I OSK 2508/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 47/19 w sprawie ze skargi Gminy G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 listopada 2018 r., nr DAP-WN-727-34/2018/BŁ w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 5 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 47/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 listopada 2018 r. nr DAP-WN-727-34/2018/BŁ w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z poźn. zm.) – dalej ppsa, poprzez błędne uznanie skargi za całkowicie bezzasadną i w konsekwencji jej oddalenie, w sytuacji gdy decyzje organu administracji, obarczone są wadami prawnymi powodującymi ich wadliwość; - art. 151 w zw. z art. 141 § 4 ppsa wobec nieprzedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby być podstawą do oddalenia skargi; - art. 145 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez oddalenie skargi w konsekwencji błędnego przyjęcia, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że obie decyzje, tj. Wojewody Lubelskiego z 27 kwietnia 2004 r. oraz Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z 2 lipca 2004 r. nie są obarczone wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa powodującej stwierdzenie nieważności ww. decyzji, w sytuacji gdy organy obu instancji nie wykazały aby przedmiotowa nieruchomość stanowiła grunty leśne wchodzące w skład państwowego gospodarstwa leśnego. W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj. art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191, z poźn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nieruchomość gruntowa, położona w M. (obręb [...] – M., arkusz mapy [...]), składająca się z oznaczonych w ewidencji gruntów działek nr: [...], [...] i [...], uregulowaną w księdze wieczystej nr [...] i opisaną w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], nie mogła podlegać komunalizacji w trybie art. 5 ust. 1 ww. ustawy, w sytuacji gdy z materiału dowodowego nie wynika, aby przedmiotowa nieruchomość stanowiła grunty leśne wchodzące w skład państwowego gospodarstwa leśnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za nie dające podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zarzut kasacyjny naruszenia prawa materialnego nie spełnia wymogu określonego w art. 174 pkt 1 ppsa. Z przepisu tego wynika, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza rozumienie przepisu prawa w sposób nie znajdujący uzasadnienia w jego treści przy zastosowaniu różnych metod wykładni. Ze skargi kasacyjnej nie wynika, w czym przejawia się błędna wykładnia powołanego w niej art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych i jakie brzmienie powinna przybrać prawidłowa jego wykładnia. W uzasadnieniu tego zarzutu poprzestano na wykazywaniu błędnej oceny stanu faktycznego przez organy administracji i Sąd I instancji w odniesieniu do działek gruntu będących przedmiotem zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Przedmiotem sporu w sprawie uczyniono zatem ocenę ustaleń faktycznych, której nie dano jednak wyrazu w sformułowaniu zarzutów kasacyjnych w sposób odpowiadający wymaganiom określonym w art. 174 ppsa. Biorąc więc pod uwagę, że rozpoznanie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny następuje wyłącznie w jej granicach, zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Sąd ten nie jest uprawniony do zastępowania skarżącego kasacyjnie w formułowaniu podstaw kasacyjnych w sposób spełniający wymagania określone w art. 174 pkt 1 ppsa, ponieważ to skarżący jest zobowiązany określić te podstawy, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa. Obowiązek ten jest bowiem jedną z normatywnych przyczyn ustanowienia przez ustawodawcę w art. 175 ppsa wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. adwokata lub radcę prawnego, bądź przez inne osoby wymienione w tym przepisie, aby właśnie w ten sposób zapewnić przede wszystkim prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem spełniających wymagania określone przepisami ppsa. Zaskarżony wyrok został wydany na podstawie art. 151 ppsa. W skardze kasacyjnej zarzucono natomiast naruszenie m.in. art. 145 pkt 1 lit. c ppsa, którego Sąd I instancji nie stosował, pomijając przy tym niepełne oznaczenie w skardze kasacyjnej tego przepisu, w którego strukturze znajdują się także paragrafy. Nie mógł więc naruszyć przepisu, którego nie stosował. Również zarzut kasacyjny naruszenia art. 151 ppsa w powiązaniu z art. 141 § 4 ppsa nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wbrew uzasadnieniu tego zarzutu, Sąd I instancji wskazał okoliczności faktyczne uznane za wystarczające do wydania zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji omówił bowiem kwestie przeznaczenia terenu przedmiotowych działek gruntu w planie miejscowym oraz zaświadczenia Urzędu Gminy G. z 18 maja 2004 r. na dzień 27 maja 1990 r. i zaświadczenia z 8 czerwca 2017 r. Sąd powołał się także na badania stanu prawnego nieruchomości przeprowadzone przez uprawnionego geodetę. O ile w ocenie skarżącej kasacyjnie przytoczone okoliczności nie są wystarczające dla wykazania, że przedmiotowe działki gruntu pozostawały w gestii lasów państwowych i nie mogły z tego powodu być objęte komunalizacją z mocy prawa na dzień 27 maja 1990 r., o tyle szczegółowe uzasadnienie faktyczne zawarte jest w samej decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z 2 lipca 2004 r., w której powołano się na odpis z księgi wieczystej oraz na wypis z ewidencji gruntów i budynków z 9 czerwca 1998 r., a także wykaz zmian gruntowych. Z tych wszystkich dokumentów i dowodów prawidłowo zostało wywiedzione, że przedmiotowe działki gruntu były objęte gospodarką leśną, co wykluczało objęcie ich komunalizacją z mocy samego prawa na dzień 27 maja 1990 r. Z podanych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 193 zdanie drugie ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.