III SA/Łd 248/10

SENTENCJA Dnia 27 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji komendanta p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. UZASADNIENIE H. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. nr [...] z dnia [...]r. w sprawie przeniesienia go do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w R. Komendant Powiatowy Policji w R. rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...] r. zwolnił H. J. ze służby w Policji z dniem 15 marca 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia H. J. ze służby w Policji. Na powyższe rozstrzygnięcie H. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 437/10. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2010 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 248/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie zwolnienia H. J. ze służby, w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 437/10. Postanowieniem z dnia 27 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie zachodzi podstawa do umorzenia postępowania. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Dwa zdarzenia powodujące bezprzedmiotowość postępowania zostały expressis verbis wymienione w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.) tj. skuteczne cofnięcie skargi przez skarżącego oraz śmierć strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać również z innych powodów. Istotne jest, że przyczyną umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego może być jedynie zdarzenie zaszłe w toku postępowania tzn. takie, które nie istniało przed jego wszczęciem. Chodzi ponadto o zdarzenia będące przeszkodami o charakterze trwałym, które powodują niemożność kontynuowania postępowania. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz. Wyd. Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004 r., str. 235). Przykładowo, postępowanie staje się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli (art. 54 § 3) albo w przypadku wygaśnięcia decyzji będącej przedmiotem skargi. Natomiast o bezprzedmiotowości postępowania w przedmiotowej sprawie decyduje fakt, iż wyrokiem z dnia 22 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę H. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w R. nr [...] z dnia [...] r. Rozkazem tym Komendant Powiatowy zwolnił asp. H. J. ze służby w Policji. Fakt, iż skarżący przestał tym samym pełnić służbę jako funkcjonariusz Policji powoduje, iż bezcelowym jest orzekanie w zakresie zwolnienia go z zajmowanego stanowiska i przeniesienia go do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż przestał istnieć przedmiot niniejszego postępowania. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 punkt 3 i art. 160 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. A. B.