IV SA/Wr 562/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: Sędzia WSA del. Tomasz Judecki (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 grudnia 2022 r. ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 12 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez M. M. (dalej jako: "strona", "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej jako: "Kolegium") z dnia 12 lipca 2022 r., SKO [...], utrzymująca w mocy, wydaną z upoważnienia Prezydenta W., decyzję Starszego Administratora w Dziale Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. (dalej jako: "organ I instancji") z dnia 30 maja 2022 r., [...], odmawiającą przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad ojcem J. Ł. Skarga został wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 19 kwietnia 2022 r. strona złożyła wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem J. Ł. Do wniosku dołączyła m. in. orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we W. z dnia 22 stycznia 2008 r., wydane na stałe, z którego wynika, że jej ojciec (ur. 31 stycznia 1957 r.) posiada znaczny stopień niepełnosprawności, że jego niepełnosprawność istnieje od września 2003 r., że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od listopada 2007 r., a symbol stwierdzonej niepełnosprawności to: 05 – R i 10 – N. W aktach administracyjnych znajdują się też m. in.: formularz pn. Cześć IX z przeprowadzonego w dniu 11 maja 2022 r. wywiadu środowiskowego oraz Oświadczenia strony z dnia 11 i 19 maja 2022 r. Wynika z nich m. in., że strona mieszka razem z rodzicami: niepełnosprawnym ojcem J. Ł. i jego żoną A. W. Jego żona z powodu wieku oraz stanu zdrowia nie jest w stanie na stałe zajmować się mężem i nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Powołaną na wstępie decyzją organ I instancji odmówił stronie przyznania wnioskowanego świadczenia w związku z opieką nad ojcem J. Ł. W uzasadnieniu prawnym organ przywołał i przytoczył m. in. art. 17 ust. 1b i ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 z późn. zm. – dalej jako: "u.ś.r."). Jako podstawę odmowy organ wskazał, że niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała później niż do ukończenia przez nią 25 roku życia oraz fakt, że osoba ta pozostaje w związku małżeńskim, a jego żona nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do wskazanych podstaw wyłączenia prawa do przyznania stronie wnioskowanego świadczenia zanegowało wykładnię art. 17 ust. 1b u.ś.r., tj. brak uprawnienia strony do świadczenia z uwagi na moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. W tym względzie przywołało orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2021 r. (sygn. akt K 38/13) orzekające o niezgodności ww. zapisu z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Wyjaśniło, że jakkolwiek orzeczenie to nie wywarło skutku w postaci uchylenia art. 17 ust. 1b u.ś.r., to stanowi istotną wskazówkę przy wykładni przepisów. Zatem przepis ten winien być odczytywany w świetle zasad wyrażonych w powołanym orzeczeniu Trybunału. Oznacza to, że data powstania niepełnosprawności nie może stanowić negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W odniesieniu zaś do drugiej z podstaw odmowy przyznania świadczenia Kolegium przywołało brzmienie m. in. art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. Odnosząc ten zapis do okoliczności faktycznych sprawy wskazało, że strona jest córką niepełnosprawnego, który niespornie jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności. J. Ł. pozostaje w związku małżeńskim z A. W. Jego żona nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Okoliczności tych strona nie zakwestionowała w odwołaniu. W tej sytuacji podniesione przez stronę przyczyny niesprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną przez współmałżonka nie mają wpływu na wynik sprawy. W skardze na powyższą decyzję Kolegium strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 23, art. 27 i art. 128 K.r.i.o. w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. przez ich błędną interpretację i niezasadne uznanie, że stronie, na której spoczywa obowiązek alimentacyjny i która zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z powodu opieki nad ojcem nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego; art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1a u.ś.r. poprzez niezasadne uznanie, że strona nie jest uprawniona do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem, ponieważ jego żona żyje i to na niej spoczywa obowiązek alimentacyjny; art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. polegające na pominięciu celu ustawy i przyjęciu, że pozostawanie niepełnosprawnego ojca w związku małżeńskim, gdy jego małżonka nie może zająć się mężem, stanowi negatywną przesłankę przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego. Strona zarzuciła także naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy przez błędną wykładnie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy tj. stanu zdrowotnego żony niepełnosprawnego J. Ł. oraz możliwości sprawowania przez niego opieki. W skardze strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonej do skargi dokumentacji medycznej A. W., na okoliczność ustalenia, że nie jest ona w stanie sprawować opieki nad mężem. Wniosła: na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 210 § 1 p.p.s.a. o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych; na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym akcie oraz przychyliło się do wniosku strony o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. Ponadto strona pismem procesowym z dnia 22 grudnia 2022 r. wniosła o dopuszczenie dowodu w postaci orzeczenia o stopniu niepełnosprawności A. W.z dnia 7 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej jako: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Stosownie z kolei do art. 145 § 1 pkt 2-3 p.p.s.a., uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, sąd stwierdza ich nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2) albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach. Jednocześnie w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, sąd umarza to postępowanie (art. 145 § 3 p.p.s.a.). W przypadku braku wskazanych uchybień, skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanych w indywidualnych sprawach). Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie przeprowadzając w zasadzie odrębnego postępowania dowodowego w tej sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej Kolegium wykazała, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja administracyjna nie narusza norm prawa procesowego i materialnego w stopniu skutkującym jej uchyleniem. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym w znacznym stopniu ojcem J. Ł. Dla porządku stwierdzić należy, że Kolegium prawidłowo zanegowało wadliwe motywy uzasadnienia decyzji administracyjnej organu I instancji o zastosowaniu w sprawie art. 17 ust. 1b u.ś.r. Sąd w pełni podziela prawidłowy pogląd Kolegium, wywodzony z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (I K 38/13, publik. OTK-A 2014/9/104) oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, że moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki nie ma znaczenia z punktu widzenia przesłanek uprawniających do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Ta zatem okoliczność, wbrew poglądom wyrażanym przez organ I instancji, nie miała istotnego znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Skutkiem bowiem wymienionego wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest ustalenie, że w odniesieniu do grupy opiekunów osób, których niepełnosprawność wymagająca opieki powstała po ukończeniu 18. (ewentualnie 25.) roku życia, przesłanka nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego utraciła cechę konstytucyjności. W konsekwencji przysługiwanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tej grupie osób należy rozpatrywać bez tej przesłanki. Wymieniony wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie doprowadził wprawdzie do wyeliminowania niekonstytucyjnej normy z porządku prawnego, jednak jego treść wiąże - w myśl art. 190 ust. 1 Konstytucji RP - i stanowi dla organów administracji oraz sądów administracyjnych istotną wskazówkę interpretacyjną. W konsekwencji organy administracji rozstrzygające o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego mają obowiązek procedować w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych z wyłączeniem tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która z dniem wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. w dniu 23 października 2014 r., została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. Dalej należy zauważyć, że świadczenie pielęgnacyjne jest, obok zasiłku pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, jednym ze świadczeń opiekuńczych, zaliczanym do świadczeń rodzinnych (art. 2 pkt 2 u.ś.r.). Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Cytowane powyżej przepisy formułują pozytywne przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego tj.: stopień znacznej niepełnosprawności osoby wymagającej opieki (1), pozostawanie opiekuna w określonym kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego (2) oraz ustalenie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) przez opiekuna, a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym, której zakres wyklucza aktywność zawodową opiekuna (3). Z kolei unormowanie art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. wprowadza przesłankę negatywną, której zaistnienie powoduje wyłączenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W myśl bowiem art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Osią sporu w kontrolowanej sprawie jest sporna kwestia, czy pozostawanie przez ojca skarżącej w związku małżeńskim, w którym jego małżonka nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności automatycznie (a limine) przekreśla możliwości ubiegania się przez skarżącą o przyznanie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Na tle analizowanych przepisów w orzecznictwie sądów administracyjnych (pomijając nieistotną w kontrolowanej sprawie kwestię małoletności rodzica lub pozbawienia jego praw rodzicielskich) zarysowane były dwa rodzaje poglądów prawnych, na co wskazuje choćby treść uzasadnienia skargi, w której obszernie przytoczono jeden, na poparcie jej zarzutów. Pierwszy, przytoczony w skardze, polegał na stosowaniu wykładni rozszerzającej w odniesieniu do przyczyn, które uzasadniały przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego krewnym osoby niepełnosprawnej pozostającej w związku małżeńskim, gdy jej małżonek nie legitymował się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności ale tylko wówczas, gdy nie mógł on tej opieki sprawować z przyczyn obiektywnych, niezależnych od ich woli (np. z uwagi na wiek, czy stan zdrowia). Drugi pogląd opierał się na założeniu, że skoro decyzja w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego jest decyzją związaną, to przy jednoznacznym brzmieniu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. jedynym warunkiem umożliwiającym przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad osobą, która pozostaje w związku małżeńskim, jest posiadanie przez małżonka tej osoby, orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności (obie linie orzecznicze obszernie przytoczone i omówione w uzasadnieniu uchwały NSA z dnia 14 listopada 2022 r., I OPS 2/22, publik. CBOSA). Obecnie kwestię tę rozstrzygnął NSA w uchwale z dnia 14 listopada 2022 r. (I OPS 2/22) opowiadając się za drugim z prezentowanych poglądów. Stanowisko takie znalazło swoje potwierdzenie ww. uchwale NSA, który stwierdził, że: "1. Warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615 z późn. zm., dalej: u.ś.r.) osobom wskazanym w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, jest legitymowanie się przez rodziców osoby wymagającej opieki, osoby spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 1a u.