowanie podstawy w sposób odpowiadający ustawie nie jest wystarczające i w takiej sytuacji skarga o wznowienie podlega odrzuceniu (zob. postanowienia NSA z dnia: 25 września 2001 r., sygn. akt II SA/Gd 970/01; 19 kwietnia 2005 r., sygn. akt GSK 1242/04; 23 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 257/11; 25 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 849/12; 19 grudnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1332/12; 4 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1424/13). Jak stanowi art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę o wznowienie postępowania postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Powyższa sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W jej realiach skarżący nie uzupełnił oznaczonych braków formalnych skargi w zakreślonym terminie, co też musiało skutkować jej odrzuceniem, gdyż skardze nie można było nadać dalszego biegu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko skarżącego, w którym wskazał jako podstawę wznowienia m.in. art. 273 § 3 p.p.s.a. "i inne" oraz wywiódł z pism skarżącego, że podstawą wznowienia "może być też art. 273 § 2 p.p.s.a.". Podnieść należy, że Sąd wezwał stronę do jednoznacznego podania podstaw wznowienia, natomiast powołanie się ogólnie na bliżej niesprecyzowany zakres przepisów poprzez zwrot "i inne" nie spełnia zobowiązania wynikającego z wezwania. To strona ma wskazać na jakiej podstawie domaga się wznowienia, co następnie Sąd poddaje ocenie spełnienia wymogów ustawowych. Nie jest natomiast rolą Sądu szukać podstaw skargi o wznowienie za stronę. Wskazanie w dalszej kolejności, że z treści skargi i załączników pełnomocnik wywiódł, że podstawą wznowienia postępowania "może być też" art. 273 § 2 p.p.s.a. również nie stanowi jednoznacznej odpowiedzi na wezwanie Sądu. Pełnomocnik z urzędu wobec wezwania powinien poprzez kontakt ze skarżącym pozyskać wiedzę, czy istotnie intencją skarżącego jest wywiedzenie skargi na tej podstawie. Sąd nie może uznać prawdopodobnych podstaw skargi o wznowienie, wyprowadzonych z domysłów pełnomocnika dotyczących treści skargi. Niezależnie od powyższego, podniesione przez skarżącego i jego pełnomocnika podstawy z art. 273 § 3 p.p.s.a. nie mogły zostać uznane za spełniające wymagania ustawowe. W orzecznictwie akcentuje się, że "podstawą skargi o wznowienie postępowania może być tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie, które dotyczy tego samego stosunku prawnego. Musi dotyczyć tej samej sprawy, a więc musi zachodzić tożsamość materii i stron, tj. innymi słowy tożsamość przedmiotowo-podmiotowa, danego postępowania" (zob. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 281/12). Musi być ponadto prawomocne zanim "zapadł wyrok w postępowaniu, którego wznowienia się żąda" (tak NSA w postanowieniu z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt I FSK 1355/07). Konsekwencją zasadności skargi o wznowienie postępowania może być potrzeba uchylenia z urzędu nie tylko orzeczenia, w stosunku do którego skargę wniesiono, ale także innych prawomocnych orzeczeń w granicach tej samej sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 535/09). Odnosząc powyższe do niniejszego postępowania, przytoczone przez stronę prawomocne orzeczenia z dnia 26 czerwca 2025 r. nie dotyczyły, tak jak sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wr 58/21, której wznowienia domaga się skarżący, bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy M. w przedmiocie zakresu realizacji inwestycji celu publicznego. Powołane orzeczenia zapadłe pod sygn. akt II SA/Wr 920/24 oraz II SA/Wr 717/24 dotyczyły odpowiednio: decyzji odmawiającej wydania zaświadczenia o milczącym przyjęciu wniosku z dnia 9 kwietnia 2021 r. zatytułowanego: "[...] z domem opieki, przychodnią wiejską, domem agroturystycznym, realizowanego w trybie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, "w zakresie w jakim zaświadczenie to jest bezwzględnie wymagane celem uzyskania zapewnienia energii elektrycznej, wody bytowej oraz wystąpienia, o czym mowa Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 sierpnia 2023 r. w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej" oraz decyzji odmawiającej wydania zaświadczenia o milczącym przyjęciu wniosku z dnia 21 listopada 2022 r., Nr II zatytułowanego: "[...]" z domem opieki, przychodnią wiejską, domem agroturystycznym, realizowanego w trybie Ustawy Covid19 art. 12 oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym art. 56, art. 61 ust. 1 pkt 5 i 1 dalej art. 51 ust. 1, art. 51 ust. 2, art. 52, art. 58. W uzasadnieniu skarżący wskazał między innymi, że od daty ww. wniosku, to jest 9 kwietnia 2021 r. do 25 maja 2021 r. organ nie wszczął postępowania będąc zobowiązanym zakończyć to postępowanie w terminie 21 dni, co nakazuje art 64 ust. 1 i 2 ustawy". Stwierdził także, że "brak czynności materialno-prawnych w przedmiotowym postępowaniu skutkuje przyjęciem wniosku w milczącej zgodzie". Strona przedmiotowa orzeczenia zapadłego pod sygn. akt II SAB/Wr 58/21 oraz orzeczeń zapadłych pod sygn. akt II SA/Wr 920/24 i II SA/Wr 717/24 nie jest tożsama, nie można więc mówić o tej samej sprawie w myśl art. 273 § 3 p.p.s.a. W powyższych sprawach nie zachodzi res iudicata. Odnosząc się z kolei do "możliwej" podstawy wznowienia z art. 273 § 2 p.p.s.a., istotę omawianej podstawy wznowienia dobrze ilustrują motywy wyroku NSA z dnia 4 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 1753/22, w którym przyjęto, że "Wymienione w art. 273 § 2 p.p.s.a. przesłanki należy rozumieć w ten sposób, że okoliczności i dowody, na które powołuje się strona, istniały przed zakończeniem sprawy, której dotyczy wniosek. Po drugie zostały wykryte po prawomocnym zakończeniu postępowania. Po trzecie mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a więc niezbędne jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowymi a treścią prawomocnego orzeczenia sądu. Po czwarte, strona nie mogła z tych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych skorzystać w poprzednim postępowaniu, ponieważ nie były one jej znane (vide wyrok NSA z dnia 24 maja 2024 r., sygn. akt I FSK 1336/23). W tej sprawie fundamentalne znaczenie ma istnienie związku przyczynowego pomiędzy okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowymi, a treścią prawomocnego orzeczenia sądu". Nie mieści się w ramach tej podstawy wznowienia postępowania także orzeczenie sądowe, w tym wyrok sądu wydany później niż kwestionowane orzeczenie (zob. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1332/12; postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1853/12). W realiach niniejszej sprawy przytoczone przez skarżącego i jego pełnomocnika orzeczenia zapadły 26 czerwca 2025 r. (pkt a skargi), a więc ponad 3 lata po wyroku z dnia 16 grudnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Wr 58/21, natomiast pozostałe dokumenty przytoczone w skardze zostały sporządzone lub wydane również lata po orzeczeniu z dnia 16 grudnia 2021 r. (pkt b, c i e skargi) lub były już znane na dzień zapadłego orzeczenia (pkt d skargi). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zachodzi brak ustawowej podstawy wznowienia postępowania, a za takie nie można uznać art. 273 § 2 i 3 p.p.s.a. w okolicznościach tej sprawy. W związku z powyższym, należało na podstawie art. 58 § 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a. odrzucić skargę o wznowienie postępowania.