I SA/Kr 1026/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 476/21 odrzucającym skargę B. P. na rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 16 lutego 2021 r., znak sprawy [...], w przedmiocie odmowy udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej postanawia: - odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego - UZASADNIENIE B. P. wniósł w dniu 13 listopada 2013 r. skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 476/21. W sprawie tej Sąd odrzucił postanowieniem z 30 kwietnia 2021 r. skargę wW. na rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 16 lutego 2021 r. w przedmiocie odmowy udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej przyznawanej na podstawie art. 15zze4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm., dalej "ustawa o COVID-19"). WSA w Krakowie uznał bowiem, że sprawa ta nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Postanowienie powyższe jest prawomocne od 15 czerwca 2021 r. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania sądowego Skarżący powołał się na okoliczność, że od wydania ww. postanowienia pojawiły się istotne okoliczności w przedmiocie niniejszego postępowania, tj. orzeczenie NSA o sygn. akt I GSK 1260/22 wydane w analogicznej sprawie Skarżącego, w którym zanegowano prawidłowość stanowiska o braku właściwości sądów administracyjnych do rozpoznania spraw dotyczących udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej. Zarządzeniem z 17 listopada 2023 r. (doręczonym Stronie 4 grudnia 2023 r.) wezwano Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie poprzez: wskazanie nr PESEL, dołączenie odpisu skargi, dokładne oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, literalne wskazanie podstawy wznowienia postępowania wraz z uzasadnieniem, wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, zawarcie żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia - w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie, Skarżący wniósł pismo z 7 grudnia 2023 r., które nie zawiera identycznej treści jak pierwotnie wniesiona skarga z 13 listopada 2023 r., w którym ponownie powołał się na orzecznictwo NSA w analogicznych sprawach dotyczących przyznawania dotacji. W piśmie tym nie zostały wskazane żadne okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, nie budzi wątpliwości, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym służącym od prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych, który umożliwia ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu – zbadanie jego zasadności. Do ogólnych warunków dopuszczalności wznowienia postępowania zalicza się: istnienie orzeczenia sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie postępowania; prawomocność tego orzeczenia oraz to, że orzeczenie takie musi kończyć postępowanie w sprawie. Wznowić postępowanie można jedynie w sytuacjach, gdy zachodzą oznaczone w przepisach ustawy (od art. 271 do art. 273 p.p.s.a.) przyczyny wznowienia, a także gdy został zachowany termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania określony w art. 277 i art. 278 p.p.s.a., a w wypadku podstaw wznowienia określonych w art. 272 § 1 i 3 p.p.s.a. – termin określony w art. 272 § 2 p.p.s.a. Postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd bada na posiedzeniu niejawnym czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuca. Pierwszy etap sprowadza się więc do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Na tym etapie nie chodzi o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. Wskazanie podstaw wznowienia i ich uzasadnienie jest elementem obligatoryjnym, którego brak powoduje, że skarga o wznowienie nie może być przez sąd rozpoznana merytorycznie i podlega odrzuceniu. W myśl bowiem art. 279 p.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania winna zawierać m. in. podstawę wznowienia i jej uzasadnienie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również Sądu Najwyższego, ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym przesłanka do odrzucenia skargi o wznowienie zachodzi zarówno w sytuacji, gdy powołana przez zainteresowanego w treści pisma podstawa wznowieniowa została sformułowana w sposób nieodpowiadający treści ustawowej regulacji, jak również w razie wskazania w skardze okoliczności wprawdzie odpowiadających dyspozycji norm prawnych traktujących o podstawach wznowienia, niemniej w istocie niezachodzących. Samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia wynika, iż podnoszona podstawa nie zachodzi. Sytuacja ta implikuje konieczność odrzucenia skargi jako nieopartej na ustawowej podstawie wznowienia. Nie chodzi przy tym o weryfikację merytoryczną podstawy wznowienia, tj. badanie, czy w realiach konkretnej sprawy w istocie miała miejsce dana podstawa, a o zweryfikowanie, czy powoływane przez skarżącego twierdzenia tę podstawę rzeczywiście wypełniają. Wnioskodawca obowiązany jest w tym celu do przedstawienia odpowiadającej dyspozycji art. 271 – 273 p.p.s.a. argumentacji świadczącej o zachodzeniu tej konkretnej (lub kilku konkretnych) ustawowych przesłanek wznowienia (zob. postanowienie NSA z 27 lipca 2023 r., sygn. akt II GSK 2751/21 oraz powołane tam orzecznictwo oraz piśmiennictwo; orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodać również należy, że brak ustawowej podstawy wznowienia skutkuje odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (postanowienie WSA w Warszawie z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1575/19 oraz powołane tam orzecznictwo; orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania sądowego nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia postępowania. Odpowiadając na wezwanie Sądu Skarżący nie doprecyzował bowiem na jakiej podstawie opiera skargę o wznowienie postępowania, powołując się na orzecznictwo NSA, w którym uznano, że sądy administracyjne są właściwe do rozpoznawania spraw dotyczących udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej przyznawanej na podstawie art. 15zze4 ustawy o COVID-19. Sąd wskazuje, że orzecznictwo NSA, w którym odmiennie oceniono kwestię kognicji sądów administracyjnych w danej kategorii spraw, nie wyczerpuje treści żadnej z przesłanek wznowienia postępowania uregulowanych w p.p.s.a. Z pewnością okoliczności podnoszone przez Skarżącego nie stanowią przesłanki, o której mowa w art. 273 §2 p.p.s.a., tj. późniejszego wykrycie takich okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a). W piśmiennictwie wskazuje się, że w przepisie tym chodzi o takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały w czasie trwania postępowania, którego wznowienia strona się domaga, ale nie były znane stronom i z tego tylko względu nie mogły one z nich skorzystać. Środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. może być każdy środek, który zgodnie z prawem służyć może wykazaniu konkretnego faktu. Okolicznością faktyczną jest zaś zdarzenie, fakt lub wydarzenie zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2004 r., FSK 170/04). Okoliczności te i dowody muszą być przy tym tego rodzaju, że ich znajomość w dacie wydania prawomocnego orzeczenia mogłaby spowodować wydanie rozstrzygnięcia odmiennej treści (por. postanowienia NSA: z 25 lipca 2012 r., I FSK 849/12; z 19 grudnia 2012 r., I FSK 1332/12). W świetle powyższych uwag Sąd jeszcze raz podkreśla, że podniesiona przez Skarżącego okoliczność niezgodności postanowienia WSA w Krakowie o odrzuceniu skargi z późniejszym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowi żadnej z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania sądowego uregulowanych w p.p.s.a. Już tylko na marginesie Sąd zaznacza, że skarga o wznowienie postępowania nie spełnia również drugiego wymogu przewidzianego w art. 279 p.p.s.a., tj. wskazania okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Również przedłożenie odpisu skargi o wznowienie postępowania o innej treści niż pierwotnie wniesiona skarga stanowi nieprawidłowe wykonanie wezwania z 17 listopada 2023 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakresie przedłożenia odpisu skargi. Z tych względów, na zasadzie art. 280 § 1 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.