ś.r.); 2. Warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., z tytułu sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim osobie wskazanej w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innej niż współmałżonek, jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.)". Uchwała NSA z dnia 14 listopada 2022 r., I OPS 2/22, została podjęta na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podejmuje uchwały mające na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Uchwały podjęte na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a. mają charakter ogólnie wiążący, co oznacza, że wiążą we wszystkich sprawach (oczywiście w takim samym stanie faktycznym i prawnym). Moc tych uchwał wynika wprost z treści art. 269 § 1 p.p.s.a., który obliguje składy sądów administracyjnych do podjęcia określonego trybu postępowania w przypadku zamiaru odstąpienia od poglądu wyrażonego w uchwale (zob. uchwała NSA z dnia 21 września 2020 r., II FPS 1/20 i przywołane w niej poglądy orzecznictwa i nauki, publik. CBOSA). W orzecznictwie przyjmuje się, że ogólna moc wiążąca uchwał abstrakcyjnych nie pozwala na samodzielne rozstrzygnięcie przez jakikolwiek sąd administracyjny sprawy, w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjęcie wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (ibidem). Zgodnie z powyższym przyjąć więc należy za ww. uchwałą NSA, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W sytuacji pozostawania osoby podlegającej opiece w związku małżeńskim z osobą, która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie ma zatem możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego innej osobie, która znajduje się w kręgu osób zobowiązanych do alimentacji, która nawet faktycznie - w miejsce tego współmałżonka - sprawuje opiekę nad osobą niepełnosprawną, rezygnując tym samym z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Ustawodawca wyszedł z założenia, że nałożony na małżonków obowiązek wzajemnego wsparcia i pomocy, wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych. Zatem brak podstaw prawnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na niepełnosprawnego rodzica, który pozostaje w związku małżeńskim, a jego współmałżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jedyny wyjątek w tym zakresie w świetle art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. dotyczy więc sytuacji, gdy oboje małżonkowie są niepełnosprawni w stopniu znacznym, co wiąże się z sytuacją braku możliwości dopełnienia przez nich obowiązku wzajemnej opieki z uwagi na stan zdrowia i niedołężność. Wyraźne wskazanie przez ustawodawcę, że tylko w sytuacji legitymowania się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie zostaje wyłączone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego krewnych zobowiązanych do świadczenia alimentacyjnego w dalszej kolejności po małżonku, stanowi wyjątek, którego nie można poddawać rozszerzającej wykładni. W kontrolowanej przez Sąd sprawie, z niekwestionowanego stanu faktycznego wynika, że skarżąca jest córką J. Ł., który legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Skarżąca, co wynika z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, niespornie sprawuje nad ojcem opiekę. Jednocześnie ustalono, że ojciec skarżącej, pozostaje w związku małżeńskim z A. W., która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Powyższe oznacza zatem, że w stosunku do skarżącej została spełniona negatywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. Słusznie więc organy odmówiły skarżącej przyznania tego świadczenia, skoro jej niepełnosprawny ojciec pozostaje w związku małżeńskim, a jego małżonka nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Kolegium prawidłowo zatem wywiodło, że w sprawie wystąpiła negatywna przesłanka do uzyskania przez skarżącą prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. To właśnie żona osoby wymagającej opieki była zobowiązana do alimentacji w pierwszej kolejności przed skarżącą. Sam fakt, że skarżąca wykonuje faktycznie opiekę nad ojcem, a żona niepełnosprawnego opieki tej nie może sprawować z przyczyn obiektywnych i niespornych, niezależnych od jej woli, z uwagi na wiek, czy stan zdrowia, nie może zmienić tej oceny. W ocenie Sądu Kolegium zatem nie naruszyło w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego: art. 23, art. 27 i art. 128 K.r.i.o., art. 17 ust. 1 pkt 4, ust. 1a i ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. jak i procesowych: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. Kolegium wyjaśniło wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i wskazało te okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W sprawie nie było potrzeby podejmowania dalszych czynności dowodowych, w szczególności zmierzających do ustalenia, czy żona niepełnosprawnego J. Ł. może sprawować nad nim rzeczywistą opiekę z powodu stanu zdrowia, jako okoliczności w sprawie prawnie obojętnej. Brak było także podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego zgłoszonego w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia 22 grudnia 2022 r. Załączona do skargi dokumentacja medyczna A. W.za okres od 2006 r. do 2022 r. miałaby dowieść, że nie jest ona w stanie sprawować opieki nad swoim niepełnosprawnym mężem gdyż sama wymaga pomocy osób trzecich. Z kolei orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności A. W. z dnia 7 grudnia 2022 r. miałoby dowodzić jej niezdolność do sprawowania opieki nad mężem. Wnioski dowodowe dotyczą więc okoliczności niemającej w sprawie znaczenia prawnego co wyjaśniono powyżej. Nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Brak więc podstawy i potrzeby ich dopuszczania jako dowodu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. tym bardziej, że sprawa była rozpoznawana przez Sąd w trybie uproszczonym. Tymczasem wniosek dowodowy składa się na rozprawie (por. art. 106 § 3 p.p.s.a.), o której przeprowadzenie, razem z wnioskami dowodowymi, skarżąca nie wnioskowała. W tym stanie rzeczy, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, wobec czego Sąd zobligowany był do jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., albowiem zarówno skarżąca jak i Kolegium wnosili o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie.