II SAB/Sz 83/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Z. W. i K. P. S. z o.o. w P. w przedmiocie usunięcia wodomierzy postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W. S. pismem z dnia [...] lipca 2019 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Z. W. i K. P. S. z o.o. w P.. Skarżąca wyjaśniła, że Z. W. i K. P. S. z o.o. w P. bez jej wiedzy i zgody naruszył jej mir domowy i prywatność poprzez podłączenie do jej przyłącza dwóch dodatkowych wodomierzy. Powyższe spowodowało, że ma niskie ciśnienie wody w kranach. Skarżąca wniosła między innymi o: usunięcie z jej przyłącza dwóch dodatkowych wodomierzy, samodzielne przyłącze i wodomierz, zwrot kosztów za zużytą wodę przez S. S. za okres 9 lat, przyznanie na jej rzecz zadośćuczynienia za krzywdę od S. S. oraz od K. W. oraz o powołanie biegłego sądowego od oceny ciśnienia wody. W odpowiedzi na skargę Z. W. i K. P. S. z o.o. w P. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. ZWiK P. wyjaśnił między innymi, że prowadził rozmowy telefoniczne oraz bezpośrednie z W. S. w siedzibie Spółki celem wyjaśnienia skarżącej stanu faktycznego oraz prawnego sprawy. ZWiK P. podał, że nie doszło do niezgodnego z prawem podłączenia oraz zamontowania wodomierzy dla S. S. oraz K. W., a zatem nie ma podstaw, aby usunąć ww. wodomierze. Brak jest również jakiejkolwiek podstawy prawnej, czy faktycznej aby zasądzić od ZWiK P. na rzecz W. S. odszkodowanie lub zadośćuczynienie. Na okoliczność wykazania stanów zużycia wody przez W. S., K. W. oraz S. S. oraz zobowiązań ww. osób względem ZWiK P. z tytułu korzystania z wody oraz odprowadzania ścieków Zakład załączył: - fakturę nr [...]/2019 z dnia [...].07.2019 r. dla K. W. na kwotę [...]zł; - fakturę nr [...]/2019 z dnia [...].04.2019 r. dla K. W. na kwotę [...]zł; - fakturę nr [...]/2019 z dnia [...].07.2019 r. dla W. S. na kwotę [...]zł; - fakturę nr [...]/2019 z dnia [...].04.2019 r. dla W. S. na kwotę [...]zł; - fakturę nr [...]/2019 z dnia [...].07.2019 r. dla S. S. na kwotę [...]zł; - fakturę nr [...]/2019 z dnia [...].04.2019 r. dla S. S. na kwotę [...]zł; - zestawienie zużycia wody przez K. W. za okres od [...].04.2018 r. do [...].07.2019 r.; - zestawienie zużycia wody przez S. S. za okres od [...].04.2018 r. do [...].07.2019 r.; - zestawienie zużycia wody przez W. S. za okres od [...].02.2017 r. do [...].07.2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na bezczynność uzależniona jest przede wszystkim od ustalenia czy sprawa, której bezczynność dotyczy ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej i podlega kognicji sądu administracyjnego. Niniejsza sprawa powyższego warunku nie spełnia. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej zwana "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 P.p.s.a. stanowiąc, że kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r., poz. 208 ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, na podstawie art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 P.p.s.a. rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. W świetle powyższego, sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych wyżej przepisach. Wyjaśnić należy, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności proceduralnych, przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. W konsekwencji zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania np. decyzji lub innego aktu administracyjnego lub podjęcia czynności pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu i rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej. Strona wnosząca do organu administracji publicznej żądanie określonej treści ma prawo domagać się rozstrzygnięcia o jej prawach i obowiązkach na podstawie i w granicach zakreślonych obowiązującymi przepisami prawa, w tym regułami proceduralnymi oraz normami kompetencyjnymi wyznaczającymi zakres właściwości tego organu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca przedmiotem skargi uczyniła bezczynność Z. W. i K. P. Spółki z o.o. w P. przejawiającą się jako brak działań w celu usunięcia dodatkowych wodomierzy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1437) dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane do zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków z osobą, której nieruchomość została przyłączona do sieci i która wystąpiła z pisemnym wnioskiem o zawarcie umowy (art. 6 ust. 2). Do zakupu wody lub wprowadzania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ścieków do urządzeń kanalizacyjnych niebędących w jego posiadaniu stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego (art. 6 ust. 1 a). W orzecznictwie podkreśla się, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie gminnym oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług, a umowa na dostarczenie wody stanowi umowę o świadczenie usług w rozumieniu przepisów prawa cywilnego, a do rozpoznania tego rodzaju spraw powołane są sądy powszechne (por. wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt I ACa 484/12). Tym samym dochodzenie ewentualnych roszczeń w zakresie przyłączenia i eksploatacji urządzeń wodociągowych odbywa się na drodze powództwa cywilnego. Wbrew oczekiwaniom skarżącej czynność faktyczna polegająca na usunięciu wodomierzy nie stanowi czynności administracyjnoprawnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że wniesiona skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu.