II SA/Op 260/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Opolskiej Izby Lekarskiej w przedmiocie zastrzeżeń do opinii psychiatryczno-psychologicznej postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi B. M. (dalej jako: skarżący lub strona) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu jest rozpatrzenie jego zastrzeżeń wniesionych do Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Opolskiego Izby Lekarskiej (dalej również jako: Rzecznik) do opinii sądowo-psychiatrycznej wydanej w dniu 17 października 2019 r. w Opolu, zleconej na potrzebę prowadzonego postępowania przez Sądem Rejonowym w O. zawiłego pod sygn. akt [...]. Skarżący działając poprzez ustanowionego pełnomocnika z urzędu, wyjaśnił, że podstawą jego skargi jest m.in. nierzetelność, wadliwość oraz stronniczość przy sporządzaniu ww.0 opinii, która – jak określił – przekreśla możliwość jej wykorzystania jako dowodu w sprawach sądowych prowadzonych przez Sąd Rejonowy w O. (sygn. akt [...]) i w postępowaniu apelacyjnym przed Sądem Okręgowym w O. (sygn. akt [...]). W odpowiedzi na skargę Rzecznik wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Motywując organ ten opisał okoliczności, w których skarżący wniósł o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, akcentując, że nie zgłaszał on zarzutów co do zakresu ani formy przeprowadzonego na potrzeby wydani opinii badania lekarskiego. Kwestionował – jak zaznaczył – wyłącznie wnioski zawarte w jej treści, które nie były dla niego korzystne. Dalej Rzecznik podkreślił, że z tych powodów odmówił wszczęcia postępowania stosownie do art. 67 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1342 ze zm.), dalej jako: ustawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Stosownie do unormowania przyjętego w art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2023 r., 1634 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje indywidualne akty z zakresu administracji przybierające postać decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a) lub postanowienia (art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a). Uwagi te są istotne, albowiem przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. Każdorazowo bowiem badanie merytorycznej zasadności skargi, poprzedzone jest analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia. Analiza przeprowadzona przez Sąd doprowadziła do wniosku, że skarga wniesiona przez stronę skarżącą podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., wedle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przedmiot skargi do sądu administracyjnego został ściśle określony przepisami prawa, w ten sposób, że sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1–7 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie natomiast do art. 3 § 2a i § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Ponadto, w myśl art. 4 P.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Zatem – jak wskazano powyżej – zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 P.p.s.a., działania organów administracji publicznej, ich bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, ale tylko w przypadkach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę sądu administracyjnego w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. (a także bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu) oznacza, że sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym - zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. - skarga podlega odrzuceniu. Tymczasem przedmiotem niniejszej skargi strona skarżąca uczyniła opinię lekarską pozyskaną na potrzeby postępowania jurysdykcyjnego toczącego się przed sądem powszechnym w sprawie z jej udziałem. Opinie lekarskie, które zostały sporządzone jako dowody w sprawie w trakcie postępowania cywilnego przed sądem powszechnym nie są indywidualnymi aktami administracyjnymi, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. Sama opinia lekarska nie jest więc ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a., co oznacza, że nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Z tych względów skarga na taką opinię jest niedopuszczalna i stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.