III SAB/Kr 170/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Olga Wójcikiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Prezesa Zarządu P.P.U. "[...]" S.A. z siedzibą w K. w przedmiocie rozliczenia kosztów centralnego ogrzewania przez zarządcę nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący W. G. wniósł skargę na bezczynność Prezesa Zarządu P.P.U. "[...]" S.A. z siedzibą w K., w przedmiocie rozliczenia kosztów centralnego ogrzewania przez zarządcę nieruchomości. Skarżący wniósł o uznanie dostarczonego mu regulaminu z dnia 23.07.2025 r. jako niezgodnego z uchwałą Wspólnoty Mieszkaniowej osiedla [...], gdyż został zapewniony, że uchwała nie wprowadza żadnych zmian w sposobie rozliczenia centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej w lokalu. W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu P.P.U.. "[...]" S.A. z siedzibą w K. wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Podkreślił, że kwestie związane z administrowaniem nieruchomością wspólną w ramach Wspólnoty Mieszkaniowej określają przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. Nr 85, poz. 388 ze zm.). Wyjaśnił, że podmiot pod firmą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe "[...]" S.A. z siedzibą w K. pełni funkcję administratora Wspólnoty Mieszkaniowej przy os. [...] w K. (której członkiem jest skarżący) na podstawie zawartej umowy o administrowanie. Spółka nie jest organem administracji publicznej, nie wypełnia żadnych zadań z zakresu administracji publicznej, jak również akcjonariuszami tego podmiotu nie są jednostki samorządu terytorialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Jest ono równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i nadania jej dalszego biegu. Właściwość rzeczową sądu administracyjnego określa art. 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei, stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 2a p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Z powyższych przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle określonych przez ustawę. Mając na uwadze zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wskazać należy, iż obejmuje ona jedynie sprawy z zakresu stosunków administracyjnoprawnych chyba, że ustawa szczególna przewiduje kontrolę sądów administracyjnych także w innych sprawach. Oznacza to, iż w braku w tym zakresie szczególnych uregulowań ustawowych, sądy administracyjne nie są uprawnione do orzekania w sprawach wynikających z innych niż administracyjny, stosunków prawnych. Istota stosunku administracyjnoprawnego polega na tym, iż jedną z jego stron zawsze jest organ administracji publicznej, bądź organ administracji państwowej czy też inny podmiot powołany do realizacji zadań administracji publicznej, który z mocy przepisów prawa jest zobowiązany i uprawniony do władczego rozstrzygania o prawach i obowiązkach drugiej strony, regulowanych przez przepisy prawa administracyjnego. Wykonując swoje uprawnienia i obowiązki jest on przy tym wyposażony, z mocy przepisów prawa, w atrybut władzy państwowej w postaci m. in. środków przymusu państwowego, służący do zabezpieczenia realizacji uprawnień i obowiązków administracyjnoprawnych. Odmiennie zatem niż w przypadku stosunków cywilnoprawnych, gdzie strony będące partnerami mają równorzędną pozycję i według własnego uznania, w oparciu o przepisy prawa kształtują treść łączącego je stosunku prawnego, w stosunkach administracyjnoprawnych organ administracji publicznej jest obowiązany i uprawniony do władczego kształtowania, sytuacji prawnej drugiej strony. Zaznaczyć przy tym należy, że nie wszystkie stosunki prawne, w których jedną ze stron jest organ administracji publicznej, mają charakter administracyjnoprawny. W przypadku bowiem gdy, obie strony korzystają z wyznaczonej granicami prawa swobody w ustalaniu treści łączącego je stosunku prawnego, a przepisy prawa nie ustalają dla jednego z nich kompetencji do władczego rozstrzygania o treści uprawnień i obowiązków, przyjąć należy, iż stosunek ten nie ma charakteru administracyjnoprawnego. (patrz Postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25.09.2015 r. sygn. akt II SA/Kr 358/15). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje jedynie orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. Oznacza to, iż przedmiotem skargi na bezczynność może być jedynie takie postępowanie organu, które co do istoty powinno zostać zakończone przez wydanie decyzji administracyjnej, postanowienia - w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, bądź rozstrzygającego sprawę co do istoty, a także postanowienia – w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Ponadto skarga na bezczynność możne dotyczyć także innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa lub pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach. Jeżeli zatem organ będąc zobowiązanym do wydania jednego z w/w aktów administracyjnych, nie czyni tego, jego bezczynność, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. może stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie skarżący uczynił bezczynność Prezesa Zarządu P.P.U. "[...]" S.A. z siedzibą w K., w przedmiocie rozliczenia kosztów centralnego ogrzewania przez zarządcę nieruchomości. Podnieść należy, że wymieniony podmiot nie jest organem administracji publicznej. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe "[...]" S.A. z siedzibą w K., pełni funkcję administratora Wspólnoty Mieszkaniowej przy os. [...] w K. (której członkiem jest skarżący), na podstawie zawartej umowy o administrowanie. W zakresie wykonywania działalności nie jest również wyposażone w kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych (postanowień), ani też innych aktów lub do podejmowania czynności, które podlegałyby kontroli sądów administracyjnych. Sprawa ta nie ma charakteru administracyjnoprawnego i nie podlega rozstrzygnięciu w drodze jednostronnego, indywidualnego aktu administracyjnego bądź czynności, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji nie może również być przedmiotem skargi na bezczynność, stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Powyższe prowadzi do wniosku, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wobec czego skarga, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.