II FZ 499/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, po rozpoznaniu w dniu 29 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. J., B. J., J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 1151/09 w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 maja 2010 r. odrzucające skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lutego 2010 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1151/09 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 września 2009 r. odrzucające skargę C. J., B. J., J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1151/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie C. J., B. J. i J. J. na postanowienie tego Sądu z dnia 13 maja 2010 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej na postanowienie z dnia 22 lutego 2010 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 29 grudnia 2009 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej na postanowienie z dnia 23 września 2009 r. odrzucające skargę C. J., B. J. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 maja 2009 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, powołując art. 194 § 4 i art. 175 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.), iż zażalenie Skarżących podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne bowiem nie zostało sporządzone przez fachowego pełnomocnika. O powyższym Skarżący zostali prawidłowo poinformowani w pouczeniu, jakie skierowano do nich wraz z odpisem postanowienia Sądu I instancji z dnia 13 maja 2010 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej na postanowienie z dnia 22 lutego 2010 r. Pomimo tego Skarżący wnieśli zażalenie osobiście, mimo że nie mieszczą się w kategorii podmiotów określonych w art. 194 § 4 i 175 § 2 i 3 cytowanej ustawy. Od powyższego postanowienia Skarżący wnieśli zażalenie żądając jego uchylenia, wydania postanowienia zgodnego z obowiązującym prawem oraz potwierdzenie składu sędziowskiego (brak podpisów). Zdaniem Strony zaskarżone postanowienie wydano niezgodnie z obowiązującym prawem krajowym i wspólnotowym oraz rażąco naruszając podstawowe prawa człowieka. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie Sądu I instancji jest bezsprzecznie zgodne z prawem, bowiem w myśl art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Odpowiednie zastosowanie znajdują przy tym – jak słusznie zauważył Sąd I instancji - przepisy art. 175 § 2 i 3 powołanej ustawy, przy czym § 2 wymienia podmioty, które z uwagi na zajmowane stanowisko lub stopień naukowy posiadają kwalifikację do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej (w rozpoznawanej sprawie: zażalenia) we własnym imieniu, natomiast § 3 wymienia kategorie spraw, w których skargę kasacyjną (zażalenie) sporządzić mogą doradca podatkowy lub rzecznik patentowy. W rozpoznawanej sprawie w świetle przepisów powołanej ustawy Skarżący nie byli uprawnieni do samodzielnego sporządzenia zażalenia na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 13 maja 2010 r., którym odrzucono skargę kasacyjną Strony. Ustawodawca w powoływanym art. 194 § 4 p.p.s.a. wyznaczył tzw. przymus adwokacko-radcowski przy sporządzaniu w.w. środka odwoławczego. Realizując wymogi prawa Skarżący powinni byli skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika (adwokata, rady prawnego lub doradcy podatkowego). Zasadnie i zgodnie z prawem Sąd pierwszej instancji odrzucił więc zażalenia Skarżącej, które uchybiło wymogom art. 194 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu, dotyczących naruszenia prawa krajowego, wspólnotowego oraz podstawowych praw człowieka, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie jest w stanie ocenić ich zasadności ze względu na nie wskazanie konkretnych przepisów, których naruszenia miał się dopuścić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydając zaskarżone postanowienie. Ustosunkowując się natomiast do wniosku Strony skarżącej o potwierdzenie składu orzekającego – brak podpisu - należy wyjaśnić, że kwestionowane postanowienie opatrzone zostało podpisem orzekającego w sprawie sędziego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.