II SO/Kr 27/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. D. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Małopolskiemu za nieprzekazanie skargi postanawia: oddalić wniosek UZASADNIENIE J. D. (dalej: "skarżący") złożył wniosek o wymierzenie Wojewodzie Małopolskiemu (dalej: "organ") grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia 22 sierpnia 2023 r. na decyzję z dnia 2 sierpnia 2023 r., znak: WI-I.7840.11.27.2023.AJ. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że organ prowadził postępowanie odwoławcze przez 98 dni, uchybiając przy tym 30-dniowemu ustawowemu terminowi załatwienia sprawy (27 maja 2023 r.), 60-dniowemu terminowi zaproponowanemu przez skarżącego (27 czerwca 2023 r.), 90-dniowemu terminowi wyznaczonemu przez sam organ (27 lipca 2023 r.), a następnie dopiero po dwukrotnym wezwaniu przekazał sądowi skargę w dniu 24 października 2023 r., podczas gdy 30-dniowy termin na przekazanie akt upłynął w dniu 21 września 2023 r. Taki sposób postępowania wykluczył możliwość realizacji inwestycji w planowanym terminie (lipiec/sierpień 2023 r.) i podniósł jej koszty w przyszłym roku. Do wniosku skarżący załączył postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 lipca 2023 r., w którym wskazano, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania i stwierdzono, że nie miało ono miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o niewymierzanie grzywny ze względu na brak zawinienia i fakultatywny charakter grzywny. Organ podniósł, że w dniu 21 września 2023 r. akta zostały przekazane sądowi, ale system elektroniczny nie dołączył do nich skargi w sposób umożliwiający skuteczne jej otwarcie. O sytuacji organ dowiedział się z wezwań sądu, na które na bieżąco odpowiadał, przesyłając skargę kolejny raz. Sąd zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W niniejszej sprawie skarga wpłynęła do organu w dniu 22 sierpnia 2023 r., a zatem termin do przekazania sądowi skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę upływał w dniu 21 września. Z akt sądowych wynika, że akta administracyjne zostały przekazane sądowi w terminie, choć nie towarzyszyła im skarga. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 20 września 2023 r. (k. 1) wezwano pełnomocnika organu do nadesłania skargi w terminie 7 dni, który to termin – z uwagi na doręczenie wezwania w dniu 3 października 2023 r. (k. 20) – upływał w dniu 10 października 2023 r. W dniu 11 października 2023 r., a zatem po terminie, pełnomocnik organu złożył osobiście pismo, w którym podał, że skarga wraz z e-paczką została przesłana do sądu (k. 23). Biorąc pod uwagę to, że załącznik o nazwie "Skarga" stanowił w istocie odpowiedź na skargę, zarządzeniem z dnia 16 października 2023 r. ponownie wezwano, tym razem pod rygorem nałożenia grzywny, pełnomocnika organu do nadesłania skargi w terminie 7 dni (k. 23 verte), który to termin – z uwagi na doręczenie wezwania w dniu 18 października 2023 r. – upływał w dniu 25 października 2023 r. W dniu 24 października 2023 r., a zatem w terminie, pełnomocnik organu nadesłał skargę. Choć organ rzeczywiście dopuścił się nieco ponad miesięcznego opóźnienia w przekazaniu skargi, to skorzystanie z pozostawionej do uznania Sądu instytucji wymierzenia grzywny w niniejszej sprawie nie byłoby zasadne. Opóźnienie nie jawi się jako drastyczne. Finalnie skarga została przekazana do Sądu i merytorycznie rozpoznana, a okoliczność nieterminowego jej przekazania była tylko jedną z okoliczności obok niedostatków skargi (brak formalny podpisu i brak fiskalny wpisu), które odsunęły w czasie kontrolę sądową. Naruszony przez organ obowiązek dotyczył jedynie skargi (a nie skargi i akt administracyjnych), natomiast wezwania kierowane do pełnomocnika organu nie były pozostawiane bez odpowiedzi. Co więcej, wymierzenie grzywny w sytuacji, w której pełnomocnik organu uczynił ustawowemu obowiązkowi zadość w terminie wynikającym z wezwania opatrzonego rygorem wymierzenia grzywny, byłoby nielojalne względem stron postępowania sądowoadministracyjnego. Również przedstawione przez pełnomocnika organu prawdopodobne wyjaśnienie zaistniałej sytuacji przemawia za tym, że dyscyplinowanie organu nie wydaje się konieczne. Odnosząc się zaś do argumentacji skarżącego, który postrzega naruszenie obowiązku przekazania skargi jako kontynuację naruszenia obowiązku terminowego prowadzenia postępowania administracyjnego, należy wskazać, że przewidziana w art. 55 § 1 p.p.s.a. instytucja grzywny ma ścisły związek z pośrednim trybem wnoszenia skargi do sądu administracyjnego i ma zapobiec przetrzymywaniu skarg przez organy administracji publicznej. Powyższy przepis pozwala na wymierzenie grzywny "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a.", tj. obowiązków pozostających na styku postępowania administracyjnego i postępowania sądowoadministracyjnego. Przepis ten, co do zasady, nie może zatem zabezpieczać obowiązku terminowego prowadzenia postępowania administracyjnego (w tym przed organem drugiej instancji), któremu poświęcone są inne przepisy, w tym instytucja ponaglenia, z której skorzystał skarżący. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 55 § 1 p.p.s.a.