I SA/Lu 28/07

SENTENCJA Dnia 27 grudnia 2007 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia 1/ przyznać M. W. prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w całości; 2/ oddalić wniosek M. W. o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. UZASADNIENIE Uzasadnienie. Jak wynika z akt sprawy, dnia 17 grudnia 2007 roku skarżący M. W. wniósł wniosek o przyznanie mu prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W przedmiotowym wniosku podał, że utrzymuje się wyłącznie ze świadczenia z pomocy społecznej – zasiłku okresowego w kwocie zł.160,00 miesięcznie, zaś posiadany przez niego majątek to udział w ¼ części w mieszkaniu o powierzchni 20m2 i w gruncie o powierzchni 5 arów. Ponadto z akt sprawy wynika, że uprzednio skarżący dwukrotnie ubiegał się w toku tego postępowania o przyznanie mu prawa pomocy. Wnioskiem wniesionym 22 stycznia 2007 roku /k-9-10/ żądał ustanowienia doradcy podatkowego, co zostało uwzględnione postanowieniem z dnia 2 marca 2007 roku /k-17-18/. Natomiast wniosek wniesiony dnia 5 lipca 2007 roku /k-57-58/, z żądaniem ustanowienia adwokata, oddalony został postanowieniem z dnia 17 października 2007 roku /k-81/. We wszystkich wymienionych wnioskach przedstawiana była analogiczna sytuacja finansowa i majątkowa skarżącego, który nadto, na żądanie Sądu, wyjaśnił w piśmie z dnia 12 lutego 2007 roku /k-13/, że nie ponosi żadnych kosztów związanych z eksploatacją mieszkania, telefonu nie posiada, z samochodu nie korzysta, nie leczy się, głoduje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przewidziane w art.243 i nast. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", prawo pomocy stanowi gwarancję zachowania dostępności sądu dla osób, które ze względu na swój stan finansowy, majątkowy i rodzinny nie mogą ponieść kosztów związanych z własnym udziałem w postępowaniu sądowym. Przyznawane jest ono na wniosek strony /art.243 § 1 i art.252 § 2 ppsa/ i może obejmować zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego /art.244 § 1 ppsa/. Osobie fizycznej przyznaje się prawo pomocy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść chociażby niektórych kosztów postępowania /por.: art.246 § 1 ppsa/. W sytuacji, gdy wyłącznym źródłem środków na utrzymanie M.W. są świadczenia z pomocy społecznej /zasiłek okresowy/ w kwocie zł.160,00 miesięcznie, nie może budzić wątpliwości, że nie jest on w stanie ponieść nawet niewielkich kosztów sądowych związanych z jego udziałem w postępowaniu w niniejszej sprawie. Uzasadnione jest zatem zwolnienie go od tych kosztów w całości. Wyjaśnić jednak w tym miejscu należy, że zwolnienie, o którym mowa wyżej, ma skutek wyłącznie na przyszłość w tym sensie, że dotyczy tylko tych kosztów /w tym opłat/ sądowych, których termin uiszczenia przypadał po dniu wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów. Zwolnienie to nie niweczy skutków procesowych nieuiszczenia przez stronę innych opłat, tj. takich, których termin zapłaty upłynął przed dniem wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w rozważanym zakresie. Jeśli natomiast chodzi o żądanie ustanowienia radcy prawnego, to stwierdzić należy, że – jak już wyjaśniono stronie w uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 października 2007 roku – z art.244 § 1 i 2, jak też z art.245 § 2 i 3 ppsa wynika, że przyznanie prawa pomocy polega na ustanowieniu jednej z wymienionych w tych przepisach osób. Skoro więc dla skarżącego ustanowiono, na jego wniosek z dnia 22 stycznia 2007 roku, doradcę podatkowego, zrealizowane zostało prawo skarżącego do uzyskania prawa pomocy w tym zakresie i ponowne przyznanie mu prawa pomocy w tym samym zakresie nie jest możliwe. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.