II GSK 2386/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Skoczylas sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Starosty Bieruńsko-Lędzińskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 czerwca 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 62/25 w sprawie ze skargi M. C. na czynność Starosty Bieruńsko-Lędzińskiego w przedmiocie wpisania terminu ważności uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 62/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi M. C. na czynność Starosty Bieruńsko-Lędzińskiego w przedmiocie wpisania terminu ważności uprawnień do kierowania pojazdami: stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności w zakresie wpisania w dokumencie prawa jazdy wydanego dnia 9 grudnia 2024 r. nr [...] terminu ważności uprawnień do kierowania pojazdami kat. C1 oraz C; zasądził od Starosty Bieruńsko-Lędzińskiego na rzecz skarżącego 200 złotych tytułem zawrotu kosztów postępowania sądowego. Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił Starosta Bieruńsko-Lędziński, zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: - art. 15 w związku z art. 10 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1268) poprzez ich niezastosowanie w wyniku przyjęcia, że wpis potwierdzający odbycie kwalifikacji wstępnej jest podstawą do wydania nowego prawa jazdy z powodu zmiany stanu faktycznego wymagającego zmiany danych, podczas gdy wpis taki stanowi nowy wpis daty ważności badań lekarskich i badań psychologicznych i wydanie nowego prawa jazdy; - § 10 ust. 3 pkt 10 lit. a oraz § 10 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 stycznia 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 231 z późń. zm.) poprzez przyjęcie, że dokonując wpisu nowych uprawnień organ może pominąć przedłożone do niech terminowe zaświadczenie lekarskie, a w konsekwencji zaświadczenie to potraktować wybiórczo i przy wpisie potwierdzającym kwalifikacje zawodowe organ może pozostawić bezterminowe uprawnienia poszczególnych prawa jazdy; - § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U.2016 r.231), poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu oraz brak odniesienia się przez WSA w Gliwicach do aktualnego brzmienia przepisu § 29 znowelizowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 kwietnia 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2022 r., poz. 874), a w konsekwencji przyjęcie przez Sąd I instancji, że dana kategoria prawa jazdy jest ważna bezterminowo w przypadku osób, które posiadały w dniu wejścia w życie ustawy uprawnienia do kierowania pojazdami, których data ważności nie była ograniczona orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym, podczas gdy do § 29 dodano ust. 3 stanowiący w obecnym stanie prawnym, że: "Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku osób, którym po dniu wejścia w życie ustawy data ważności uprawnienia została zmieniona w związku z przedłożeniem nowego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy", 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 146 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez dokonanie niewłaściwej oceny dowodów i pominięcie w przedstawionym stania sprawy istotnych dla jej wyniku okoliczności, skutkujące wadliwym przyjęciem, że organ dokonał bezskutecznej czynności wpisu daty ważności uprawnienia w pozycji 11 prawa jazdy w zakresie pojazdów mechanicznych kategorii C1, C oraz C1E i CE, w sytuacji, gdy orzeczenie lekarskie z dnia 26.11.2024 r., w którym uprawniony do badań kierowców lekarz określił termin następnego badania na datę 25.11.2029 r. dla kategorii C1, C oraz C1E i CE oraz orzeczenie psychologiczne nr 880/24, gdzie termin następnego badania psychologicznego zgodnie z art. 39k ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wskazano na 25.11.2029 r. obligowało organ do dokonania tej czynności, a organ administracji publicznej działa na zasadzie legalizmu i nie może samodzielnie decydować o tym, czy wprowadzone przez ustawodawcę przepisy wykonawcze są poprawne, czy też nie, tj. czy wprowadzona regulacja wykracza poza zakres spraw przekazywanych do uregulowania i czy narusza zasady konstytucyjne oraz cel wykonawczy względem ustawy upoważniającej, - art. 146 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności Starosty, podczas gdy skarga jako bezzasadna powinna być oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując legalność działania Starosty Bieruńsko-Lędzińskiego w przedmiocie czynności wpisania terminu ważności uprawnień do kierowania pojazdami w dokumencie prawa jazdy, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. stwierdził bezskuteczność wpisu daty ważności uprawnień kategorii C1 oraz C – tj. "25.11.2029" – w nowym dokumencie prawa jazdy wydanym stronie skarżącej w dniu 9 grudnia 2024 r. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że o braku zgodności z prawem zaskarżonego działania należało wnioskować na tej podstawie, że organ administracji publicznej nie był uprawniony do ograniczenia bezterminowych uprawnień kategorii C i kategorii C1, albowiem podstaw ku temu nie stwarza ani 15 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, ani też § 1 pkt 4 rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 15 kwietnia 2022 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami. Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. W punkcie wyjścia wymaga przypomnienia, że z okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy wynika, że posiadając już bezterminowe uprawnienie do kierowania pojazdami kat. C i kat. C1, wnioskiem z dnia 26 listopada 2024 r. strona wystąpiła o wydanie dokumentu prawa jazdy z uwagi na kończący się termin ważności wpisu potwierdzającego kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii C1, C, C1E i CE, załączając do tego wniosku orzeczenie lekarskie oraz orzeczenie psychologiczne z dnia 29 listopada 2024 r. o braku przeciwskazań zdrowotnych i o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, z wyznaczonym terminem następnego badania lekarskiego oraz badania psychologicznego na dzień 25 listopada 2029 r. Rozpoznając ten wniosek, organ administracji publicznej wydając decyzję z dnia 9 grudnia 2024 r. oraz wydając prawy jazdy z datą ważności tego dokumentu do dnia 9 kwietnia 2039 r., w jego polu "data ważności uprawnienia" wpisał datę "25.11.2020 r.", to jest datę analogiczną, jak polu "ograniczenia". Odpowiadając na zarzuty skargi kasacyjnej, w punkcie wyjścia trzeba podkreślić, że wbrew oczekiwaniom skarżącego kasacyjnie organu administracji nie mogą być uznane za zasadne – a co za tym idzie skuteczne – zarzuty błędnej wykładni art. 10 ustawy o kierujących pojazdami (w powiązaniu z jej art. 15) oraz przepisów §10 ust. 3 pkt 10 lit. a) i § 10 ust. 4 i ust. 5 oraz § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (pkt 1 tiret pierwsze – trzecie petitum skargi kasacyjnej) zwłaszcza gdy w tej mierze odwołać się do przyjmowanego w orzecznictwie rozumienia błędu wykładni, a co za tym idzie koniecznych wymogów, którym zarzut taki powinien czynić zadość (zob. np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15). Zarzut błędnej wykładni wymaga – aby mógł być rozpatrzony – wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej, a więc innymi słowy wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu, stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe. W tym też kontekście o braku zasadności – a co za tym idzie skuteczności – zarzutów błędnej wykładni wymienionych przepisów prawa trzeba wnioskować na tej podstawie, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika (s. 2 – 3), aby stanowiły one przedmiot egzegezy prawniczej Sądu I instancji, w rezultacie której miałby zostać wyrażony pogląd prawny kwestionowany skargą kasacyjną – zwłaszcza, że przepisy te nie zostały nawet w nim przywołane, w tym również w konfiguracji wskazywanej przez organ administracji (art. 10 w związku z art. 15 ustawy o kierujących pojazdami) – co prowadzi do wniosku, że na gruncie tych zarzutów została podjęta polemika z poglądem nieistniejącym, co siłą rzeczy nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że nie mogą być one uznane za zasadne, ani też za skuteczne. Niezależnie od powyższego, w odpowiedzi na zarzuty niewłaściwego zastosowania wymienionych powyżej przepisów prawa, których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie – i jednocześnie podkreślając w odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (pkt 2 tiret pierwsze petitum skargi kasacyjnej), że poprzez zarzut jego naruszenia nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13), zaś w odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 146 § 1 w związku z art. 151 p.p.s.a. (pkt 2 tiret drugie petitum skargi kasacyjnej), że wymienione przepisy prawa, jako tzw. przepisy wynikowe, nie mogły stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej (por. np. wyroki NSA z dnia: 11 września 2020 r., sygn. akt II GSK 2989/1720 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 425/18; 15 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 297/16; 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2547/17; 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10) – wymaga podkreślenia, że istnieje ścisła dystynkcja między pojęciem "uprawnienia do kierowania pojazdem" oraz pojęciem "prawa jazdy", które nie są – co oczywiste i co znajduje swoje potwierdzenie w jednoznacznym podejściu judykatury do tej kwestii (zob. wyrok TK z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt K 5/13 oraz wyrok NSA z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1686/15) – pojęciami tożsamymi. Z faktu więc, że organ administracji publicznej wydaje prawo jazdy w drodze decyzji administracyjnej (art. 10 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami) nie wynikają dalej jeszcze idące konsekwencje. Zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się do art. 4 i art. 5 wymienionej ustawy. Z pierwszego spośród tych przepisów prawa wynika bowiem, że dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest wydane w kraju prawo jazdy, co prowadzi do wniosku, że nie chodzi o dokument, na podstawie którego są przyznawane, nadawane etc., etc. uprawnienia do kierowania pojazdami, lecz o dokument, który w relacji do określonych w art. 11 ust. 1 tej ustawy przesłanek jego wydania – a co za tym idzie w relacji do funkcji tego dokumentu – stwierdza posiadanie nabytego uprawnienia do kierowania pojazdami. Z drugiego spośród tych przepisów prawa – na gruncie którego ustawodawca operuje, co istotne, tożsamą konwencją językową – wynika natomiast, że prawo jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy, stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania odpowiednio motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ruchu międzynarodowym. W świetle powyższego – w tym również wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 18 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy – za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że kompetencja (uprawnienie), której (którego) treścią jest wydawanie dokumentu prawa jazdy z określonym terminem jego ważności, nie jest kompetencją do przyznawania, nadawania uprawnień do kierowania pojazdami, czy też – co trzeba podkreślić – kompetencją (uprawnieniem) do modyfikowania i weryfikowania nabytych już wcześniej bezterminowo uprawnień do kierowania pojazdami poprzez ograniczanie i zmianę terminu ich ważności. Zwłaszcza, że z ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami nie wynika – co jest aż nadto oczywiste – aby przedmiotem i celem jej regulacji było zniesienie lub ograniczenie nabytych na podstawie uchylonych przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym i potwierdzonych decyzjami w sprawach wydania praw jazdy bezterminowych uprawnień do kierowania pojazdami, o czym w świetle dotychczas przedstawionych argumentów nie sposób jest również wnioskować na podstawie wprowadzonego tą ustawą obowiązku wymiany dokumentów praw jazdy potwierdzających te uprawnienia (zob. w tej mierze również wyroki NSA z dnia: 22 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1360/23; 17 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 1321/24). Siłą rzeczy – co jest nie mniej oczywiste – podstawy modyfikowania, weryfikowania, ograniczania, znoszenia nabytych wcześniej bezterminowo uprawnień do kierowania pojazdami nie tworzą więc również – odnoszące się do orzeczeń i badań lekarskich, jako dodatkowych wymagań lub ograniczeń określonych ustawą o kierujących pojazdami – przepisy art. 13, art. 75 czy też art. 79 tej ustawy, albowiem nie wynika to z ich treści i z całą pewnością nie taki był również cel ich ustanowienia. Co więcej, podstawy tego rodzaju – wbrew stanowisku skargi kasacyjnej – nie sposób jest również rekonstruować z § 10 ust. 3 pkt 10 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, z którego wynika, że prawo jazdy wypełnia się w określony w tym przepisie sposób, w tym między innymi, poprzez dokonanie następującego wpisu: "data ważności uprawnienia – najwcześniejsza z dat określonych w orzeczeniu lekarskim i odpowiednio w orzeczeniu psychologicznym dla przeprowadzenia ponownych badań lekarskich lub psychologicznych w zakresie określonej kategorii prawa jazdy lub 15 lat od daty wydania prawa jazdy w przypadku prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B, B1, B+E i T, jeżeli dla określonej kategorii prawa jazdy w orzeczeniu lekarskim nie ustalono tej daty lub orzeczenie zostało wydane bez określenia terminu ważności, z zastrzeżeniem ust. 4 oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy: przy czym w przypadku prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, В1, B, B+E i T - za datę stosowaną do określenia daty ważności tych uprawnień przyjmuje się jedną datę określoną w najpóźniej wydanym orzeczeniu lekarskim [...]". Zwłaszcza, że z przepisu art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami upoważniającego do wydania wymienionego rozporządzenia, ani też z zawartych w ust. 2 art. 20 wytycznych treściowych – co należy podkreślić w korespondencji do przedmiotu jej regulacji oraz jej celów – nie wynika, aby do zakresu spraw przekazanych do uregulowania tym rozporządzeniem należało unormowanie zagadnienia odnoszącego się do ważności uprawnień do kierowania pojazdem, w tym uprawnień nabytych bezterminowo na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy oraz kompetencja do określania terminu ważności tych uprawnień, w tym określania innego terminu ważności bezterminowych uprawnień do kierowania pojazdami. Przepis art. 20 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy, w odniesieniu do przedmiotowego zakresu udzielonej nim delegacji stanowi bowiem, że minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia szczegółowe warunki wydawania i zatrzymywania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, cofania i przywracania uprawnień do kierowania pojazdami, a także szczegółowe czynności organów i innych jednostek z tym związane oraz wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach. W odniesieniu zaś do wytycznych treściowych, z ust. 2 art. 20 tej ustawy wynika, że w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio: 1) obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej; 2) konieczność prawidłowego zabezpieczenia dokumentów przed podrobieniem lub przerobieniem; 3) konieczność zapewnienia sprawności procedur administracyjnych, w tym prowadzenia spraw w formie elektronicznej; 4) koszty produkcji i dystrybucji dokumentów oraz koszty rzeczowe i osobowe związane z ich wydaniem. Wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 92 Konstytucji RP, który określa warunki konstytucyjności i legalności rozporządzenia, jako aktu normatywnego wydawanego na podstawie i w celu wykonania ustawy – które wyrażają się w tym, że przepis ustawy ustanawiający upoważnienie do wydania aktu wykonawczego podlega ścisłej wykładni językowej i nie może prowadzić do objęcia zakresem upoważnienia materii w nim nie wymienionych w drodze wykładni celowościowej (por. np.: wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia: 11 maja 1999 r., P 9/98; 5 października 1999 r., U 4/99; 22 listopada 1999 r., U 6/99), co zmierza do bezpośredniego i ścisłego powiązania treści rozporządzenia z jego celem, a mianowicie z wykonaniem ustawy i oznacza, że przepisy wykonawcze muszą pozostawać w związku merytorycznym i funkcjonalnym w relacji do rozwiązań ustawowych (por. wyrok TK z dnia 16 lutego 1999 r., SK 11/98) – trzeba stwierdzić, że przepis § 10 ust. 3 pkt 10 lit. a) wymienionego rozporządzenia nie koresponduje ze standardem konstytucyjnym (zob. również wyrok NSA z dnia 22 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1360/23), co wobec dokonanej ad casum oceny o braku tej korespondencji uzasadniało odmowę jego zastosowania w rozpatrywanej sprawie, co znajduje swoje uzasadnienie w art. 178 ust. 1 Konstytucji RP (zob. w tej mierze np. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05). W korespondencji do powyższego trzeba stwierdzić, że wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie organu zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa również argument ze znaczenia konsekwencji mający wynikać z § 29 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. Zwłaszcza, gdy podkreślić, że przepis ten został dodany przez § 1 pkt 10 rozporządzenia zmieniającego z dnia 15 kwietnia 2022 r., którego podstawę wydania stanowił upoważniający przepis art. 20 ust. 12 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, z którego nie wynika, aby za dopuszczalne można było uznać wprowadzenie do § 29 wymienionego rozporządzenia ust. 3, którym zmieniono osobom posiadającym w dniu wejścia w życie ustawy o kierujących pojazdami (19 stycznia 2013 r.) bezterminowe uprawnienia do kierowania pojazdami na uprawnienia terminowe, w związku z przedłożeniem nowego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (zob. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 1321/24 oraz wyrok NSA z dnia 17 lutego 2026 r., sygn. akt II GSK 1595/25). W tym też kontekście trzeba stwierdzić, że podstawy modyfikowania, weryfikowania, ograniczania lub znoszenia nabytych wcześniej bezterminowo uprawnień do kierowania pojazdami nie sposób jest również rekonstruować z przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 grudnia 2022 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców. Zwłaszcza, gdy w korespondencji do przedstawionych powyżej argumentów ze znaczenia konsekwencji wynikających z art. 92 Konstytucji RP podkreślić, że z art. 81 ustawy o kierujących pojazdami upoważniającego do wydania tego rozporządzenia również nie wynika, aby do zakresu spraw przekazanych do uregulowania nim należało unormowanie zagadnienia odnoszącego się do ważności uprawnień nabytych bezterminowo na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy oraz kompetencja do określania innego terminu ważności tych uprawnień. W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.