I C 789/25

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I C 789/25</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> Powódka <span class="anon-block">G. N.</span> </strong>domagała się zasądzenia od strony pozwanej <span class="anon-block">(...)</span> S.A. w <span class="anon-block">J.</span> kwoty 1500,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia złożenia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu pozwu wskazała, że 16 sierpnia 2021 r. zawarła ze stroną pozwaną umowę o kredyt gotówkowy/kredyt konsumencki nr <span class="anon-block">(...)</span> w kwocie 100 199,56 zł, w której kwota kredytu to 76773,56 zł oraz kredytowane koszty kredytu 23425,60 zł (w tym 4032,21 zł tytułem prowizji za udzielenie kredytu oraz 19393,29 zł tytułem składki na ubezpieczenie). Pożyczka oprocentowana była zmienną stopą procentową, która w dniu zawarcia umowy wynosiła 7,20% w skali roku, a podstawa naliczenia odsetek była kwota kredytu, to znaczy całkowita kwota kredytu powiększona o kredytowane przez pozwanego koszty kredytu. Według postanowień umowy RRSO wynosiła 15,90%, przy założeniu, że umowa będzie trwała przez cały okres na jaki została zawarta a oprocentowanie kredytu wskazane w dniu zawarcia umowy pozostanie niezmienne przez cały okres obowiązywania umowy o kredyt konsumencki. Pożyczka miała być spłacona w 96 ratach miesięcznych. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 132 596,29 zł. Powódka na poczet spłaty pożyczki dokonała wpłat w łącznej wysokości 64852,65 zł, z czego 30827,07 zł została zaliczona na poczet spłaty kapitału, natomiast 34025,58 zł została zaliczona na poczet spłaty wymagalnych odsetek umownych. Kredytobiorca 14 stycznia 2025r. złożył pozwanemu na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim złożyła oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego w związki z naruszeniem przez pozwanego przepisu art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o kredycie konsumenckim.</p> <p>Nakazem zapłaty z 23 czerwca 2025 r., wydanym w postępowaniu upominawczym w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym w Kłodzku uwzględnił żądanie pozwu w całości.</p> <p> <strong> <!-- --> Strona pozwana <span class="anon-block">(...)</span> S.A. w <span class="anon-block">J.</span> </strong>w sprzeciwie od nakazu zapłaty, zaskarżyła nakaz zapłaty w całości i wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powódki na jej rzecz kosztów postępowania.</p> <p>Pozwana podniosła zarzuty: 1) nieskuteczności oświadczenia o skorzystania z sankcji kredytu darmowego, zarówno z przyczyn formalnych (uchybienie terminowi prekluzyjnemu przewidzianemu w ustawie), jak i merytorycznych; 2) braku udowodnienia roszczenia o zapłatę co do zasady i wysokości.</p> <p>W uzasadnieniu wskazała, że umowa pożyczki zawierana z pozwaną należy do najczytelniejszych umów na rynku. Powódka uchybiła terminowi z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 1 u)">art. 45 ust.1 u.k.k.</a> Umowa pożyczki spełnia wymogi z art., 30 u.<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">k.k.</a>, zaś naliczanie odsetek od kredytowanych kosztów kredytu jest dozwolone w świetle przepisów prawa oraz orzecznictwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>Powódka <span class="anon-block">G. N.</span> zawarła ze stroną pozwaną <span class="anon-block">(...)</span> S.A. w <span class="anon-block">J.</span> w dniu 16 sierpnia 2021 r. umowę pożyczki nr <span class="anon-block">(...)</span> (dalej: umowa), na podstawie której Bank udzielił powódce pożyczki gotówkowej w kwocie 100199,16 zł (§ 1 ust. 1), obejmującej:</p> <p>- całkowitą kwotę pożyczki określoną w § 1 ust. 2,</p> <p>- kwotę przeznaczoną na zapłatę kosztów związanych z udzieleniem pożyczki, wymienionych w § 2, jeżeli te koszty, zgodnie z wolą pożyczkobiorcy podlegają kredytowaniu przez <span class="anon-block">(...)</span>, na okres kredytowania wynoszący 96 miesięcy, szczegółowo określony w § 6.</p> <p>Zgodnie z § 1 ust. 2 umowy, całkowita kwota pożyczki wynosiła (kwota pożyczki bez kredytowanych kosztów pożyczki) 76773,56 zł.</p> <p>Zgodnie z § 1 ust. 3,4 i 5 umowy:</p> <p>- całkowity koszty pożyczki wynosił 55822,73 zł.</p> <p>- całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę wynosiła 132596,29 zł. Całkowita kwota do zapłaty jest sumą całkowitej kwoty pożyczki i całkowitego koszty pożyczki.</p> <p>- rzeczywista roczna stopa oprocentowania RRSO wynosiła 15,90%.</p> <p>Zgodnie z § 1 ust. 6 umowy, do wyliczenia wielkości, o których mowa w ust. 1-5, przyjęto, że umowa pożyczki będzie obowiązywać przez czas, na który została zawarta oraz że <span class="anon-block">(...)</span> S.A. i pożyczkobiorca wypełnią zobowiązanie wynikające z umowy pożyczki w terminach określonych w umowie.</p> <p>W § 2 umowy przewidziano, że pożyczkobiorca zobowiązuje do zapłaty przy wypłacie przez <span class="anon-block">(...)</span> S.A. pożyczki kosztów, obejmujących prowizję za udzielenie pożyczki w wysokości 4032,21 zł.</p> <p>Wypłata pożyczki, zgodnie z § 4 ust. 1 umowy, nastąpiła jednorazowo w dniu 16 sierpnia 2021 r. na spłatę wierzytelności kredytowej pożyczkobiorcy:</p> <p>- w kwocie 5069,23 zł przelewem na rachunek bankowy <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">(...)</span>;</p> <p>- w kwocie 8705,33 zł przelewem na rachunek bankowy <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">(...)</span>;</p> <p>Pozostała kwota przelewem na rachunek bankowy nr <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">(...)</span> S.A.</p> <p>W § 5 umowy przewidziano, że kwota pożyczka, o której mowa w § 1 ust. 1, jest oprocentowana według zmiennej stopy procentowej, która w dniu zawarcia umowy wynosi 7,20 % w stosunku rocznym. W okresie obowiązywania umowy, <span class="anon-block">(...)</span> S.A. dokona obniżenia lub podwyższenia oprocentowania pożyczki w przypadku odpowiednio spadku albo wzrostu wysokości stopy referencyjnej NBP.</p> <p>Według § 6 Pożyczkobiorca zobowiązany był do spłaty pożyczki wraz z odsetkami w 96 równych ratach kapitałowo-odsetkowych, płatnych w okresach miesięcznych do dnia 10. każdego miesiąca, w wysokości i terminach wskazanych w planie spłaty przewidzianym w § 6 ust. 2 umowy, tj. pierwsza rata 1870,61 zł w terminie 10.10.2021 r., druga rata i kolejne do przedostatniej raty po 1376,48 zł do 10. każdego miesiąca, ostatnia rata 1336,56 zł do 10.09.2029 r. Łączna kwota odsetek wyniosła 32397,13 zł. Spłaty rat miały być dokonywane przez potrącenie wymagalnych należności ze środków pieniężnych na rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym pożyczkobiorcy.</p> <p>Umowa ulegała rozwiązaniu w przypadkach wskazanych w § 11 umowy. Pożyczkobiorca miał uprawnienie do odstąpienia od umowy w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia, o czym został poinformowany (§ 15 umowy).</p> <p>16 sierpnia 2021 r. rachunek pożyczkobiorcy został otwarty i zasilony uznaną kwotą kredytu 100199,16 zł, z czego kwota 4032,21 zł została pobrana przez Bank na poczet należnej mu prowizji za udzielenie pożyczki, kwota 19393,39 zł została pobrana na poczet składki ubezpieczeniowej, kwoty 5059,23 zł i 8705,33 zł na wcześniejszą spłatę kredytów <span class="anon-block">G. N.</span> w <span class="anon-block">(...)</span> S.A., zaś 62999,00 zł przelane na konto powódki „na ekstra wydatki”.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->- umowa pożyczki z 18.08.2021 r. k. 12 – 15;</em> </p> <p> <em> <!-- -->- zestawienie operacji na rachunku kredytowym w <span class="anon-block">(...)</span> S.A., k. 68.</em> </p> <p>W okresie od 16 sierpnia 2021 r. do 4 lutego 2025 r. powódka wpłaciła na rzecz Banku: 30827,07 zł tytułem kapitału, 34025,58 zł tytułem odsetek, 6,11 zł tytułem odsetek karnych. Nadto Bank pobrał od powódki w związku z umową z 18 sierpnia 2021 r. prowizję za udzielenie pożyczki w wysokości 4032,21 zł oraz składkę z tytułu ubezpieczenia pożyczki 19393,39 zł.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->- zaświadczenie <span class="anon-block">(...)</span>. S.A. z 06.02.2025 r., k. 18 – 19.</em> </p> <p>Powódka pismem z 14 stycznia 2026 r. złożyła pożyczkodawcy <span class="anon-block">(...)</span> S.A. na piśmie, działając przez zawodowego pełnomocnika, oświadczenie w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 1 u)">art. 45 ust. 1 u.k.k.</a> o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego dotyczącej umowy pożyczki nr <span class="anon-block">(...)</span> z 16 sierpnia 2021 r., powołując się na wadliwe wyliczenie i wskazanie całkowitej kwoty do zapłaty oraz rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania pożyczki (RRSO), a także brak podania wszystkich założeń oraz przyjęcie błędnych założeń do wyliczenia RRSO; Bank naliczał odsetki nie tylko od całkowitej kwoty pożyczki, ale też od kredytowanych kosztów kredytu – prowizji, co rzutowało na wysokość RRSO, ponieważ doliczenie odsetek pobieranych również od kredytowanej prowizji zawyżało kwotę całkowitego kosztu kredytu.</p> <p>Strona pozwana pismem z 31 stycznia 2025r. udzieliła odpowiedzi na pismo z 21 stycznia 2025r. – odpowiedź została skierowana do radcy prawnego <span class="anon-block">U. H.</span>, lecz dotyczyła umowy powódki. W piśmie tym pozwana wskazała, że nie ma podstaw by uznać zgłoszone roszczenia.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->- oświadczenie z 14.01.2025 r. złożone w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 1 u)">art. 45 ust. 1 u.k.k.</a> k. 16. </em> </p> <p> <em> <!-- -->- pismo z 31.01.2025r. k. 17.</em> </p> <p>Powódka pismem z 10.03.2025 r., działając przez zawodowego pełnomocnika, wezwała <span class="anon-block">(...)</span> S.A. w <span class="anon-block">J.</span> do zapłaty kwoty <span class="anon-block">(...)</span>,00 zł w terminie 7 dni od otrzymania wezwania na wskazany w wezwaniu rachunek bankowy. Wskazała, że na dochodzoną kwotę składają się pobrane przez Bank odsetki umowne oraz koszty kredytu (prowizja, ubezpieczenie, opłata przygotowawcza etc.)</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Dowód:</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->- przedsądowe wezwanie do zapłaty z 10.03.2025r. wraz z wydrukiem śledzenia przesyłki, k. 20 – 21.</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo podlegało oddaleniu.</p> <p>Okoliczności faktyczne sprawy w tym treść i warunki łączącej strony umowy, treść oświadczeń złożonych przez strony po zawarciu umowy, okoliczności i sposób wykonania umowy wynikały z dokumentów przedłożonych przez strony, których prawdziwości żadna z nich nie kwestionowała. Bezspornym w sprawie było, że strony łączy umowa pożyczki z 16 sierpnia 2021 r., a powódka dochodzone pozwem roszczenie opierała na złożonym Bankowi oświadczeniu o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 1 u)">art. 45 ust. 1 u.k.k.</a> w którym zarzuciła bankowi wadliwe wyliczenie i błędne wskazanie całkowitej kwoty do zapłaty oraz rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania. Powódka twierdziła, że Bank do kwoty pożyczki wliczył skredytowaną prowizję, a następnie naliczył odsetki od całej tej kwoty, także od prowizji co – w przekonaniu powódki – było niezgodne z prawem. Pozwany Bank wskazał, że uprawnienie do skorzystania z sankcji kredytu darmowego ograniczone jest rocznym terminem prekluzyjnym, który w przypadku powódki już upłynął, a zatem uprawnienie wygasło, a niezależnie od tego powództwo jest co do zasady bezzasadne.</p> <p>W przedmiotowej sprawie należało rozstrzygnąć, czy powódka dochowała terminu do skorzystania z uprawnienia przewidzianego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 1 u)">art. 45 ust.1 u.k.k.</a>, a następnie czy zasadnie zarzuciła Bankowi naruszenie obowiązku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 7 u)">art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k.</a> przez nieprawidłowe określenie całkowitej kwoty do zapłaty i RRSO, a w konsekwencji, czy zasadnie domaga się – w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 405)">art. 405 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 410)">art. 410 k.c.</a> – zwrotu części pobranych przez Bank świadczeń w postaci odsetek oraz prowizji z tytułu łączącej strony umowy pożyczki oraz składki na ubezpieczenie pożyczki.</p> <p>Skorzystanie z sankcji kredytu darmowego pozbawia kredytodawcę przychodów z tytułu kredytu konsumenckiego (tj. kosztów i odsetek naliczonych w związku z udzielonym kredytem/pożyczką), które stają się świadczeniem nienależnym. Wykonanie przez konsumenta uprawnienia określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 1 u)">art. 45 ust. 1 u.k.k.