IV SAB/Wr 144/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi A.C. na bezczynność Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 14 stycznia 2023 r. I. stwierdza, że Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 11 wniosku z dnia 14 stycznia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, która to bezczynność nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa; II. zobowiązuje Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpoznania punktu 11 wniosku, o którym mowa w punkcie I wyroku, w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. oddala dalej idącą skargę; IV. zasądza od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej A. C. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Pismem z dnia 14 stycznia 2023 r., skierowanym do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego we Wrocławiu (dalej: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego, DWINB, organ) A. C. (dalej: wnioskodawczyni, strona, skarżąca), powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o ustawie o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.) złożyła wniosek o następującej treści: 1. Jaka jest prawna kwalifikacja definicji wykonania prac budowlanych, związanych z przebudową wjazdu? 2. Do jakie prawnej kwalifikacji zakwalifikowano wykonane roboty budowlane i dlaczego związane z wjazdem na posesję [...], prace w zakresie likwidacji bramki wejściowej, usunięcia słupka ogrodzenia i poszerzenia bramy wjazdowej, zmiany ułożenia wysokości kostki chodnika widoczne na zdjęciach w odniesieniu do grubości cegły na słupkach ( remont, przebudowa, budowa inny) ? 3. W jaki sposób i o ile odbyło się poszerzenie bramy wjazdowej bez przebudowy wjazdu? 4. Ile zdjęć przekazał PINB w Lubaniu w zakresie poruszonej skargi z 12.10.2021 r.? 5. Czy w tym przypadku w związku z dokonanymi zmianami w zakresie przebudowy wjazdu i zalewaniem mojej działki przy opadach deszczu jestem stroną? Jeśli tak czy wszystko odbyło się zgodnie z art 61 kpa? Jeśli nie to dla czego? 6. W związku z tzw. "betonowaniem działek" mających ogromny wpływ na gospodarkę wodną w przyrodzie i braku stwierdzenia nieprawidłowości ułożeniu kostki, proszę o podanie obszaru czynnie biologicznego dla działki [...] przy "ul . [...]", po wykonanych pracach. Czy ten obszar jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego 7. Czy w przypadku braku udzielenia informacji publicznej organ powinien wydać decyzję czy informację? 8. Czy jest zgodne z prawem, a przede wszystkim z kpa, nieprzekazanie skargi przez organ za pośrednictwem, którego przekazywana jest skarga do organu nadrzędnego? Czy łamie to prawa obywatela i narusza Konstytucję RP ? 9. Dlaczego organ wprowadza w błąd obywatela udzielając niżej wymienionej odpowiedzi na skargę, którą otrzymuje prawie po roku od organu niższego, pośredniczącego w jej złożeniu, dopiero po interwencji obywatela, że: "Zgodnie z art. 238 § 1 zd. 2 w związku z art. 239 § 1 Kpa informuję, że w przypadku, gdy skarga, w wyniku jej rozpatrzenia, uznana została za bezzasadną i jej bezzasadność wykazano odpowiedzi na skargę, a skarżący ponowił skargę bez wskazania nowych okoliczności - organ właściwy do jej rozpatrzenia może podtrzymać swoje poprzednie stanowisko z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy - bez zawiadamiania skarżącego - jeśli wskazana podstawa prawna- braku odpowiedzi -na skargę nie miała miejsca i nie była dokonania adnotacja przez właściwy organ we właściwym czasie to obywatelowi trzymującemu taką informacje wskazuje się, że wszystko odbyło się zgodnie z prawem? 10. Czy nowa obszerna dokumentacja zdjęciowe wskazująca ewidentnie poruszone merytoryczne aspekty w skardze nie stanowi nowych okoliczności i dowodów w sprawie ? 11. Kto nadzoruje wykonanie prac budowlanych w odniesieniu do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ? W treści tego wniosku wnioskodawczyni podała, że żądaną informację publiczną należy przesłać jej na skrzynkę e-PUAP. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił stronie odpowiedzi na ten wniosek w piśmie z dnia 30 stycznia 20223 r., w którym poinformował, że żądanie wniosku nie odnosi się do informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W treści tego pisma organ zaakcentował, że zapytania na temat tego, jakie wymagania prawne wiążą się z przedstawionym przez wnioskodawcę stanem faktycznym nie dotyczą informacji publicznej i nie mogą służyć udzielaniu porad prawnych w zakresie obowiązywania i stosowania przepisów prawa, czy też ich wykładni, albowiem działanie takie nie leży w kompetencjach DWINB, wynikających z art. 83 Prawa budowalnego. Wskazał również, że wyjaśnienia dotyczące interesującej wnioskodawczyni kwestii zostały udzielone jej przez DWINB pismami z dnia: 27 września 2021 r. (znak: WOP.1410.158.2021.III.10.0.1.) oraz 10 listopada 2022 r. (znak: WOP.1410.162.2022.III.0.0.1.). W skardze z dnia 19 marca 2023 r. strona zarzuciła Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 14 stycznia 2023 r. Zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 6, art. 13 ust. 1 i 2 i art. 14 i 16 u.d.i.p. strona