II SA/Sz 1219/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Renata Bukowiecka - Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. U. o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 października 2014 r. w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania postanowienia. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 16 października 2014 r. nakładające na skarżącego grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] r. wystawionym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nie zgadzając się z przedmiotowym postanowieniem, M. U. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której jednocześnie zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Skarżący podniósł, że sygnalizował już w toku postępowania administracyjnego, iż ze względu na możliwości zarobkowe, nie jest w stanie uiścić grzywny w żądanej wysokości. Proponował rozwiązanie kompromisowe, lecz Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że decyzje dotyczące zmniejszenia, bądź rozłożenia grzywny na raty nie należą do właściwości organów nadzoru budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl przepisu art. 61 § 3 cytowanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niewątpliwie nie można uznać za wystarczające w tej mierze, ogólne powołanie się na brak możliwości uiszczenia grzywny w żądanej wysokości "z uwagi na możliwości zarobkowe". Skarżący powinien wyjaśnić na czym polega niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a także przedstawić na potwierdzenie powyższego dokumenty dotyczące jego sytuacji finansowej i majątkowej. Skarżący powołując się na brak środków na uiszczenie grzywny, nie przedstawił żadnych okoliczności dotyczących jego sytuacji ekonomicznej, nie dołączył jakichkolwiek dokumentów w tym zakresie. W tej sytuacji brak jest możliwości oceny sytuacji skarżącego w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd podziela bowiem pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, że dla wykazania spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu nie jest wystarczającym sam wywód strony dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. Zgromadzona dokumentacja sprawy służy weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672, postanowienie NSA z 12 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 605/13). Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). Na marginesie należy też dodać, że powoływanie się przez stronę na dolegliwość nałożonej grzywny jako przesłankę do zastosowania ochrony tymczasowej wydaje się wątpliwe skoro funkcją grzywny w celu przymuszenia jest właśnie stworzenie stanu ekonomicznego zagrożenia, które skłoni stronę do wykonania nałożonego obowiązku zwłaszcza, że strona skarżąca może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że skarżący nie wykazał w sposób dostateczny i nie uprawdopodobnił wystarczająco zaistnienia w tej sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, stąd też na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak na wstępie.