II SA/Gl 1001/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 28 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE W skardze z dnia [...] r. zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie podano jednakże żadnej argumentacji na poparcie złożonego wniosku. W piśmie procesowym z dnia [...] r. uczestnik postępowania – "B" S.K.A. w P. wystąpił o oddalenie wniosku podnosząc, że strona skarżąca nie podała jakiegokolwiek uzasadnienia swojego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi być więc umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszy wniosek istnieją poważne wątpliwości, czy w ogóle można mówić o wykonalności decyzji o warunkach zabudowy terenu, w znaczeniu przyjętym w art. 61 P.p.s.a. Co do zasady wykonanie aktu administracyjnego to spowodowanie, w sposób dobrowolny lub przymusowy (w drodze egzekucji), takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. W tym sensie decyzja ustalająca warunki zabudowy niewątpliwie nie nadaje się do wykonania. Pomimo, że jej uzyskanie stanowi jedno ze stadiów procesu inwestycyjnego, to jednak nie uprawnia do podjęcia żadnych robót budowlanych. Trzeba w tym miejscu stanowczo podkreślić, że pełnomocnik strony skarżącej nie podał jakiegokolwiek argumentu, który wskazywałby, iż wykonanie zaskarżonej decyzji SKO w K. może spowodować następstwa o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. – co zostało również zauważone przez uczestnika postępowania. Ewentualna wadliwości takiej decyzji, na co zwrócono uwagę w skardze, będzie przedmiotem merytorycznej oceny zasadności skargi, ale nie może uzasadniać wstrzymania wykonania takiej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II OZ 665/09 - Lex nr 552936). Z przywołanych wyżej powodów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzeczono jak w sentencji postanowienia.