wniosła o: 1) zobowiązanie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpoznania wniosku z dnia 14 stycznia 2023 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku w sprawie; 2) stwierdzenie, że bezczynność organu w udostępnieniu wnioskowanych informacji nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 1.000 zł; 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W treści skargi strona zaznaczyła, że pytania pomieszczone we wniosku z dnia 14 stycznia 2023 r. zostały przesłane w związku ze zgłoszeniem wykonania prac budowlanych bez pozwolenia i niezgodnie z obowiązującymi przepisami a także z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przez właścicielkę posesji, która bezpośrednio graniczy z posesją wnioskodawczyni. W tym kontekście skarżąca wskazała, że wykonanie praz budowlanych bez pozwolenia przez jej sąsiadkę skutkuje tym, że przy większych opadach deszczu czy roztopach śniegu, działka skarżącej jest zalewana wodą (co powoduje dodatkowo degradacje ogrodzenia, a także naraża na niebezpieczeństwo osoby korzystające z chodnika). W treści skargi skarżąca szczegółowo opisała następstwa zgłoszenia nielegalnie wykonanych robót budowlanych przez właściciela posesji bezpośrednio graniczącej z posesją skarżącej. W ramach tej argumentacji podniosła, że tj. że w związku z tym zgłoszeniem zostały przeprowadzone kontrole, a następnie nastąpiła odmowa wszczęcia postępowania w sprawie przez PINB, na co strona złożyła skargę do DWINB we Wrocławiu. W dniu 12 października 2022 r. strona ponowiła skargę do DWINB przesyłając tym razem pełną dokumentację zdjęciową. Jak dalej argumentowała strona, w związku z załączoną, bardzo obszerną dokumentacją zdjęciową z zakresu wykonanych prac i przedstawionych różnic przed i po wykonaniu prac przez właścicielkę posesji bezpośrednio graniczącej z posesją skarżącej, otrzymana przez stronę w piśmie z dnia 5 grudnia 2022 r. odpowiedź DWINB we Wrocławiu wzbudziła wątpliwości skarżącej, czy organ ten zapoznał się ze skargą z dnia 12 października 2022 r. oraz czy przyjęte przez ten organ podstawy "rozpatrzenia skargi" mieszczą się w kanonach postępowania uregulowanego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Na tle tego opisu, uzasadniając przyczyny wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej strona argumentowała w skardze, że działania DWINB budzą szereg wątpliwości natury prawnej a wystąpienie o udzielenie informacji publicznej jest formą kontroli administracji publicznej. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w piśmie z dnia 30 stycznia 2023 r. strona wyraziła przekonanie, że pytanie numer jeden i dwa wniosku nie odnosi się do natury czysto prawnej. W tym kontekście podniosła, że w obiegu prawnym brak jest jednoznacznej, legalnej definicji przebudowy zjazdu. W związku z powyższym, organ dokonujący kontroli musiał dokonać kwalifikacji wykonanych robót budowlanych, a w szczególności, określić zakres wykonanych prac oraz przyjąć określoną ich kwalifikację. Jak dalej argumentowała, w protokole kontroli powinno być pełne wyjaśnienie tego, do jakiego zakresu prac budowlanych (i dlaczego) zakwalifikowano wykonane prace związane z przebudową zjazdu i utwardzeniem działki przy "ul. [...]" oraz dlaczego wykonane prace nie naruszają innych przepisów prawa jak np. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W nawiązaniu do pytania trzeciego wniosku strona wyraziła przekonanie, że "protokół kontroli z całą pewnością zawiera opis wykonanych prac i ich rozmiar w porównaniu ze stanem sprzed ich wykonania." Pytanie to zatem jednoznacznie wiąże się z podaniem kontrolnych ustaleń, niezbędnych do podjęcia właściwej decyzji przez Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lubaniu i Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu. Odnosząc się do pytania czwartego wniosku zaznaczyła, że pytanie to wiąże się z podaniem faktu, tj. iloma zdjęciami (załącznikami) dysponował Dolnośląski Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu udzielając odpowiedzi pismem z dnia 5 grudnia 2022 r. (nr WOP.1410.161.2022.III.10.01). Skarżąca podniosła nadto, że pytanie oznaczone pod numerem piątym wniosku dotyczy praw obywatela i tego, czy zostały one zachowane przez urzędników, zaś odpowiedź na pytanie siódme zawiera z całą pewnością protokół z kontroli. Stwierdziła, że "pozostałe pytania dotyczą funkcjonowania i działania urzędu, a szczególnie odpowiedzi udzielanych obywatelowi na skargi, prowadzone kontrole itp. Końcowo strona podniosła, że skarga jest uzasadniona albowiem odmawiając udzielenia odpowiedzi na zadane we wniosku pytania organ powinien wydać decyzję, a nie ograniczyć się do sporządzenia informacji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 14 stycznia 2023 r. Wskazał, że strona utożsamia stanowisko organu przedstawione w tym piśmie z odmową udostępnienia informacji publicznej. W sprawie, z uwagi na przyjęcie, że żądane przez stronę informacje nie stanowią informacji publicznej organ nie wydawał w sprawie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej a jedynie pisemnie poinformował skarżącą, że informacje przedstawione we wniosku nie posiadają charakteru informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634., dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy m.in. postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902: dalej: u.d.i.p.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie jest zarzucana w skardze bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 14 stycznia 2023 r. Niewątpliwie i co nie było kwestionowane przez żadną ze stron, Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jako podmiot mieszczący się w zakresie podmiotowym uregulowania art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Stanowiska stron różnią się natomiast w odniesieniu do oceny treści żądania wniosku z dnia 14 stycznia 2023 r. jako informacji do której udostępnienia zastosowanie mają przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem strony skarżącej, złożony przez nią wniosek z dnia 14 stycznia 2023 r. w całości dotyczy informacji publicznej. Zdaniem organu, treść tego wniosku nie odnosi się do informacji publicznej, a zatem, w sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy dostępowej. W świetle zarzucanej w skardze bezczynności Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w udostępnieniu żądanych przez stronę informacji warto w tym miejscu wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że skargę na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą, a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji oraz co do zasad i trybu jej udostępnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14, CBOSA). Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu w przypadku, gdy uznaje, że żądane informacje są informacjami publicznymi i powinny być udzielone w trybie wnioskowym na podstawie u.d.i.p. Wówczas Sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się jej udostępnienia. (por. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt IV SAB/Po 25/13, LEX nr 1317375). Ocenę zasadności skargi należy poprzedzić rozważaniami teoretyczno-prawnymi na temat tego, co stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy dostępowej. Punktem wyjścia do tych rozważań jest art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Określając pojęcie informacji publicznej, ustawodawca odwołał się zatem do kategorii sprawy publicznej. Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 marca 2023 r., sygn. akt IV SAB/Po 6/23). Zgodnie z orzecznictwem, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wr 132/23). Przykładowy katalog informacji posiadających walor informacji publicznej wymienia art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. informację o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym - o przedmiocie ich działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, majątku, którym dysponują; zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o danych publicznych, w tym - treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności (treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć); majątku publicznym, w tym o - majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach, majątku jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z orzecznictwem, sprawami publicznymi nie są konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby fizycznej lub określonego podmiotu (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 933/22). W świetle przedstawionej analizy pojęcia "informacja publiczna" niewątpliwie taki walor ma pytanie sformułowane w punkcie 11 wniosku. Redagując to pytanie strona zmierzała do uzyskania od DWINB odpowiedzi na temat tego, kto nadzoruje (w tym organie – przypis Sądu) wykonanie prac budowlanych w odniesieniu do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pytanie zadane w tym punkcie odnosi się więc w istocie do kwestii mieszczącej się w zakresie normy z art. 6 ust. 2 lit. d) u.d.i.p. (informacja o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Zajecie przez organ stanowiska w odniesieniu do całości wniosku, że wniosek ten nie dotyczy informacji publicznej było zatem nieprawidłowe. Brak udzielenia odpowiedzi na pytanie jedenaste wniosku, w terminie ustawowym, wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., skutkował zatem bezczynnością organu w udostępnieniu informacji, o jaką strona wystąpiła w tymże punkcie wniosku. Odnośnie do pozostałych zapytań wniosku, tj. sformułowanych pod punktami od jeden do dziesięć, Sąd podzielił stanowisko organu, że pytania te nie dotyczą informacji podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Rodzaj informacji których udostępnienia domagała się strona redagując te pytania nie odnosi się do sprawy publicznej w przedstawionym wyże znaczeniu, nie dotyczy zasad funkcjonowania organu, czy też wydatkowania przez ten organ środków publicznych, ani też w treści tego wniosku strona nie formułuje żądania udostępnienia jej dokumentacji związanej z przebiegiem i efektami kontroli. Podnoszona przez stronę okoliczność, że część odpowiedzi na zadane we wniosku pytania znajduje się w protokołach pokontrolnych, w świetle przedstawionej definicji informacji publicznej, nie może wpływać na odmienną ocenę charakteru tej części treści wniosku z dnia 14 stycznia 2023 r. Należy zwrócić uwagę, że strona nie występuje w tym wniosku o protokoły kontroli jako takie, co ma – istotne - znaczenie z punktu widzenia oceny charakteru zgłoszonych przez nią żądań. Trzeba bowiem zauważyć, że protokół kontroli jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. i z tego względu stanowi informację publiczną, co wprost reguluje art. 6 ust. 2 lit. a) tiret drugie u.d.i.p. stanowiąc, że informację publiczną stanowi dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, Należy dostrzec, że większość z zadanych we wniosku pytań (pytanie: pierwsze, drugie, piąte, szóste, siódme, ósme, dziesiąte) odnosi się do szeroko pojętych kwestii prawnych, które nie stanowią informacji publicznej (tryb określony w u.d.i.p. nie ma zastosowania do udzielania informacji o przepisach prawa lub informacji o przepisach prawa zastosowanych w indywidualnej sprawie – por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt III OSK 7187/21 ). Dodatkowo, we wniosku tym strona formuje zapytania dotyczące ustaleń faktycznych odnośnie do sposobu i wymiarów poszerzenia bramy wjazdowej na posesji bezpośrednio graniczącej z posesją skarżącej. Treść pytania oznaczonego pod numerem osiem i dziewięć w istocie wyraża krytyczną ocenę działań organu administracji publicznej. Jeśli chodzi o pytanie oznaczone numerem czwartym wniosku, to odnosi się ono do skargi sporządzonej przez samą stronę. W przypadku wątpliwości do kompletności przekazania tej skargi przez organ za pośrednictwem którego ta skarga została złożona wnioskodawczyni przysługuje prawo do wglądu w akta sprawy, której dotyczy ta skarga, w trybie regulowanym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Sąd uwzględnił jedynie częściowo skargę strony albowiem uznał, że organ dopuścił się bezczynności jedynie w odniesieniu do udostępnienia informacji z punktu jedenastego wniosku. Stwierdzając bezczynność organu w tym zakresie, Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania punktu jedenastego wniosku z dnia 14 stycznia 2023 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt II sentencji wyroku). Na podstawie art. 149 § 1a u.d.i.p. Sąd obowiązany był orzec o charakterze bezczynności organu w części odnoszącej się do żądania wyartykułowanego w punkcie jedenastym wniosku. Zdaniem Sądu, stwierdzona bezczynność organu w zakresie opisanym w punkcie I sentencji wyroku nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Przy tej ocenie Sąd uwzględnił, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne (por. m.in. wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 38/17, WSA w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Łd 13/17 oraz WSA w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt II SAB/Kr 35/17). Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2451/14). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 652/15). W przekonaniu Sądu, okoliczności sprawy nie dają podstaw do tego by twierdzić, że organ w sposób zamierzony unikał odpowiedzi na pytanie z punktu jedenastego wniosku. Brak udostępnienia informacji objętej żądaniem z tego punktu wynikało nie ze złej woli organu, lecz z błędnego uznania, że wszystkie pytania pomieszczone we wniosku z dnia 14 stycznia 2023 r. nie odnoszą się do informacji podlegającej udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W pozostałym zakresie Sąd działając na postawie art. 151 p.p.p.s.a. oddalił skargę (punkt III sentencji wyroku). Zdaniem Sądu, o czym była już mowa, organ prawidłowo uznał, że informacje objęte treścią żądania wniosku pod numerem od jeden do dziesięć nie odnoszą do informacji podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącą, w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu informacji, których udostępnienie reguluje ustawa o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 listopada 2023 r., sygn. akt I SAB/Sz 8/23). Zawarte w punkcie III sentencji wyroku orzeczenie o oddaleniu dalej idącej skargi odnosi się także do zawartego w skardze żądania przyznania stronie sumy pieniężnej w kwocie 1.000 zł. Należy dostrzec, że Sąd nie jest związany tego rodzaju wnioskiem ani zakresem żądania strony, zaś oceniając przesłanki do przyznania sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. bierze pod uwagę indywidualne okoliczności sprawy. Przyznanie sumy pieniężnej ma charakter przede wszystkim prewencyjny i kompensacyjny służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. W kontrolowanej sprawie Sąd nie stwierdził okoliczności, które dawałyby podstawy do zastosowania art. 149 § 2 p.p.s.a. i przyznania stronie wnioskowanej sumy pieniężnej. Miał przy tym na uwadze również i to, że orzeczona bezczynność organu nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Wymaga odnotowania, że środki wskazane w art. 149 § 2 p.p.s.a. są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 listopada 2023 r., sygn. akt I SAB/Wr 238/23). O kosztach postępowania (punkt IV sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.