I SA/Lu 782/06

SENTENCJA Dnia 27 grudnia 2007 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. i H. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok postanawia - oddalić wniosek M. P. i H. P. o zwrot nadpłaconych części wpisów od skargi i od skargi kasacyjnej. UZASADNIENIE Uzasadnienie. Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2007 roku, wydanym w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił wniosek skarżących – M. P. i H. P.o zwrot nadpłaconych części wpisów od skargi i od skargi kasacyjnej. Wskazał w uzasadnieniu, iż w literaturze zwraca się uwagę, że regulacja prawna zawarta w art.216 i art.231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", stanowi znaczne uproszczenie, gdyż przedmiotem zaskarżenia w sprawie sądowoadministracyjnej jest działalność administracji publicznej /w określonych formach/ w aspekcie zgodności z prawem, nigdy zaś należność pieniężna w ścisłym tego słowa znaczeniu. Wobec tego regulację zawartą w art.216 ppsa należy odnosić do należności pieniężnej objętej aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, stanowiącym przedmiot zaskarżenia, co znalazło akceptację także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Uwzględniając przedstawiony pogląd prawny oraz fakt, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie zł 2193407,00, sąd stwierdził, że kwoty uiszczone przez skarżących tytułem wpisów od skargi /zł 21935,00/ i od skargi kasacyjnej /zł 10968,00/ odpowiadają należnym kwotom wpisów stosownie do powołanych przepisów ppsa oraz § 1 pkt 4 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 221, poz.2193 ze zm./. Żadna część tych kwot nie została zatem uiszczona nienależnie. W zażaleniu wniesionym /w terminie/ na powyższe postanowienie skarżący, działający przez pełnomocnika, zarzucili, że zostało ono wydane z naruszeniem art.215, art.216, art.218 i art.231 ppsa i wnieśli o jego zmianę. Kwestionując prawidłowość poglądu prawnego przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia autor zażalenia stwierdził, że – jego zdaniem – art.216 ppsa winien być rozumiany w ten sposób, że przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, którą podatnik zobligowany jest zapłacić, nie zaś ta kwota ze zobowiązania podatkowego objętego decyzją, której podatnik nie kwestionuje i ją zapłacił. Skoro strona przed jakimkolwiek postępowaniem wpłaciła określoną kwotę tytułem podatku, to z logicznego punktu widzenia nie można przyjąć, że wnosząc skargę na decyzję podatkową kwestionuje ona tę kwotę. Ponadto autor zażalenie wywodził, że za poglądem wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu nie przemawiają także inne przepisy ppsa /art.3 § 2 i 3, art.218, art.218, art.231/. ani brzmienie § 1 powołanego wyżej rozporządzenia, zaś stosowanie wykładni tych przepisów przyjętej przez sąd I instancji prowadzi do różnego traktowania osób, które w sporze z organami podatkowymi kwestionują taką samą kwotę zobowiązania podatkowego. Stwierdzając, że powyższe zażalenie jest oczywiście uzasadnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - na podstawie art.195 § 2 ppsa - postanowił uchylić zaskarżone postanowienie i rozpoznać na nowo wniosek skarżących o zwrot nadpłaconych części wpisów od skargi i od skargi kasacyjnej. Zważył przy tym, co następuje: Sygnalizowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych w zakresie sposobu rozumienia art.231 i art.216 ppsa doprowadziły do zajęcia stanowiska w tej kwestii Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów. I tak, w sprawie I GSK 2039/06, w której Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmioosobowym przejął sprawę do rozpoznania, sformułowana została teza, iż w sprawach podatkowych o tym, od jakiej wartości ustalony jest wpis stosunkowy, decyduje tylko kwota sporna /postanowienie z dnia 21 stycznia 2008 roku/. Natomiast w sprawie I FSK 7/07 w dniu 28 stycznia 2008 roku podjęta została uchwała, w której Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż podstawę ustalenia wysokości wpisu w sprawach podatkowych stanowi sporna kwota należności podatkowej, gdyż w świetle art.215, art.216 i art.231 ppsa wartością przedmiotu zaskarżenia nie jest cała kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji, ale tylko ta jej część, która została zakwestionowana w skardze. Uwzględniając powyższe z odniesieniem do stanu niniejszej sprawy zauważyć należy, że chociaż w skardze i w skardze kasacyjnej wskazana została jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwota zł 2193407,00, tj. cała kwota zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji, to jednak treść skargi nie pozostawia wątpliwości, że kwestionowana nią jest jedynie ta część tej kwoty, która przewyższa kwotę zobowiązania podatkowego zadeklarowaną przez samych skarżących, sprowadzająca się do zł 1514524,60. Wartość przedmiotu zaskarżenia winna być zatem przyjęta w kwocie zł 1514525,00 /por.: art.215 § 2, art.216, a także art.218 ppsa/, a należny wpis wynosi: od skargi - zł 15146,00, od skargi kasacyjnej – zł 7573,00, jak to wskazano we wniosku o zwrot nadpłaconych opłat. W tej sytuacji za uzasadnione uznać należy stanowisko skarżących, że uiścili oni nienależnie tytułem wpisu od skargi kwotę zł 6789,00 /z wpłaty dnia 20.12.2006r., k-43/, a tytułem wpisu od skargi kasacyjnej zł 3395,00 /z wpłaty dnia 15.11.2007r., k-162/, które to kwoty winny im być zwrócone stosownie do art.225 ppsa. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.