VIII Cz 541/24

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VIII Cz 541/24 </strong> </p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> Dnia 30 grudnia 2024 r.</strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Toruniu VIII Wydział Cywilny Odwoławczy</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: <strong> <!-- -->SSO Małgorzata Kończal</strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2024 r. w Toruniu</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa<strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. S.</span> </strong> </p> <p>przeciwko<strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. S.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o opróżnienie i opuszczenie lokalu mieszkalnego</strong> </p> <p>na skutek zażalenia powódki</p> <p>od postanowienia Sądu Rejonowego w Toruniu</p> <p>z dnia 12 września 2024 r.</p> <p>sygn. akt X C 145/24</p> <p> <strong> <!-- -->p o s t a n a w i a : uchylić zaskarżone postanowienie.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Postanowieniem z dnia 12 września 2024 r. Sąd Rejonowy w Toruniu w sprawie z powództwa <span class="anon-block">B. S.</span> przeciwko <span class="anon-block">S. S.</span> o opóźnienie lokalu mieszkalnego zmienił tryb postępowania w sprawie na nieprocesowy (<em> <!-- -->k. 42</em>).</p> <p>W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wskazał, że sąd w wyroku rozwodowym nie podzielił małżeńskiego dorobku stron poprzez przyznanie prawa do wkładu mieszkaniowego wnioskodawczyni (choć sformułowanie tegoż wyroku jest w tym zakresie niefortunne i powinno brzmieć inaczej), ale rozstrzygnął tylko o prawie wnioskodawczyni do zamieszkiwania w tym lokalu, co nie ma nic wspólnego z przesądzeniem ,komu przyznano wkład mieszkaniowy i nie niweczy roszczeń uczestnika o jego rozliczenie. Wskazano, że decyzja sądu rozwodowego była w istocie tzw. podziałem quo ad usum, czyli tylko do używania – rodziła tylko skutki obligacyjne a nie rzeczowe (nie mogła przesądzić o prawie własności wkładu mieszkaniowego związanego z lokalem). Sąd Rejonowy wskazał, że skoro uczestnik podnosi okoliczności związane z nakładem na ów wkład, oczywistym staje się, ze sprawa winna być traktowana jako wniosek o podział dorobku, co wymaga zmiany trybu na nieprocesowy. Wskazano, że w postępowaniu o podział majątku sąd weźmie pod uwagę wszystkie podnoszone przez strony argumenty związane z nakładami na sporny wkład (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19500340308" title="Ustawa z dnia 27 czerwca 1950 r. - Kodeks rodzinny - Dz. U. z 1950 r. Nr 34, poz. 308 (art. 45)">art. 45 k.r.</a>io.). Nadto Sąd I instancji wskazał, że w razie wątpliwości wnioskodawczyni winna domagać się wykładni wyroku rozwodowego w tym zakresie (uzasadnienie – <em> <!-- -->k. 47</em>).</p> <p>Zażalenie na powyższe orzeczenie w całości wniosła powódka, wskazując, że dokonana przez Sąd I instancji zmiana trybu była zbyt daleko idąca i niezasadna. W związku z tym powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego (<em> <!-- -->k. 49-50v.</em>)</p> <p>W odpowiedzi na zażalenie pozwany wniósł o oddalenie zażalenia (<em> <!-- -->k. 82-82v.</em>).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Zażalenie powódki zasługiwało na uwzględnienie w całości i skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego postanowienia.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 201;art. 201 § 1)">art. 201 § 1 k.p.c.</a> przewodniczący bada, w jakim trybie sprawa powinna być rozpoznana oraz czy podlega rozpoznaniu według przepisów o postępowaniu odrębnym, i wydaje odpowiednie zarządzenia.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji niezasadnie przyjął, że powództwo wniesione przez powódkę w istocie dotyczy podziału majątku wspólnego małżonków, a nie, tak jak wyraźnie w pozwie wskazano, eksmisji pozwanego z lokalu należącego do powódki. Niewątpliwie treść orzeczenia sądu rozwodowego była co najmniej niefortunna, ale w niniejszej sprawie, nie miała takiego znaczenia, jaką nadał mu Sąd I instancji. Wskazać bowiem należy, że z zażalenia, a bardziej z dołączonych do niego dokumentów wynika, że lokal przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">T.</span>, który obecnie zajmują wspólnie powódka i pozwany, należy wyłącznie do <span class="anon-block">B. S.</span> (vide: wydruk księgi wieczystej – k. 56-66). Nadto powódka załączyła również kopię umowy stron o podział części majątku wspólnego małżonków z dna <span class="anon-block">(...)</span>., która dotyczyła m.in. spółdzielczego lokatorskiego prawa do ww. lokalu mieszkalnego przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Pozwany w umowie tej przekazał własność wkładu mieszkaniowego powódce, bez spłat ani dopłat (umowa – k. 55). Wskazać należy, że okoliczność wyłącznego nabycia przez powódkę ww. lokalu wynikała także z dołączonego do pozwu wypisu aktu notarialnego z dnia 18.12.2019 r. (<em> <!-- -->k. 12-15v.</em>). Wynika z tego, że powódka jako właścicielka mieszkania ma uprawnienie wynikające z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 222;art. 222 § 1)">art. 222 § 1 k.c.</a> do żądania eksmisji pozwanego.</p> <p>Sąd Rejonowy niezasadnie więc przyjął, że wobec rozbieżności stanowisk stron, powódka w istocie żąda podziału majątku wspólnego stron. Argumentacja pozwanego dotycząca żądania spłat dorobku małżonków, a także kwestionująca zawartą przez strony umowę o częściowy podział majątku nie ma żadnego znaczenia w sprawie o eksmisję. Sąd bowiem przyjmuje rękojmię wiary publicznej księgi wieczystej, która stanowi, że lokal, który obecnie strony zajmują, a o którego opuszczenie przez pozwanego powódka wnosi, należy wyłącznie do powódki. Wobec czego uznać należało, że skoro powódka wnosi o nakazanie opuszczenia i opróżnienia przez pozwanego mieszkania przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">T.</span>, to w istocie właśnie tego żąda i korzysta ze swoich uprawnień jako wyłączny właściciel nieruchomości, a sprawa nie dotyczy podziału majątku wspólnego małżonków. Z tych też względów zmiana trybu postępowania nie była zasadna i w tym momencie zbyt daleko idąca. Jeśli pozwany kwestionuje dokonany podział majątku i rozliczenie dorobku, a także sam fakt nabycia przez powódkę ww. mieszkania, może sam złożyć odpowiedni wniosek , czy wytoczyć powództwo. W niniejszej w sprawie żądanie powódki dotyczy jedynie eksmisji i zmiana trybu postępowania przez Sąd Rejonowy nie była w tym zakresie potrzebna i zasadna.</p> <p>Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 3)">art. 397 § 3 k.p.c.</a> uchylił zaskarżone postanowienie w całości.</p> </div>