I SA/Bd 864/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Z. H. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. prowadzi wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Burmistrza B. K. z dnia [...]. nr [...], obejmującego III i IV ratę łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011r. w łącznej kwocie 177 zł należności głównej. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony stronie w dniu [...]. W terminie na złożenie zarzutów zobowiązany wniósł pismo z dnia [...] r. zatytułowane "Odwołanie od tytułu wykonawczego". Postanowieniem z dnia [...]. Burmistrz B. K. uznał zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty za nieuzasadnione. Organ wskazał, że strona poza wyrażoną intencją nie zgadzania się z wystawionym tytułem wykonawczym nie wskazała żadnych merytorycznych argumentów, które można by zakwalifikować do katalogu ujętego w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm., dalej: "u.p.e.a."). Rozpatrując złożone zażalenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W.u uchyliło zaskarżone postanowienie wierzyciela i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że nie ustalono, jaki zarzut z art. 33 u.p.e.a. skarżący zgłosił. Postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz B. K., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Po uprawomocnieniu się powyższego postanowienia, Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. postanowieniem z dnia [...]. odmówił uwzględnienia zgłoszonych zarzutów. Rozpatrując złożone zażalenie, postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał zaskarżone postanowienie w sprawie zarzutów po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela. Stanowisko to zawarte zostało w postanowieniu Burmistrza B. K. z dnia [...]., którym uznał zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty za nieuzasadnione. Organ podkreślił, że rozpatrując sprawę wierzyciel uwzględnił wskazania Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawarte w postanowieniu, którym uchylił rozstrzygnięcie wierzyciela w sprawie zarzutów z dnia z dnia [...]., a sprawę przekazał wierzycielowi do ponownego rozpatrzenia, tj. rozważył wszelkie możliwe podstawy zarzutów. Przyjęcie takiego sposobu rozpatrzenia sprawy wynikało z faktu, że zobowiązany nie wskazał w piśmie z dnia [...]. określonym jako "Odwołanie od tytułu wykonawczego" żadnych okoliczności, które można by uznać za podstawę zarzutu w sprawie egzekucji. Stwierdzenie to dotyczy również zażalenia wniesionego przez stronę do Dyrektora Izby Skarbowej. W konsekwencji, organ stwierdził, że rozpatrując sprawę Naczelnik Urzędu Skarbowego związany był stanowiskiem wierzyciela w zakresie zarzutów wymienionych w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. Jeśli chodzi o pozostałe zarzuty, Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu egzekucyjnego, że nie zaistniała przesłanka niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Ponadto, stronie doręczone zostało pisemne upomnienie zawierające wezwanie do wykonania obowiązku. Egzekucja prowadzona jest przez właściwy rzeczowo i miejscowo organ egzekucyjny, tytuł wykonawczy spełnia wymogi art. 27 u.p.e.a. Organ nie stwierdził zaistnienia okoliczności uzasadniających zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem strona złożyła skargę, w której nie zawarła jednak żadnych zarzutów przeciwko zaskarżonemu postanowieniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy zastosowaniu kryterium legalności, czyli zgodności z prawem. Skarga podlega uwzględnieniu, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub takie naruszenie zasad postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia organów. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że zaskarżonemu postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej nie można zarzucić naruszeń prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., które skutkowałoby wyeliminowaniem aktu z obiegu prawnego. Przystępując do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy należy przede wszystkim wskazać, że sąd rozstrzyga spór według stanu faktycznego i prawnego, który istniał w dniu wydania zaskarżonego aktu i na podstawie akt sprawy przekazanych Sądowi przez organ podatkowy. Spór dotyczy tytułu wykonawczego wystawionego w stosunku do strony w dniu [...]r. obejmującego III i IV ratę łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2011 w kwocie głównej [...] zł. Odpis tytułu wykonawczego został przekazany skarżącemu w dniu [...] r. Strona w dniu [...] r. zwróciła się do wierzyciela tj. do Burmistrza B. K. z pismem zatytułowanym "odwołanie od tytułu wykonawczego", które to pismo zostało uznane przez organy jako zarzuty do tytułu wykonawczego. W związku z czym organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela pismem z dnia [...]