</a> powoduje – z chwilą doręczenia kredytodawcy oświadczenia woli konsumenta – zmianę treści stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu konsumenckiego; dochodzi do konwersji umowy z odpłatnej w nieodpłatną. Przy tym wykonanie uprawnienia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 1 u)">art. 45 ust. 1 u.k.k.</a> ma działanie <em> <!-- -->ex tunc</em> (wsteczne) ale ze skutkami na przyszłość (<em> <!-- -->ex nunc</em>) w tym znaczeniu, że powstaje zobowiązanie kredytodawcy do zwrotu świadczeń, których podstawa odpadła. Z chwilą złożenia skutecznego oświadczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 1 u)">art. 45 ust. 1 u.k.k.</a> konsument przestaje być zobowiązany do zapłaty odsetek kapitałowych i innych kosztów należnych kredytodawcy na podstawie zawartej umowy o kredyt konsumencki, a jeśli takie odsetki lub koszty uprzednio zapłacił na rzecz kredytodawcy, to uprawniony jest do żądania ich zwrotu przez kredytodawcę na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 405)">art. 405 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 410)">art. 410 k.c.</a> </p> <p>W pierwszej kolejności ocenie podlegała kwestia dochowania terminu do skorzystania przez powódkę z uprawnienia sankcji kredytu darmowego. Wygaśnięcie tego uprawnienia, czyniło bowiem żądanie pozwu <em> <!-- --> a limine </em>niezasadnym. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 5 u)">art. 45 ust. 5 u.k.k.</a> uprawnienie związane z sankcją kredytu darmowego wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy. Sąd podziela stanowisko, że choć zamiarem ustawodawcy było ograniczenie w czasie możliwości skorzystania z tego uprawnienia do roku od dnia wykonania umowy przez kredytodawcę/pożyczkodawcę, czyli przekazania kwoty kredytu/pożyczki (tak przyjmowały też sądy powszechne: wyrok SO w Poznaniu z 13.06.2018 r., XIV C 1375/17, LEX nr 2515155; wyrok SR w Zawierciu z 30.11.2021 r., I C 1400/20, LEX nr 3341525; wyrok SR dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z 3.11.2022 r., II C 2736/22, LEX nr 3448286; wyrok SR dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z 10.11.2022 r., II C 2939/22, LEX nr 3448284; wyrok SR dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z 10.11.2022 r., II C 2943/22, LEX nr 3448285; wyrok SR w Giżycku z 9.03.2023 r., I C 583/22, LEX nr 3516150), to literalne brzmienie tego przepisu nie pozwala na taką jego wykładnię. Skoro przepis ten stanowi o wykonaniu umowy, nie ograniczając tej przesłanki go do wykonania umowy przez jedną ze strony umowy wzajemnej tj. przez kredytodawcę, to – pomimo podnoszenia wszelkich uzasadnionych argumentów stosowanych przy wykładni celowościowej, w szczególności odnoszących się do konieczności zapewnienia pewności obrotu prawnego – trudno skutecznie zaaprobować taką wykładnię, która niewątpliwie jest mniej korzystna dla konsumentów. Treść przepisu wskazuje, że roczny termin do skorzystania z uprawnienia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 1 u)">art. 45 ust.1 u.k.k.</a> liczony jest od dnia wykonania umowy, bez wskazania przez którą stronę, a zatem należy przyjmować, że także przez konsumenta, więc <em> <!-- --> de facto</em> po spłaceniu przez niego kredytu/pożyczki, w tym odsetek i innych kosztów. W ocenie Sądu, choć taka interpretacja w praktyce skutkuje istnieniem często długotrwałego stanu niepewności, gdyż konsument będzie mógł skorzystać z tego uprawnienia nawet po wielu latach od zawarcia umowy, to argumenty te powinny być podstawą zmian legislacyjnych. W obecny brzmieniu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 1 u)">art. 45 ust. 1 u.k.k.</a> uprawnienie do skorzystania z sankcji kredytu darmowego wygaśnie dopiero po upływie roku od zakończenia spłaty pożyczki przez powódkę. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że roczny termin prekluzyjny na skorzystanie przez powódkę z uprawnienia wynikającego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 1 u)">art. 45 ust.1 u.k.k.