II SAB/Rz 208/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2025 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. H. na bezczynność Wojewody Podkarpackiego w przedmiocie wydania karty pobytu - postanawia - odrzucić skargę. UZASADNIENIE O. H. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie bezczynność Wojewody Podkarpackiego w przedmiocie wydania karty pobytu. Skarga została złożona drogą elektroniczną przez I. M. działającą jako pełnomocnik Skarżącej. W świetle brzmienia art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Ze względu więc na fakt, że I. M. nie mieści się w powyższej grupie osób, zwrócono się do Niej o podanie aktualnego adresu zamieszkania Skarżącej, względnie (w razie jego braku) adresu do doręczeń w związku koniecznością skierowania do Skarżącej wezwania o uzupełnienie braków złożonej przez Nią skargi celem nadania jej dalszego biegu. W dniu 23 stycznia 2025 r. I. M. złożyła w tut. Sądzie pismo, w którym podała adres zamieszkania Skarżącej oraz adres do korespondencji z Nią. W związku z powyższym, na wskazany w powyższym piśmie adres do korespondencji wysłano do Skarżącej wezwanie o podpisanie skargi, o wskazanie, czy przed jej wniesieniem wystąpiła z ponagleniem do organu wyższego stopnia, którym w niniejszym wypadku jest Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, a jeśli tak, to nadesłanie kopii takiego ponaglenia wraz z dowodem jego wniesienia oraz do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem wpisu od skargi. Doręczenie Skarżącej powyższej korespondencji sądowej miało miejsce dnia 18 lutego 2025 r., przy czym nastąpiło to w trybie przewidzianym w art. 73 P.p.s.a. Przepis ten normuje doręczenie w drodze tzw. fikcji doręczenia, a to w sytuacji niemożności dokonania takiego doręczenia osobiście adresatowi bądź jego dorosłemu domownikowi. Przewiduje on, że podlegające doręczeniu pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (§ 1) dokonując zawiadomienia o powyższym wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Pierwsze zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki miało miejsce dnia 4 lutego 2025 r., zaś drugie 12 lutego 2025 r. Mając więc na uwadze treść powołanego wyżej przepisu należało przyjąć – jak już wyżej wskazano – że doręczenie Skarżącej korespondencji sądowej nastąpiło dnia 18 lutego 2025 r. Zatem do 25 lutego 2025 r. mogła Ona uzupełnić wskazane wyżej braki, czego jednak nie uczyniła. W świetle brzmienia art. 49 § P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi jest to natomiast rygor jej odrzucenia, o czym mowa w art. 58 § 1 P.p.s.a. Jednym z warunków formalnych pisma procesowego (w tym skargi z mocy brzmienia art. 57 § 1 P.p.s.a.) jest obowiązek jej podpisania, a wynika on z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Ponadto, wedle art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu skarga podlega odrzuceniu (art. 220 § 3 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie znaczenie ma jeszcze art. 52 § 1 P.p.s.a., według którego, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Jak stanowi art. 37 § 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. W świetle z kolei brzmienia art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2024 r. poz. 769), za organ wyższego stopnia w stosunku do wojewody jako podejmującego czynności przewidziane w tej ustawie do jego kompetencji należy uznać Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Skarga, która nie została poprzedzona wniesieniem ponaglenia jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i jako taka podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie, jak już wyżej podniesiono, Skarżąca nie podpisała złożonej skargi, nie uiściła wpisu od przedmiotowego środka zaskarżenia, jak też nie wykazała, że złożyła ponaglenie do organu wyższego stopnia wobec Wojewody Podkarpackiego, a termin w tym zakresie upłynął względem Niej bezskutecznie z dniem 25 lutego 2025 r. W takiej sytuacji koniecznym stało się odrzucenie złożonej skargi, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3, pkt 6, § 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 52 § 1 i art. 220 § 1, § 3 P.p.s.a.