VIII SAB/Wa 65/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi T. C. na bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia : 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu T. C. uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 (słownie: sto) złotych. UZASADNIENIE Pismem z dnia 17 października 2022 r. (data wpływu do organu 27 października 2022r.) T. C. (dalej: skarżący, strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy O. (dalej: organ, Wójt) w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż w dniu 22 sierpnia 2022 r. wystąpiła do Wójta z 7 wnioskami o udostępnienie informacji publicznej, zaś organ nie wykonał ciążącego na nim obowiązku w terminie, wynikającym z ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2002r., poz. 902 ze zm.; dalej: "u.d.i.p."), naruszając art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący wniósł o podjęcie działań przewidzianych prawem, które zapobiegną w przyszłości naruszaniu przepisów prawa przez organ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, iż rzeczywiście udostępnienie wnioskowanej informacji nastąpiło z przekroczeniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., co było spowodowane nadmiernie rozbudowanym zakresem prac Referatu Rozwoju i Gospodarki Komunalnej oraz brakami kadrowymi. Jednocześnie Wójt wskazał, iż żądana informacja została udzielona skarżącemu, niezwłocznie jak odpadła przyczyna powodująca zwłokę, tj. w dniu 19 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w pkt 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a tego przepisu. Stosownie zaś do art. 149 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 – dalej: "k.p.a."). Zgodnie z powyższymi przepisami, bezczynność oznacza niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych albo w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Z kolei przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Organ zatem pozostaje w bezczynności, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Wójta Gminy O. polegająca na udostępnieniu skarżącemu w trybie u.d.i.p., żądanej przez niego informacji publicznej, z naruszeniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jak wynika z akt administracyjnych przekazanych przez organ, pismem z dnia 19 września 2022r. znak: [...], organ udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej. Skarżący pokwitował odbiór ww. pisma organu w dniu 26 września 2022r. Z zestawienia wskazanych wyżej dat wynika, że skarga na bezczynność organu została wniesiona po udzieleniu przez organ wnioskowanej informacji publicznej, czyli po ustaniu bezczynności organu. Należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 22 czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia powyższej uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie Sąd w pełni aprobuje pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w przywołanej uchwale. Skoro zatem skarżący wniósł skargę na bezczynność organu po załatwieniu sprawy i przekazaniu żądanej informacji publicznej, należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania skargi, spowodowana wniesieniem przez skarżącego skargi na bezczynność organu po zakończeniu postępowania administracyjnego, mieści się w kategorii "innych przyczyn", o których mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i art. 232 § 2 p.p.s.a. jak w pkt 2 sentencji postanowienia.