</a> należało liczyć od spłaty pożyczki przez powódkę, a w konsekwencji, że w chwili złożenia przez nią oświadczenia w piśmie z 14 stycznia 2025 r. uprawnienie do złożenia oświadczenia w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 1 u)">art. 45 ust. 1 u.k.k.</a> jeszcze nie wygasło.</p> <p>Niezależnie od powyższego żądanie pozwu nie mogło zostać uwzględnione wobec niesłuszności stawianych przez powódkę zarzutów względem działania Banku, które miałoby naruszać <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 7 u)">art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- --> Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 1 u)">art. 45 ust. 1 u.k.k.</a>, w przypadku naruszenia przez kredytodawcę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 29;art. 29 ust. 1;art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 2;art. 30 ust. 1 pkt. 3;art. 30 ust. 1 pkt. 4;art. 30 ust. 1 pkt. 5;art. 30 ust. 1 pkt. 6;art. 30 ust. 1 pkt. 7;art. 30 ust. 1 pkt. 8;art. 30 ust. 1 pkt. 10;art. 30 ust. 1 pkt. 11;art. 30 ust. 1 pkt. 14;art. 30 ust. 1 pkt. 15;art. 30 ust. 1 pkt. 16;art. 30 ust. 1 pkt. 17;art. 31;art. 32;art. 33;art. 33 a;art. 36 a;art. 36 c)">art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1–8, 10, 11, 14–17, art. 31–33, art. 33a i art. 36a–36c</a> konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie. Możliwość skorzystania z owego uprawnienia zastrzeżona została zatem do przypadków ustawowo uregulowanych, a dotyczących: formy zawarcia umowy, danych jakie ma zawierać umowa kredytu, w tym danych klienta, zasad i terminów spłaty kredytu, oprocentowania, sposobu zabezpieczenia, informacji dotyczących przedterminowej spłaty kredytu, maksymalną wysokość opłat i odsetek, maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu itd. Jednocześnie w doktrynie podnosi się zastrzeżenia co do zakresu sankcjonowanych norm w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 ust. 1 u)">art. 45 ust. 1 u.k.k.</a> pod kątem proporcjonalności. W wyroku z 9.11.2016 r., C-42/15, Home Credit Slovakia a.s. przeciwko Klárze Bíróovej, EU:C:2016:842, Trybunał Sprawiedliwości uznał, że: „<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 23)">Artykuł 23</a> dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie przewidziało w uregulowaniu krajowym, że w wypadku gdy umowa o kredyt nie zawiera wszystkich elementów wymaganych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 10;art. 10 ust. 2)">art. 10 ust. 2</a> tej dyrektywy, umowę tę uważa się za nieoprocentowaną i bezpłatną, o ile chodzi o element, którego brak może podważyć możliwość dokonania przez konsumenta oceny zakresu ciążącego na nim zobowiązania. </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Powódka powoływała się przede wszystkim na uchybienie przez Bank obowiązkowi wskazanemu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 7 u)">art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k.</a>, polegające na wadliwym wyliczeniu i wskazaniu całkowitej kwoty do zapłaty oraz wadliwym ustaleniu rzeczywistej stopy oprocentowania pożyczki (RRSO), a także podania błędnych założeń i przyjęcie błędnych założeń do wyliczenia RRSO, bowiem Bank naliczał odsetki nie tylko od całkowitej kwoty pożyczki, ale też od kredytowanych kosztów pożyczki, co skutkowało zawyżeniem RRSO, które miało wpływ na ocenę zakresu zobowiązania łączącego konsumenta z kredytodawcą.</strong> </p> <p>Tymczasem z treści umowy pożyczki wynika, że prawidłowo oznaczono w niej pojęcia „całkowitej kwoty kredytu”, „kwoty udzielonego kredytu”, a także „całkowitego kosztu kredytu” i „całkowitej kwoty do zapłaty na dzień zawarcia umowy”, a także w sposób jednoznaczny wskazano co składa się na poszczególne kwoty.</p> <p>Z umowy w sposób jednoznaczny wynika co składa się na poszczególne kwoty. Mianowicie, w § 1 ust. 1 umowy wymieniono kwotę pożyczki gotówkowej, jakiej Bank udziela pożyczkobiorcy tj. 100199,16 zł, która – jak wprost wskazano – obejmuje całkowitą kwotę pożyczki określoną w ust. 2 oraz kwotę przeznaczoną na zapłatę kosztów związanych z udzieleniem pożyczki wymienionych w § 2, jeżeli koszty te, zgodnie z wolą pożyczkobiorcy podlegają kredytowaniu przez <span class="anon-block">(...)