II SA/Kr 1261/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie : WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi S. T. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 419/18 skargę oddala UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 23 maja 2018 r. sygn. II SA/Kr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę S. T. na postanowienie Wojewody z dnia 11 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn. budowa zespołu budynków jednorodzinnych wraz z zagospodarowaniem terenu w granicach działek, obsługą komunikacyjną (wewnętrzny ciąg pieszojezdny) towarzyszącą infrastrukturą techniczną (przyłącza i przebudowa sieci) na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] w K. przy ul. [...] z wykorzystaniem istniejącego zjazdu ul. [...] poprzez działki nr [...], [...] obr. jw. Etap 1 – budynki wraz z instalacjami wewnętrznymi (wod-kan, gaz, c.o., elektryczne) zagospodarowanie terenu (ogrodzenia, bramy, chodniki i podjazdy wewnątrz ogrodzeń) przebudowa kolidującej napowietrznej linii energetycznej NN na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego postanowienia nie wykazała, aby wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego. Odmowa wznowienia postępowania przez organ I instancji nastąpiła wskutek uznania, że skarżąca nie ma interesu prawnego do występowania z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że celem art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego jest zawężenie kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do wymienionych w tym przepisie podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z konkretnych przepisów prawa, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów w zakresie zagospodarowania ich nieruchomości. Tylko takie ograniczenia dają właścicielom, użytkownikom wieczystym i zarządcom nieruchomości położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym z zakresu prawa budowlanego. Przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie przysługuje zatem według kryterium geograficznego, z samej racji bycia właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której ma być prowadzona inwestycja, lecz dla uzyskania statusu strony tego postępowania, konieczne jest wykazanie, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na ową nieruchomość. W postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 17 września 2007 r. obszar oddziaływania obiektów, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, obejmował nieruchomości oznaczone jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], w tym również działkę [...], stanowiącą teren inwestycji, w związku z powyższym przymiot strony w tym postępowaniu przysługiwał właścicielom tych nieruchomości. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że właścicielem ówczesnej działki nr [...] obr. [...] był A. C., występujący jako inwestor. Aktualnie działka nr [...] uległa podziałowi na działki nr [...], [...] i [...], z kolei działka nr [...] podzieliła się na działki nr [...] i [...], a działka nr [...] uległa podziałowi na działki [...] i [...]. Z powyższego wynika, iż na dzień obecny na dawną działkę nr [...] składają się aktualne działki o nr [...], [...], [...], [...] i [...]. Tymczasem S. T. nie była właścicielem działki nr [...] i w dalszym ciągu nie posiada tytułu własności do aktualnych nieruchomości powstałych z podziału działki nr [...], co potwierdzają księgi wieczyste prowadzone dla nieruchomości. Wnioskująca nie legitymuje się również prawem użytkowania wieczystego do wskazanej nieruchomości. Skarżąca wywodziła swój interes prawny do udziału w postępowaniu z prawa posiadacza samoistnego ówczesnej działki nr [...]. Ustawodawca jednak nie przewidział możliwości uznania za stronę postępowania o pozwolenie na budowę posiadacza samoistnego. Księgi wieczyste nie wskazują, aby S. T. posiadała jakikolwiek tytuł własności do aktualnych nieruchomości powstałych z podziału działki nr [...]. Natomiast posiadacz, jako ten kto faktycznie włada nieruchomością, lecz bez żadnego tytułu prawnego, nie ma opisanego uprzednio interesu, opartego na przepisie prawa. Posiadanie jest bowiem stanem faktycznym, a więc posiadacz ma tylko interes w ochronie posiadania, a nie w ochronie prawa własności. Posiadacz może domagać się ochrony swojego posiadania na gruncie prawa cywilnego, jednak nie na gruncie prawa administracyjnego. Podsumowując Sąd stwierdził, że organy prawidłowo odmówiły wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 17 września 2007 r. o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę. Pismem z 19 września 2018 r. S. T. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem WSA w Krakowie, wskazując jako podstawę wznowienia art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. wykrycie oświadczenia inwestora A. C. o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 17.11.2015 r., do którego to skarżąca nie miała dostępu z powodu nieuznania jej za stronę postępowania. W ocenie skarżącej oświadczenie to nie było badane przez organ wydający decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) w przypadkach przewidzianych w dziale VII ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, tylko wówczas gdy występują ustawowe podstawy wznowienia, wymienione w art. 271- 273 P.p.s.a. Można je podzielić na trzy grupy: 1. przyczyny nieważności (art. 271 P.p.s.a.), 2. właściwe przyczyny restytucyjne (art. 273 P.p.s.a.), 3. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą (art. 272 P.p.s.a. ). Termin na wniesienie skargi o wznowienie wynosi 3 miesiące od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 P.p.s.a.). Wniesienie powyższego środka powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu, zbadanie jego zasadności (K. Sobieralski, Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Kraków 2003, s. 48-49). Kierując się zatem dyspozycją art. 280 § 1 P.p.s.a. należało w pierwszej kolejności zbadać, czy wniesiona w niniejszej sprawie skarga pod względem formalnym spełnia ustawowe wymogi wznowienia, tj. czy jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Zgodnie z art. 273 § 2 P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W świetle powyższych regulacji uznać należy, iż skarga o wznowienie postępowania opiera się na ustawowych przesłankach wznowienia (art. 273 § 2 P.p.s.a.) i została wniesiona w terminie (data wniesienia skargi 20 września 2018 r., zatem przed upływem 3 miesięcy liczonych od 10 września 2018 r.). Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. W rozpoznawanej sprawie istotne jest, iż postępowanie sądowe, którego wznowienia skarżąca zażądała, dotyczyło odmowy przez organy administracyjne wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Kontrolą Sądu rozpoznającego skargę S. T. w sprawie o sygn. II SA/Kr [...] była kwestia podstawy odmowy wznowienia, tj. stwierdzonego przez organy i kontrolujący je Sąd administracyjny, iż skarżąca nie posiada interesu prawnego do udziału w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Interesu takiego skarżąca nie może skutecznie wywodzić z prawa posiadacza samoistnego ówczesnej działki nr [...], ponieważ ustawodawca nie przewidział możliwości uznania za stronę postępowania o pozwolenie na budowę posiadacza samoistnego. Księgi wieczyste nie wskazują, aby S. T. posiadała jakikolwiek tytułu własności do aktualnych nieruchomości powstałych z podziału działki nr [...]. Natomiast posiadacz, jako ten kto faktycznie włada nieruchomością, lecz bez żadnego tytułu prawnego, nie ma opisanego uprzednio interesu prawnego opartego na przepisie prawa, a to na normie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Posiadanie jest bowiem stanem faktycznym, a więc posiadacz ma tylko interes w ochronie posiadania, a nie w ochronie prawa własności. Posiadacz może domagać się ochrony swojego posiadania na gruncie prawa cywilnego, jednak nie na gruncie prawa administracyjnego. W postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obszar oddziaływania obiektów, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, obejmował nieruchomości oznaczone jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], w tym również działkę [...], stanowiącą teren inwestycji, w związku z powyższym przymiot strony w tym postępowaniu przysługiwał właścicielom tych nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że właścicielem ówczesnej działki nr [...] obr. [...] był A. C., występujący jako inwestor. Działka nr [...] uległa podziałowi na działki nr [...], [...] i [...], z kolei działka nr [...] podzieliła się na działki nr [...] i [...], a działka nr [...] uległa podziałowi na działki [...] i [...]. Z powyższego wynikało, iż na dawną działkę nr [...] składały się działki o nr [...], [...], [...], [...] i [...]. S. T. nie była właścicielem działki nr [...] i nie posiadała tytułu własności do aktualnych nieruchomości powstałych z podziału działki nr [...], co potwierdzały księgi wieczyste prowadzone dla nieruchomości, tj. [...] - prowadzona dla ówczesnej działki nr [...] i dla działek nr [...] i [...], [...] prowadzona dla działki nr [...], [...] prowadzona dla działki nr [...], [...] prowadzona dla działki nr [...]. Skarżąca nie legitymowała się również prawem użytkowania wieczystego do wskazanej nieruchomości. Z uwagi na to inne podnoszone obecnie kwestie dotyczące oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane są bez znaczenia dla przyczyn rozstrzygnięcia sprawy zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 maja 2018 r. sygn. II SA/Kr 419/18. Zgłoszona przez skarżącą w skardze podstawa wznowienia postępowania sądowego jest zatem bezzasadna, nie miała bowiem wpływu na treść uprzednio wydanego prawomocnego orzeczenia WSA w Krakowie. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 w zw. z art. 276 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.