. o przedstawienie stanowiska w sprawie zarzutów. W odpowiedzi Burmistrz postanowieniem z dnia [...] r. uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione, gdyż zdaniem organu skarżący poza wyrażeniem, że "nie zgadza się z tytułem" nie przedstawił żadnych merytorycznych argumentów , które można by było uznać za zarzuty, o których mowa w art. 33 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zobowiązany zaskarżył to postanowienie, co spowodowało, że SKO we W. uchyliło wydane postanowienie, wskazując organowi I instancji, że nie ustalono jaki zarzut składa zobowiązany. W opinii organu odwoławczego organ I instancji winien ustalić i wezwać stronę do sprecyzowania pisma i wskazania czy przedmiotowe pismo należy traktować jako zarzuty i jeżeli tak, to na jakich podstawach są one oparte, a gdy nie będzie można tego ustalić - to organ zdaniem SKO winien sam rozważyć, czy możliwe są jakiekolwiek zarzuty z art. 33. W związku z czym sprawa jeszcze raz wróciła do wierzyciela, który ponownie sprawdził i przeanalizował sprawę. Wskazał, że tytuł wykonawczy został wystawiony w zw. z decyzją z dnia [...] r. ustalającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2011 r., która to decyzja stała się ostateczna w dniu [...]. Organ podał, że w związku z tym, że obowiązek ten dotyczy należności pieniężnych zastosowano przepisy działu III cyt. ustawy Op. Sprawdzono wydany tytuł wykonawczy pod względem formalnym i nie stwierdzono błędów. Organ stwierdził, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym istnieje i jest wymagalny, gdyż skarżący nie uiścił należności III i IV raty za rok 2011. Organ podał, że skarżący nie wniósł również o umorzenie należności w całości, czy w części dlatego organ nie udzielił ulgi w spłacie. Nie zaistniała przesłanka przedawnienia (5 lat) Podatnik nie wniósł również o rozłożenie na raty. Podatnik otrzymał upomnienie w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpoznając ponownie sprawę Burmistrz postanowieniem z dnia [...]r. uznał zarzuty strony za niezasadne. Od tego postanowienia skarżący nie wniósł środka zaskarżenia. W związku z czym Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. postanowieniem z dnia [...] r. odmówił uwzględnienia zarzutów. Skarżący postanowienie to otrzymał w dniu [...]r., a w dniu [...]. złożył na nie zażalenie. Rozpatrując to zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego. Organ w uzasadnieniu podkreślił, że strona w piśmie z dnia [...] r. nie wniosła żadnych zarzutów, nie wskazała żadnych okoliczności, które można by było uznać za zarzuty z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Katalog tych zarzutów ma charakter zamknięty i wskazano zarzuty, które organ rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela Organ wskazał, że stosownie do art. 33 pkt 1- 5 jest związany stanowiskiem wierzyciela. Organ wskazał, że wszystkie przesłanki zostały spełnione zobowiązany otrzymał upomnienie a należność była wymagalna. W dniu [...]. zobowiązany złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. W skardze również strona nie wskazała żadnych zarzutów na wydane postanowienie. Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że nie może odpowiedzieć na zarzuty skargi, gdyż nie dotyczą one zaskarżonego postanowienia a jedynie są wywodami zawierającymi krytykę władz w różnych dziedzinach życia. Sąd przystępując do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wskazuje przede wszystkim na fakt, że zobowiązanie pieniężne tj. rata III i IV łącznego zobowiązania za rok 2011 r. jest wymagalna. A zatem należność ta winna być uregulowana przez stronę. Organom rozpoznającym sprawę nie można zarzucić naruszenia prawa. Tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony, upomnienie wysłane a zatem wymagalność nie budzi zastrzeżeń. Organy, jak wynika z akt sprawy nie mogły uzyskać od strony sprecyzowania zarzutów, co do wystawionego tytułu wykonawczego. Nie wiadomo zatem co jest przedmiotem sporu. Pismo z dnia [...] r. uznano za zarzuty zgodnie z jego tytułem - "Odwołanie od tytułu wykonawczego". Zdaniem Sądu organy podjęły wszelkie próby w celu uzyskania odpowiedzi strony, jakie zarzuty składa w stosunku do wystawionego tytułu wykonawczego. Należy przywołać przepis art. 33 u.p.e.a., z którego wynika zamknięty katalog zarzutów, jakie w toku postępowania egzekucyjnego strona zobowiązana ma prawo złożyć. Zatem podstawą zarzutów mogą być wyłącznie następujące przesłanki: 1. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2. odroczenie terminu wykonania obowiązku oraz brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności; 3. określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 4. błąd co do osoby zobowiązanego; 5. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanie środka egzekucyjnego; 7. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 8. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9. prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10. niespełnienie wymogów określonych w art. 27 Sąd podkreśla, że tylko ww. przesłanki mogą stanowić zarzuty skierowane do wystawionego tytułu wykonawczego. Skoro zarzuty nie zostały sprecyzowane przez stronę według art. 33 cyt. ustawy to, zdaniem Sądu, organy zasadnie odmówiły stronie ich uwzględnienia. Na marginesie Sąd zwraca uwagę skarżącemu, że będąc w tak trudnej sytuacji materialnej i życiowej, jak to przedstawił na rozprawie, ma prawo w przypadku zaskarżenia niniejszego wyroku złożyć wniosek w zakresie zwolnienia z kosztów jak i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Mając powyższe na względzie Sąd skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a. ustawy oddalił, jako nieuzasadnioną. E. Kruppik – Świetlicka U. Wiśniewska M. Łent