</span>. W § 1 ust. 2 wprost wskazano, że całkowita kwota pożyczki, bez kredytowanych kosztów pożyczki, wynosi 76773,56 zł. Natomiast w § 2 wskazano, że pożyczkodawca zobowiązuje się do zapłaty przy wypłacie pożyczki przez <span class="anon-block">(...)</span> pożyczki kosztów, obejmujących prowizję za udzielenie pożyczki w wysokości 4032,21 zł oraz składki ubezpieczeniowe za cały okres ubezpieczenia równy okresowi kredytowania w wysokości 19393,39 zł. Ponadto w § 1 umowy sprecyzowano całkowity koszt pożyczki w wysokości 55822,73 zł i całkowitą kwotę do zapłaty wynoszącą 132596,29 zł, która stanowiła sumę całkowitej kwoty pożyczki i całkowitego kosztu pożyczki (76773,56 zł + 55822,73 zł). W § 1 ust. 5 umowy wskazano RRSO wynoszącą 15,90%. Umowa jasno zatem precyzowała wszystkie parametry w sposób niewprowadzający klienta w błąd.</p> <p>Z umowy jasno wynikało, że kwota udzielonej pożyczki była wyższa niż całkowita kwota pożyczki, albowiem zawierała w sobie kredytowane koszty kredytu w tym kwotę prowizji oraz składki ubezpieczeniowej, co było prawidłowe, bowiem koszty te również zostały skredytowane przez <span class="anon-block">(...)</span>, czemu powódka nie przeczyła.</p> <p>W komentarzu do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 5 u)">art. 5 u.k.k.</a> pod red. T. Czecha, wskazano, że dla prawidłowego rozróżnienia pojęć całkowitej kwoty pożyczki i udzielonej kwoty pożyczki „zalecane jest, aby w dokumentacji stosowanej przez kredytodawców (formularzu informacyjnym, umowie itd.) oraz reklamach wyraźnie zaznaczać, że pojęcie to <em> <!-- --> in concreto</em> nie obejmuje kredytowanych kosztów. Przykład klauzuli: całkowita kwota kredytu (bez kredytowanych kosztów) – 1800 zł” (tak T. Czech, [w:] T. Czech <em> <!-- --> „Kredyt konsumencki. Komentarz, wyd. III”</em>/ Lex el.). Dokładnie takie <span class="underline"> <!-- --> prawidłowe</span> sformułowanie zawiera umowa pożyczki łącząca powódkę z Bankiem <span class="anon-block">(...)</span> S.A. Pożyczkobiorcy znana była też wysokość całkowitego kosztu pożyczki, bowiem były z góry określone w umowie i sprecyzowane konkretną kwotą w § 1 ust. 3 umowy pożyczki, a więc w sposób spełniający kryteria z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 5;art. 5 pkt. 6 u)">art. 5 pkt 6 u.k.k.</a> </p> <p>Na gruncie badanej sprawy, jak wynikało z treści umowy pożyczki (§ 4 umowy) i co było bezsporne pomiędzy stronami, kwota 100199,16 zł została przekazana powódce na utworzone dla niej indywidualne konto, z którego zgodnie z umową część świadczenia przeznaczono na wcześniejszą spłatę dwóch kredytów pożyczkobiorcy w <span class="anon-block">(...)</span> S.A., pobrano kwoty na pokrycie kosztów pożyczki w postaci prowizji i składki ubezpieczeniowej, a pozostała kwota została przelana na rachunek powódki. Cała zatem kwota udzielonej pożyczki została spożytkowana na cele pożyczkobiorcy, w tym również prowizja i składka ubezpieczeniowa, które skredytował Bank. Zastrzeżenie przez Bank prowizji jest prawnie dopuszczalne. Została ona skredytowana, bowiem powódka jako pożyczkobiorca nie mogła lub nie chciała pokryć jej z własnych środków. Skoro Bank skredytował uzgodnione koszty pożyczki, to zdaniem Sądu, mógł domagać się odsetek umownych także od tej części kredytowanych kosztów. Udzielenie pożyczki w celu uiszczenia prowizji dla Banku oraz składki ubezpieczeniowej, niczym się nie różni od udzielenia pożyczki na inne cele. Dlaczego Bank miałby kredytować klientowi prowizję niejako „za darmo”. Gdyby Bank prowizję otrzymał od klienta od razu przy zawarciu umowy, mógłby środkami tymi obracać i uzyskać z nich korzyść. W mniemaniu zaś powódki, w sytuacji gdy koszty kredytu są kredytowane, to ich spłata mimo że została znacznie rozłożona w czasie (umowa łącząca powódkę z <span class="anon-block">(...)</span> została zawarta na 5 lat), nie powinna być oprocentowania, czyli <em> <!-- -->de facto </em>winna być spłacana Bankowi bez żadnego wynagrodzenia, dlatego że fizycznie te środki nie zostały pożyczkobiorcy wypłacone. W tym kontekście wskazać należy, że klient nie otrzymał także środków przeznaczonych na spłatę jego wierzytelności z tytułu innych wcześniejszych kredytów w <span class="anon-block">(...)</span>, gdyż kredytodawca od razu przelał je na wcześniejszą spłatę zobowiązań powódki, anulując w ten sposób dług pożyczkobiorczyni jaki miała w tym Banku. W obu przypadkach klient otrzymał od Banku środki na realizację swoich potrzeb. Gdyby wykładnię pojęcia „kapitału rzeczywiście udostępnionego” ograniczyć do pieniędzy rzeczywiście przekazanych pożyczkobiorcy, to kredyty konsolidacyjne także nie powinny podlegać oprocentowaniu. Wskazać należy, że to, czy Bank rzeczywiście wypłacił środki „do rąk” pożyczkobiorcy, czy je przelał na rzecz innego podmiotu, czy pobrał np. na poczet prowizji, nie ma, zdaniem Sądu znaczenia, w sytuacji gdy przekazanie pożyczonych środków, służyło celom pożyczkobiorcy. Gdyby prowizja czy koszt składki ubezpieczeniowej nie zostały skredytowane przez Bank, to pożyczkobiorca umowy z <span class="anon-block">(...)</span> by nie zawarł, bo jednym z jej warunków, była zapłata tych kosztów.</p> <p>Sąd stoi na stanowisku, że żaden przepis prawa nie zabrania pobierania odsetek od prowizji czy kosztów ubezpieczenia pożyczki, które – podobnie jak kwota pożyczki – zostały skredytowane przez Bank.</p> <p>W ocenie Sądu, wbrew zarzutom powódki, Bank był uprawniony do pobierania odsetek od prowizji i składki ubezpieczeniowej, które zostały skredytowane przez Bank. Sąd Najwyższy w postanowieniu z 15.06.2023 r., I CSK 4175/22, wskazał że: „Umowa kredytu bankowego może przewidywać obowiązek zapłaty przez kredytobiorcę odpowiedniej przygotowawczej prowizji kredytowej na rzecz banku – kredytodawcy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 ust. 2;art. 69 ust. 2 pkt. 9)">art. 69 ust. 2 pkt 9</a> pr. bank.). Stanowi ona obok odsetek kapitałowych dodatkowe wynagrodzenie banku kredytodawcy za faktyczną gotowość do wykonania umowy kredytowej i wydania kredytobiorcy na jego żądanie określonej sumy kredytu. Wykonanie to następuje w wyniku skorzystania przez kredytobiorcę z sumy kredytu w sposób wskazany w umowie kredytowej, tj. transferu tej sumy do majątku kredytobiorcy. [...] termin i sposób zapłaty tzw. przygotowawczej prowizji kredytowej może być określony w umowie kredytu bankowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 ust. 2;art. 69 ust. 2 pkt. 9)">art. 69 ust. 2 pkt 9</a> pr. bank.). Obowiązek zapłaty tej prowizji może powstać już w chwili oddania przez bank sumy kredytu do dyspozycji kredytobiorcy. Jeśli tak skonstruowana jest umowa, a kredytobiorca na te warunki przystaje i zdecyduje się do zapłaty prowizji przygotowawczej nie ze środków własnych, które by przekazał bankowi, lecz ze środków, o których udostępnienie umówił się z bankiem, to środki przekazane na ten cel kredytobiorcy zwiększają jego zadłużenie kredytowe, które powinno być spłacane zgodnie z harmonogramem i z obciążeniem odsetkowym uzgodnionym przez strony”. Za dopuszczalnością naliczania odsetek od kredytowanej prowizji, opowiada się także doktryna, w tym Tomasz Czech (T. Czech „Kredyt konsumencki. Komentarz, wyd. III”/ Lex el.), który w komentarzu do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 5 u)">art. 5 u.k.k.</a> bardzo szeroko uzasadnił dopuszczalność naliczania odsetek od kredytowanej prowizji. Autor ten sporządził opinię prawną na rzecz strony pozwanej z 18 lipca 2024r. k. 71 – 78 akt, która szczegółowo odpowiada na zagadnienia dopuszczalności naliczania odsetek od kredytowanych kosztów kredytu konsumenckiego oraz stosowalności kryterium proporcjonalności w odniesieniu do sankcji kredytu darmowego.</p> <p>Nie ma racji powódka zarzucając, że Bank błędnie wyliczył i – jak podniósł pełnomocnik powódki zawyżył wartość – RRSO. Zarzucanie Bankowi, że zawyżył wartość RRSO jest niezrozumiałe, gdyż, co oczywiste, kredyt jest tym atrakcyjniejszy im niższe jest RRSO, więc to zaniżanie wskaźnika RRSO przez np. stosowanie do jego wyliczeń wartości udzielonego kredytu, zamiast – jak wymaga tego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 5;art. 5 pkt. 7;art. 5 pkt. 12 u)">art. 5 pkt 7 i 12 u.k.k.</a> – całkowitej kwoty kredytu, która nie zawiera kredytowanych kosztów kredytu, stanowi naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 7 u)">art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k.</a> Termin „całkowita kwota kredytu” występuje przede wszystkim w przepisach dotyczących obowiązków informacyjnych kredytodawcy na etapie przedkontraktowym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 7;art. 7 ust. 1;art. 7 ust. 1 pkt. 2;art. 13;art. 13 ust. 1;art. 13 ust. 1 pkt. 5)">art. 7 ust. 1 pkt 2, art. 13 ust. 1 pkt 5</a>, załączniki nr 1–2) oraz na etapie zawarcia umowy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 4)">art. 30 ust. 1 pkt 4)</a>. Ponadto stanowi ona podstawę do wyliczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, o której należy poinformować konsumenta.„[...] poinformowanie konsumenta o całkowitym koszcie kredytu w postaci RRSO obliczanej za pomocą swoistej formuły matematycznej jest [...], jak wskazują w istocie motywy 31 i 43 dyrektywy 2008/48, niezmiernie istotne. Po pierwsze bowiem, informacja ta przyczynia się do przejrzystości rynku, ponieważ umożliwia ona konsumentowi porównanie ofert kredytowych. Po drugie, umożliwia ona konsumentowi dokonanie oceny zakresu podejmowanego zobowiązania” (wyrok TS z 21.04.2016 r., C-377/14, Ernst Georg Radlinger i Helena Radlingerová przeciwko Finway a.s., ECLI:EU:C:2016:283, pkt 90). Z orzecznictwa zob. także wyrok TS z 4.03.2004 r., C-264/02, Cofinoga Mérignac SA przeciwko Sylvain Sachithanathan, ECLI:EU:C:2004:127, pkt 26; postanowienie TS z 16.11.2010 r., C-76/10, Pohotovosť s.r.o. przeciwko Iveta Korčkovská, ECLI:EU:C:2010:685, pkt 70.</p> <p>W okolicznościach niniejszej sprawy pozwany Bank prawidłowo i jednoznacznie określił wszystkie niezbędne elementy umowy, prawidłowo wskazał kwotę kredytu, całkowitą kwotę kredytu, kwotę całkowitych kosztów kredytu, wysokość całkowitej kwoty do zapłaty oraz wysokość oprocentowania. Ponadto Bank prawidłowo wyliczył rzeczywistą roczną stopę oprocentowania RRSO na 15,90 %, stosując do jej wyliczenia, zgodnie z wyżej powołanymi przepisami, wartość całkowitej kwoty kredytu czyli 76773,56 zł. Gdyby strona pozwana do wyliczeń zastosowała kwotę udzielonego kredytu tj. całkowitą kwotę kredytu wraz z kredytowanymi kosztami kredytu w wysokości 100199,16 zł to RRSO byłoby niższe, co mogłoby wprowadzać konsumenta w błąd, czyniąc ten kredyt atrakcyjniejszym.</p> <p>W ocenie Sądu powódka została należycie poinformowana przez Bank o ciążących na niej obowiązkach, znała wszystkie istotne elementy umowy, w tym przede wszystkim wysokość kosztów pożyczki obejmujących prowizję, składkę ubezpieczeniową i odsetki umowne, czas trwania umowy, wysokość raty. Pożyczka udzielona powódce obejmowała kredytowane koszty pożyczki w postaci prowizji i składki ubezpieczeniowej. Wbrew zarzutom powódki uzyskała ona wszystkie niezbędne informacje o udzielonej pożyczce, a z uwagi na wskazane w umowie zmienne oprocentowanie, powódka otrzymała również informację o ryzyku stopy procentowej, w której przedstawiono historyczne trendy kształtowania się wysokości stopy referencyjnej NBP, symulacje modelowe obrazujące wpływ zmian oprocentowania pożyczki gotówkowej na wysokość miesięcznych rat kapitałowo – odsetkowych (informacja banku wg stanu na 4 listopada 2020r. k. 66 – 67).</p> <p>W ocenie Sądu powódce udzielono prawidłowych i rzetelnych informacji o warunkach umowy oraz wysokości RRSO, a zatem brak było podstaw, by uznać, że strona pozwana naruszyła którykolwiek z obowiązków wynikających z przepisów wymienionych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45 u)">art. 45 u.k.k</a> i wbrew zarzutom powódki, w oparciu o jasno określone warunki umowy mogła ona w sposób racjonalny i prawidłowy dokonać porównania ofert innych banków z ofertą pozwanego Banku.</p> <p>Z tych wszystkich powodów Sąd powództwo oddalił.</p> <p>O kosztach procesu orzeczono na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a>, zasądzając od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 287 zł, na którą składały się 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz 270 zł wynagrodzenia pełnomocnika według stawki z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Koszty procesu należne są wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 11)">art. 98 §11 k.p.c.</a> </p> <p>Z/</p> <p>1.  Odnotować;</p> <p>2.  Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powódki;</p> <p>3.  Kal. 14 dni.</p> </div>