II SAB/Sz 29/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na bezczynność Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. W uzasadnieniu skargi poniósł on, iż w dniu 29.06.1995 r. wystąpił do organu z wnioskiem o przyznane uprawnień kombatanckich. Wniosek ten był rozpoznawany przez organ przez 4 lata, co rażąco narusza art. 35 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. odmówił przyznania mu uprawnień kombatanckich. Pomimo składanych przez stronę środków zaskarżenia decyzja ta stała się ostateczną. Z uwagi na to, iż w 2004 r. uprawnienia kombatanckie po zmarłym bracie skarżącego – [...] zostały przyznane jego żonie – [...], a jemu odmówiono, strona wystąpiła do Rzecznika Praw Obywatelskich o "pomoc w tej sprawie". W dniu 15.09.2006 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o wyjaśnienie sprawy i udzielenie odpowiedzi. Strona wskazała, iż "Do dnia dzisiejszego sprawa nadal pozostaje nie wyjaśniona pomimo zapewnień, iż jest traktowana jako priorytetowa, oraz pomimo kolejnych upomnień Rzecznika". W odpowiedzi na powyższe pismo Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, ewentualnie o umorzenie postępowania sądowego. Organ ten wskazał, iż wniosek skarżącego o przyznanie uprawnień kombatanckich został załatwiony odmownie, co znalazło swój wyraz w decyzji ostatecznej z dnia [...]. Po złożeniu przez stronę wniosku o wzruszenie tej decyzji w trybie nadzwyczajnym, organ ten decyzją z dnia [...] omówił jej uchylenia. Ponieważ po tej dacie skarżący nie występował z żądaniem wydania kolejnego rozstrzygnięcia, organ uznał, iż podniesiony przez stronę zarzut bezczynności organu jest chybiony. Jednocześnie organ ten wyjaśnił, iż w dniu 15.09.2006 r. do urzędu wpłynęło pismo Rzecznika Praw Obywatelskich z prośbą o udzielenie informacji w sprawie A. F. W odpowiedzi na nie wyjaśniono Rzecznikowi, iż "... z uwagi na zawiłość sprawy w urzędzie trwa postępowanie wyjaśniające, zmierzające do wydania decyzji". W ocenie organu z uwagi na "...treść podania skarżącego z dnia 10.09.2006 r. (karta 89) stwierdzić należy, iż zainteresowany wnosił jedynie o udzielenie informacji dotyczących możliwości zmiany negatywnego rozstrzygnięcia, jakie zostało podjęte w przedmiocie wnioskowanych uprawnień. Informacje tej treści zostały przekazane skarżącemu pismem z dnia 12.11.2007 r.". Ponieważ pismo to pozostało bez odpowiedzi, organ uznał, iż w tych okolicznościach nie pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na wstępie należy wskazać, iż w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na bezczynność jest więc uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (J. P. Tarno: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 28; patrz również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99, OSP 2000, Nr 6, poz. 87). Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszcza skargę na bezczynność organu administracji w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w ustawowo określonym terminie organ nie podjął czynności zmierzających do rozpoznania sprawy albo wprawdzie prowadził postępowanie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia (pkt 1 i 2 ), lub nie podjął innej stosownej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Należy zaznaczyć, iż w tym ostatnim przypadku, koniecznym jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa te uprawnienia lub obowiązki. Niewątpliwie w odniesieniu do skargi wniesionej przez A. F. należało stwierdzić, iż zarzucana bezczynność Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie dotyczy żadnej ze wskazanych powyżej kategorii spraw. Z akt administracyjnych wynika, iż w dniu 12.09.2006 r. wpłynął do Rzecznika Praw Obywatelskich wniosek skarżącego, w którym skarżący wskazał, iż ubiega się o przyznanie uprawnień kombatanckich. W piśmie tym skarżący zwrócił się do Rzecznika z pytaniem, w jaki sposób może dalej pokierować swoją sprawą, aby zakończyć ją pozytywnie. Z uwagi na powyższy wniosek Rzecznik wystąpił do właściwego organu, tj. Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z prośbą o udzielenie informacji o stanie sprawy i sposobie jej załatwienia. W tym miejscu nadmienić należy, iż skarżący wcześniej, tj. pismem z dnia 8.07.1996 r. zwrócił się do organu z wnioskiem o przyznanie uprawnień kombatanckich, w rezultacie czego w dniu 10.03.2000 r. została wydana decyzja, odmawiająca przyznania mu uprawnień kombatanckich. Również późniejszy wniosek strony o wzruszenie ostatecznej decyzji z dnia 10.03.2000 r. został przez organ rozpoznany i w dniu 8.08.2003 r. organ omówił jej uchylenia. Po tej dacie skarżący nie występował do organu z żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika bezspornie, iż skarżący nie wystąpił do organu z żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). W myśl tego przepisu postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W przypadku, gdy przepisy prawa materialnego nie normują wyraźnie inicjatywy wszczęcia postępowania w danej kategorii spraw administracyjnych z urzędu, a do takich należą uprawnienia kombatanckie, wszczęcie postępowania następuje na wniosek osoby zainteresowanej. W tej sytuacji należało uznać, iż postępowanie wyjaśniające prowadzone na wniosek Rzecznika Spraw Obywatelskich nie skutkowało obowiązkiem organu polegającym na wydaniu aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia), ani też podjęciu innej stosownej czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnień lub obowiązków skarżącego wynikających bezpośrednio z przepisów prawa. Do obowiązków organów należało jedynie poinformowanie Rzecznika Praw Obywatelskich i A. F. o stanie sprawy i ewentualnie o działaniach organu podjętych z urzędu (co organ uczynił pismem z dnia 12.11.2007 r.), a taka informacja nie jest objęta zakresem bezczynności, o którym mówi art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższych względów Sąd uznał, że wniesiona przez stronę skarga jest niedopuszczalna i dlatego odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).