III SA/Gd 469/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na decyzję Wojewody z dnia 12 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zameldowania na pobyt stały po wznowieniu postępowania postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Wójt Gminy decyzją z dnia 6 marca 2008 r. nr [...] orzekł o zameldowaniu S. G. i małoletniego K. K. na pobyt stały w lokalu mieszkalnym położonym w miejscowości [...] nr [...]. Decyzja ta została doręczona S. G. i właścicielowi lokalu J. T. Postanowieniem z dnia 12 maja 2008 r. Wojewoda odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przez J. T. Tym samym powyższa decyzja o zameldowaniu stała się ostateczna. J. T. pismem z dnia 9 czerwca 2008 r. wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie twierdząc, że zaistniała przesłanka przewidziana w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Wójt Gminy postanowieniem z dnia 11 czerwca 2008 r. wznowił postępowanie administracyjne, a następnie decyzją z dnia 23 lipca 2008 r. odmówił uchylenie decyzji o zameldowaniu z dnia 6 marca 2008 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie stwierdzono, aby dowody na podstawie których ustalono istotne okoliczności sprawy były fałszywe. Po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy Wojewoda decyzją z dnia 12 września 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Wójta. W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.). Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wójta i stwierdził, że materiał dowodowy nie wskazuje na fakt sfałszowania dokumentów. Nie zaistniała więc przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania. W odniesieniu do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał również, że w przypadku dokonania zameldowania w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie jest wymagana zgoda właściciela lokalu, wystarczy sam fakt przebywania osoby w danym lokalu. J. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której domagał się uchylenia decyzji Wojewody. Skarżący zasadniczo powtórzył swoje dotychczasowe zarzuty. Podkreślił, że S. G. wskazywała w pismach urzędowych zameldowanie w miejscowości W. W. [...], gm. G. W postępowaniu administracyjnym nie wyjaśniono szeregu okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Chodzi między innymi o uwzględnienie przyczyn z których właściciel nie wyrażał zgody na zameldowanie strony, stan budynku i pomieszczenia zajmowanego przez S. G. czy kwestię jej zatrudnienia w sklepie stanowiącym część budynku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę na decyzję administracyjną wnosi się do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu którego działanie lub bezczynność są przedmiotem sprawy o sposobie i terminie wznowienia skargi Wojewoda pouczył skarżącego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przedmiotowa decyzja doręczona została skarżącemu w dniu 22 września 2008 r. o czym świadczy odcisk pieczęci na zwrotnym poświadczeniu odbioru decyzji. Termin do złożenia skargi upływał 22 października 2008 r. Skarżący w dniu 20 października 2008 r. nadał skargę adresowaną błędnie (wbrew pouczeniu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w Urzędzie Pocztowym w D.. Skarga ta dotarła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 22 października 2008 r. o czym świadczy odcisk pieczęci z oznaczoną datą wpływu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku bez zbędnej zwłoki bo 5 listopada 2008 r. przekazał skargę Wojewodzie powiadamiając o tym skarżącego. Powyższe wskazywało na to, iż J. T. nie zachował terminu do wniesienia skargi, nie złożył też wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Z tych względów na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę jako wniesioną po terminie.