I SA/Kr 897/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie: WSA Paweł Dąbek WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie [...]zł (sto złotych). UZASADNIENIE Zaskarżonym do WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 25 czerwca 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie z dnia 18 stycznia 2018 r. Prezydenta Miasta K. uznające wniesiony przez E. S. zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium przywołało przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.), dalej "u.d.p." lub "ustawa o drogach publicznych", i wskazało, że wynika z nich jednoznacznie, że zarówno obowiązek uiszczenia opłaty za postój pojazdu samochodowego na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, jak i obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za postój powstają z mocy prawa. Organ II instancji podał, że w sprawie opłatą dodatkową został objęty nieopłacony postój pojazdu skarżącego w dniu 14 grudnia 2016 roku w strefie płatnego parkowania w K. ul. [...]. Akta sprawy zawierają kopię zawiadomienia o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie [...]zł, którego oryginał został umieszczony za wycieraczką samochodu zobowiązanego. Organ zaznaczył, że przedmiotowe zawiadomienie ma charakter dokumentu urzędowego. Świadczy o nieuiszczeniu opłaty za postój, a ponadto jest dla korzystającego z drogi wystarczającą informacją o powstałym z mocy prawa obowiązku poniesienia opłaty dodatkowej. Kolegium wskazało także, że dokumentacja fotograficzna stanowi jedynie pomocniczy dowód w kwestii ustalenia obowiązku wniesienia opłaty. Organ odniósł się także do podniesionych przez skarżącego w zgłoszonym zarzucie okoliczności potwierdzających uiszczenie opłaty przed wystawieniem zawiadomienia o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej. Kolegium wskazało, że zobowiązany podnosząc ww. zarzut zaznaczył, że dnia 14 grudnia 2016 r. parkując przy ul. [...] udał się do parkomatu, by uiścić opłatę parkingową. Ponieważ parkomat był zablokowany udał się do kolejnego automatu oddalonego o około 250m. Po uiszczeniu tam opłaty o godzinie 17:23 udał się do samochodu, gdzie zastał wydruk stwierdzający brak opłaty wystawiony o godz. 17:24. Organ podał w związku z tym, że z zawiadomienia o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie [...]zł wystawionym dnia 14 grudnia 2016 r. dla pojazdu skarżącego wynika, że pierwsza kontrola odbyła się o godz. 17:17, natomiast zawiadomienie zostało wystawione o godz. 17:24. Z obowiązującej w dniu 14 grudnia 2016 r. uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2011 r., nr 363, poz. 3099 ze zm.) wynika, że opłatę wnosi się bez uprzedniego wezwania, niezwłocznie z chwilą zaparkowania pojazdu na miejscu postojowym i nie później niż po upływie 5 minut od czasu zajęcia miejsca postojowego. Kolegium podało, że zobowiązany zakupił bilet o godz. 17:23, a więc po upływie 5 minut od pierwszej kontroli. Istniała zatem podstawa do nałożenia opłaty dodatkowej. Bez znaczenia w sprawie pozostaje okoliczność, że uiszczenie opłaty nastąpiło przed wystawieniem zawiadomienia o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie [...]zł. W ocenie organu zarzut nieistnienia obowiązku nie zasługuje więc na uwzględnienie. W skardze na ww. postanowienie skarżący zarzucił w szczególności naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: obrazy art. 7 kpa w zw. z art. 77 §1 kpa w zw. z art. 78§1 kpa, poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadków, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. Z uwagi na wskazane naruszenia skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Odpowiadając na skargę, Kolegium wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Sąd stwierdza, że w sytuacji gdy skarżący wskazuje na okoliczności, które uniemożliwiły mu uiszczenie opłaty za postój samochodu niezwłocznie (w trakcie 5 minut) po jego zaparkowaniu (awaria parkomatu), gdy kwestionuje fakt dokonania pierwszej kontroli w strefie płatnego parkowania w miejscu i czasie wskazanym na zawiadomieniu, gdy na wskazane okoliczności podaje świadków, to niewątpliwie organy powinny były przeprowadzić szczegółowe postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, a w swoich orzeczeniach dokonać zgodnie z art. 80 k.p.a. tzw. swobodnej oceny zebranych w sprawie dowodów. Zauważyć bowiem należy, że właściciel pojazdu ma zagwarantowaną możliwość obrony swoich praw w sprawie egzekucji opłaty dodatkowej z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania m.in. właśnie poprzez złożenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, z czego skarżący skorzystał w niniejszym postępowaniu. Należy podkreślić, że z mocy przepisu art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio większość zasad ogólnych przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego, przy czym zróżnicowany jest zakres adaptacji tych zasad w postępowaniu egzekucyjnym. Najszersze zastosowanie mają zasady: legalności (art. 6 k.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zaufania (art. 8 k.p.a.), udzielania informacji (art. 9 k.p.a.), przekonywania (art. 11 k.p.a.), szybkości i prostoty postępowania (art. 12 k.p.a.) i sądowej weryfikacji rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej (art. 16 k.p.a.). (tak: Pietrasz, Piotr. Art. 18. W: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II. LEX, 2015.). Również jeśli chodzi o prowadzone w postępowanie dowodowe prowadzone w sprawie rozpatrzenia zarzutu egzekucyjnego znajdą odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zastosowanie będą miały w szczególności przepisy: art. 75 § 1 k.p.a. (stanowi on, że "Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny."); art. 77 § 1 k.p.a., który zobowiązuje organ administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; art. 79 § 1 i 2 k.p.a., który dotyczy zawiadamiania strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu (min. ze świadków), jak również czynnego udziału strony w przeprowadzeniu dowodu. W postępowaniu dowodowym stosuje się również już wcześniej wskazany art. 80 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W rozpoznanej sprawie zabrakło szczegółowego wyjaśnienia podnoszonych przez skarżącego okoliczności, które w jego ocenie miały świadczyć o zrealizowaniu obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie – w szczególności nie przesłuchano wskazywanych przez skarżącego świadków. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę wytknięte wyżej uchybienia zasadom postępowania dowodowego oraz będzie miał również na względzie treść art. 81a § 1 Kpa (stosowanego odpowiednio), zgodnie z którym, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie zostało uchylone na zasadzie art. 145§1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). Postanowienie organu I Instancji zostało uchylone na zasadzie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na tej postawie zasądzono na rzecz skarżącego koszty postępowania obejmujące wpis od skargi.