II SA/Lu 977/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. z udziałem Wójta Gminy w przedmiocie wymierzenia Wójtowi Gminy grzywny za niewykonanie orzeczenia sądu w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 43/02 dotyczącej zasiłku celowego –w zakresie wniosku T. W. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: odmówić T. W. przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE W dniu 26 września 2014 r. T. W. złożyła skargę w przedmiocie wymierzenia grzywny Wójtowi Gminy za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 6 grudnia 2002 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 43/02. Jednocześnie skarżąca zwróciła się z wnioskiem o "pomoc prawną". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Jak stanowi przepis art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi może mieć u podstaw przyczyny natury prawnej, bądź faktycznej. Oczywista bezzasadność skargi w sensie faktycznym ma miejsce wtedy, gdy nioski, wyciągane przez stronę z przytaczanych okoliczności faktycznych stoją w całkowitej sprzeczności z zasadami logiki, natomiast oczywista bezzasadność skargi w aspekcie prawnym oznacza sytuację, gdy niebudzące wątpliwości w interpretacji przepisy, w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. I OZ 788/09 oraz z dnia 1 października 2009 r., sygn. I OZ 918/09). Przyznanie prawa pomocy w warunkach oczywistej bezzasadności jest niedopuszczalne, nawet jeśli obiektywnie zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony przewidziane w art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. M. Niezgódka-Medek w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2011, s. 730). Przyczyny oczywistej bezzasadności mogą być m.in. natury procesowej. Chodzi zwłaszcza o sytuacje, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia, np. nie ulega wątpliwości, że upłynął termin do jej wniesienia (por. J.P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2012, s. 626). Z tego typu sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Skarżąca T. W. złożyła skargę w przedmiocie wymierzenia grzywny Wójtowi Gminy za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 6 grudnia 2002 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 43/02. Zgodnie z przepisem art. 154 § 1 p.p.s.a., skarga taka powinna zostać poprzedzona uprzednim pisemnym wezwaniem właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Stosownie do treści art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Tymczasem wezwanie do wykonania wyroku skarżąca złożyła do organu w dniu 5 stycznia 2005 r., tak więc skarga wniesiona w dniu 26 września 2014 r. złożona została z przekroczeniem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Jak zaś stanowi przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z tego też powodu skarga kwalifikuje się do odrzucenia, co oznacza, że jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Oznacza to w konsekwencji, iż żądanie skarżącej T. W. dotyczące przyznania prawa pomocy nie mogło zostać uwzględnione. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu.