II SAB/Wr 1321/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 13 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 21 listopada 2024 r. w formie dokumentu elektronicznego A. K. (dalej: skarżąca), działając przez pełnomocnika G. S., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 grudnia 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, zawierającego oświadczenie, którym z podmiotów wymienionych w art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) jest G. S., oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń strony skarżącej, jeżeli podmiot wnoszący skargę nie spełnia wymogów z art. 35 p.p.s.a. oraz podanie adresu ePUAP strony skarżącej – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 12 stycznia 2025 r., zgodnie z z.p.o. (k. 19 akt sądowych), jednak do dnia wydania niniejszego postanowienia czynności wskazane w wezwaniu nie zostały wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skarga wniesiona do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ten przepis należy odczytywać w kontekście regulacji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zobligowany jest odrzucić skargę w sytuacji, gdy jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 p.p.s.a. pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie: a) oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, b) numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku, lub c) numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania, d) oznaczenie przedmiotu sprawy. Stosownie zaś do treści art. 46 § 2a p.p.s.a., w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Jeżeli pismo, o którym mowa w § 2a, nie zawiera adresu elektronicznego, sąd przyjmuje, że właściwym jest adres elektroniczny, z którego nadano pismo wniesione w formie dokumentu elektronicznego, a gdy wniesiono je w innej formie i zawiera ono żądanie, o którym mowa w § 2c (doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej), doręczenie pism przez sąd następuje na adres wskazany zgodnie z § 2 pkt 1 lit. a – tj. na podany w skardze adres zamieszkania, a w razie jego braku - adres do doręczeń, lub siedziby i adres stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników (art. 46 § 2b p.p.s.a.). Z akt niniejszej sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego został wezwany do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, zawierającego oświadczenie, którym z podmiotów wymienionych w art. 35 p.p.s.a. jest G. S., oznaczenia miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń strony skarżącej, jeżeli podmiot wnoszący skargę nie spełnia wymogów z art. 35 p.p.s.a. oraz podania adresu ePUAP strony skarżącej. Jak już wspomniano, wezwanie zostało skutecznie doręczone adresatowi w dniu 17 grudnia 2024 r., wskutek czego zakreślony 7-dniowy termin upłynął w dniu 24 grudnia 2024 r. Jeżeli jednak ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W związku z tym, iż ostatni dzień terminu przypadł na dzień ustawowo wolny od pracy (Boże Narodzenie), termin do wykonania czynności wskazanej w wezwaniu zakończył się z upływem następnego dnia po dniach wolnych od pracy, tj. 27 grudnia 2024 r. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w zakreślonym terminie braki skargi nie zostały uzupełniony, pomimo stosownego wezwania i pouczenia o rygorze odrzucenia skargi w razie zaniechania wykonania wskazanej czynności. W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia