II SA/Kr 286/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek (spr.) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Ewa Rynczak Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala UZASADNIENIE II SA/Kr 286/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] znak: [...] na podstawie art. 59 ust.1 w zw. z art. 61 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz.1071 ze zm./ po rozpatrzeniu wniosku A. sp. z o.o. w K. Prezydent Miasta K. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "budowa budynku mieszkalno - usługowego z parkingiem podziemnym i naziemnym na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] P. wraz z infrastrukturą techniczną i drogową dodatkowo na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] w rejonie ulic [...] w K". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ l instancji wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadził postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po przeanalizowaniu stanu faktycznego, w tym dokonanej analizie terenu organ l instancji stwierdził, że nie zostały spełnione łącznie wszystkie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 w/w ustawy. Wyjaśnił, że linia istniejącej zabudowy wyznaczona jako przedłużenie linii zabudowy na działkach sąsiednich przebiega poza przedmiotową działką, że usytuowanie planowanego budynku o wysokości ok. 40 m przed tą linią naruszyłoby układ urbanistyczny w tym rejonie. Zd. organu nie jest możliwe zlokalizowanie wnioskowanej zabudowy w zgodzie z wyznaczoną linią zabudowy, zaś brak jest jakichkolwiek innych elementów przestrzennych, które uzasadniałaby inny sposób określenia linii zabudowy. Organ intensywność instancji stwierdził również, że planowana intensywność zabudowy terenu inwestycji (59 %) jest dwukrotnie wyższa od wartości typowej dla analizowanego obszaru (25 %) i brak jest przesłanek uzasadniających intensywność zabudowy znacznie różnicą się od średniej w obszarze oraz nie występującej w tym obszarze. Wyjaśnił także , iż przeprowadzona ocena gabarytów planowanego zamierzenia pozwoliła stwierdzić , że przedmiotowa inwestycja przekracza parametry istniejącej w sąsiedztwie zabudowy, bowiem bryła architektoniczna projektowanego budynku odbiegałaby swoją skalą od formy i kompozycji przestrzennej istniejącej zabudowy. Od powyższej decyzji odwołanie złożył inwestor A. sp. z o.o. w K. domagając się jej zmiany poprzez ustalenie przez organ II instancji warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem albo jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zarzucając wydanej decyzji szereg uchybień prawa materialnego i procesowego. Odwołujący się zarzucił naruszenie art. 6 kpa poprzez błędne zastosowanie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 w/w ustawy oraz § 3 ust. 1 i § 4 ust. 1-4 w/w rozporządzenia, co doprowadziło zd. odwołującego się do nieuzasadnionej odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Przedmiotem zarzutów było również naruszenie art. 7 Kpa poprzez bezpodstawne przyznanie prymatu interesowi publicznemu oraz art. 107 § 3 Kpa z uwagi na brak wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej podjętego rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] na podstawie przepisów art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717 z późn. zm.), § 3, § 4, § 5, § 6, § 7, § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U.Nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy, zaś ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji następuje w sytuacji spełnienia warunków zawartych w art. 61 ust. 1 w/w ustawy, w myśl którego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy: 1.co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2.teren ma dostęp do drogi publicznej, 3 .istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4.teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67ustawyz dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, 5 .decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, przy czym sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu, określił na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 cyt. ustawy Minister Infrastruktury w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U.Nr 164, poz. 1588). Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie, na obszarze inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a więc wskazane przepisy musiały zostać w pełni zastosowane. Następnie organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania przed organem l instancji szczególnie koncentrując się na treści analizy urbanistyczno-architektonicznej z treści której wynika, że analizowany obszar (wyznaczony wokół działek objętych wnioskiem) położony jest w południowo - zachodniej części K. , w rejonie ulic [...], [...], [...], [...] i [...], że w obszarze tym dominują wysokie budynki wielorodzinne (do 12 kondygnacji) i tereny zielone, zaś przez centrum obszaru płynie rzeka W. otoczona zielenią wysoką, że tereny zielone oddzielone ul. [...] od obszarów zabudowy leżą w bezpośrednim sąsiedztwie i na terenie Parku [...] W. , który to teren jest jedynym tak rozległym obszarem zieleni położonym pomiędzy zabudową wielorodzinną w tej części K. , że Park ten stanowi korytarz ekologiczny, trasę migracji zwierząt i siedlisko chronionych gatunków zwierząt, a na wschód od terenu inwestycji i od doliny W. znajduje się osiedle [...], stanowiące zamknięty układ urbanistyczny 12-kondygnacyjnych bloków, zaś z kolei na północ od terenu inwestycji znajdują się tereny zielone niezabudowane, przez których środek przebiega rzeka W. ; na zachód od ul. [...] znajduje się zabudowa wielorodzinna os. [...] uzupełniana nowymi budynkami wielorodzinnymi. Organ odwoławczy wskazał także , iż w przedmiotowej analizie stwierdzono , że tym samym na analizowanym obszarze powstał kwartał zabudowy określony przebiegiem ulic [...]. , osią doliny W. i ul.[...] , ul.[...]. i [...]. , wyższa zabudowa wielorodzinna kształtuje pierzeję ul. [...]. , będącą zachodnią ścianą tego kwartału zabudowy, przy czym najwyższy tam budynek -hotel [...]. " stanowi dominantę, rozpoczynającą w/w kwartał zabudowy, natomiast obszar zieleni pomiędzy liniami zabudowy pozbawiony całkowicie zabudowy jest wnętrzem urbanistycznym ważnym w skali całego obszaru analizowanego, jak również niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania przyległych osiedli mieszkaniowych. Dolina W. kształtuje bowiem przestrzenie miejskie i krajobraz w rejonie [...] aż do ujścia do W. ., a zatem teren inwestycji położony jest poza w/w kwartałem zabudowy mieszkaniowe -usługowej, bezpośrednio przy dolinie rzeki W. W przedmiocie intensywności zabudowy terenu inwestycji w analizie stwierdzono , że dla planowanej inwestycji wynosi ona 59 % jego powierzchni, w związku z czym jest dwukrotnie wyższa od typowej dla obszaru wynoszącej 25 %. Podano też, że porównywalna, lecz mniejsza intensywność zabudowy dotyczy działki nr [...], która jednak tworzy wspólne zagospodarowanie z działkami sąsiednimi o łącznej intensywności zabudowy zbliżonej do średniej w obszarze. W konsekwencji stwierdzono, że brak jest przesłanek uzasadniających wprowadzenie dla terenu objętego wnioskiem intensywności zabudowy znacznie różniącej się od średniej w obszarze i nie występującej w tym obszarze. Dodatkowo wskazano, że w obszarze objętym analizą najwyższe budynki osiągają wysokość 35 m, zaś budynek hotelu [...] stanowi wysokościową dominantę. Stąd też i w zakresie gabarytów planowanego obiektu, tj. wysokość ok. 40 m, nie zachodzi kontynuacja gabarytów istniejących już obiektów. Ponownie rozpoznając całość sprawy organ odwoławczy wpierw wyjaśnił, że zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 60 ust. 4 powoływanej ustawy, ustalenie warunków zabudowy odbywa się z udziałem osoby posiadającej wiadomości specjalne. Osoba taka, wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów, dzięki swojej wiedzy ma dać gwarancję właściwego stosowania cytowanego tu przepisu art. 61 ust. 1 i następnych w/w ustawy. W konsekwencji przyjąć należy, iż rzeczą biorącego udział w postępowaniu profesjonalisty jest zapewnienie wiedzy specjalnej, co nabiera szczególnego znaczenia dla utrzymania ładu przestrzennego na obszarach pozbawionych planu miejscowego. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu, ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Dokonując oceny analizy urbanistyczno - architektonicznej sporządzonej zgodnie z cyt. przepisami organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z § 4 ust 1 powołanego wyżej rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem należało wyznaczyć jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należało ustalić zgodnie z tymi przepisami, a jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy należało ustalić jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (§ 4 ust. 2 i 3 cyt. rozporządzenia); w myśl ust 4 cyt. przepisu, dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy. Organ odwoławczy stwierdził, że w analizie sporządzonej dla potrzeb rozpatrywanej sprawy przedstawiono sposób kształtowania się linii zabudowy na działkach sąsiednich oraz w obszarze analizowanym i mając na uwadze brzmienie cyt. wyżej przepisów rozporządzenia, iż co do zasady wyznaczenie linii nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem winno stanowić przedłużenie linii zabudowy na działkach sąsiednich linia ta, w przedmiotowym stanie faktycznym, przebiega poza terenem planowanej inwestycji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wprawdzie w ust. 4 § 4 rozporządzenia dopuszcza się inne wyznaczenie linii zabudowy, aniżeli wg w/w generalnej zasady, niemniej taki inny sposób wyznaczenia linii zabudowy musi znajdować potwierdzenie w analizie. Zatem z analizy musi wówczas wyraźnie wynikać, że inne wyznaczenie linii nowej zabudowy znajduje uzasadnienie. Z kolei, jak wskazał dalej organ odwoławczy, § 5 ust. 1 powoływanego rozporządzenia przewiduje, iż wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, a w ust. 2 § 5 dopuszczono wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. Zd. organu odwoławczego materiał dowodowy sprawy potwierdza, że wskaźnik intensywności zabudowy dla planowanej inwestycji znacznie przekracza średni wskaźnik intensywności zabudowy występujący w obszarze, który wynosi 25 %, podczas gdy tenże wskaźnik dla planowanej inwestycji wynosi 59 %. Trudno również, zd. organu, nawiązywać w tym względzie do wyjątku, jakim jest wskaźnik intensywności zabudowy na działce nr [...], niezależnie od argumentacji organu l instancji, iż działka ta tworzy wspólne zagospodarowanie z działkami sąsiednimi, a zatem uwzględnienie proponowanego wskaźnika intensywności zabudowy byłoby sprzeczne zarówno z § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia - z uwagi na znaczne przekroczenie średniego wskaźnika intensywności zabudowy w analizowanym obszarze, jak również z § 5 ust. 2 -analiza bowiem nie uzasadnia wyznaczenia omawianego wskaźnika zgodnie z wnioskiem Inwestora. Organ odwoławczy wskazał także, iż w myśl § 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, wysokość tę mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku i w tym przypadku również dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z analizy (§ 7 ust. 4 rozporządzenia). Przedmiotowa analiza stwierdza , iż najwyższe budynki w obszarze analizowanym osiągają wysokość 35 m, natomiast budynek hotelu "[...]. " stanowi dominantę wysokościową tego obszaru i wobec tego w przypadku przedmiotowej inwestycji nie zachodzi również kontynuacja gabarytów istniejących obiektów budowlanych w zakresie ich wysokości. Odnosząc się do treści zawartej w przedmiotowej analizie Kolegium stwierdziło, że podziela w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, podkreślając nadto, że z materiałów graficznych sprawy wyraźnie wynika, iż usytuowanie planowanego obiektu na terenie objętym wnioskiem przebiegałoby poza istniejącą linią zabudowy, następnie zaś obiekt ten "wchodziłby" w teren dotychczas niezabudowany, stanowiący bezpośrednie sąsiedztwo obszaru zieleni przy rzece W. , a z kolei bryła architektoniczna planowanego obiektu w kształcie określonym wnioskiem odbiegałaby od gabarytów obiektów sąsiednich. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzuty o naruszeniu przez organ l instancji przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów powoływanego rozporządzenia nie znajdują uzasadnienia. Interpretacja wskazanych przepisów prawa dokonana przez stronę odwołującą się stanowi pewnego rodzaju polemikę z rozstrzygnięciem organu l instancji. Jednakże Kolegium podzieliło zarzut, że o ile organ l instancji powołuje w uzasadnieniu decyzji właściwe przepisy dotyczące sposobu wyznaczenia linii zabudowy, o tyle jednak nie powołuje ich już w odniesieniu do wskaźnika intensywności zabudowy oraz gabarytów planowanego obiektu - które to czynniki również były przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy. Niemniej mając na względzie całość okoliczności przedmiotowej sprawy, w szczególności to, że - jak wynika z odwołania -strona odwołująca się ma wiedzę o przepisach obowiązujących w omawianej materii, wskazane uchybienie w ocenie Kolegium w istocie nie naruszyło w tym konkretnym przypadku uprawnień strony, a nadto nie wpłynęło też na wynik postępowania. W skardze powyższej decyzji wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. sp. z o.o. w K. wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ja decyzji organu l instancji , zarzucając naruszenie art. 15 w zw. z art. 138§1 Kpa poprzez brak merytorycznego rozpoznania sprawy i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na ustaleniach organu l instancji oraz naruszenie art. 107§ 3 Kpa poprzez nie zamieszczenie w decyzji faktów , które organ odwoławczy uznał za udowodnione , dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Nadto zd. strony skarżącej decyzje organów obu instancji naruszyły art. 60 ust.1 w zw. z art. 53 ust.4 pkt 2,8 i 9 w zw. z art. 53 ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zw. z art. 106 §5 Kpa przez to, ze projekt decyzji w nin. sprawie nie został uzgodniony przez właściwe organy. Strona skarżąca wskazała , że w przedmiotowej sprawie organ l instancji wystąpił o stosowne uzgodnienia /opinie do czterech podmiotów, przedstawiając wniosek strony skarżącej i żaden z podmiotów do których było skierowane wystąpienie nie wydał uzgodnienia projektu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy w formie postanowienia. Innym- nie mniej istotnym zd. strony skarżącej -naruszeniem proceduralnym polegającym na naruszeniu art.7 i 77 w zw. z art. 80 i art. 107§3 Kpa było nie wzięcie przez organy pod uwagę faktów jakie powinny być wiadome z urzędu , a które świadczą o tym , że sporządzona w przedmiotowej sprawie analiza urbanistyczna budzi uzasadnione wątpliwości. Ten fakt znany organom z urzędu to przedłożone - w innych sprawach , równolegle prowadzonych , a dotyczących ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji strony skarżącej na działkach sąsiednich - prywatne dokumenty będące opiniami specjalistów a to analizę urbanistyczno-architektoniczną sporządzona w sierpniu 2006 r. . przez arch. R.K. dla przedmiotowego obszaru oraz analizę widokowo-krajobrazową sporządzoną na przełomie sierpnia i września 2006 r. przez arch.prof. Z.M. i A.M. dla przedmiotowego obszaru, z których wynikało , że linia zabudowy w przedmiotowym terenie przebiega inaczej niż wynika to z analizy sporządzonej w przedmiotowej sprawie, a nadto, że istnieje konieczność wyznaczenia wskaźnika dla przedmiotowego terenu innego niż poprzez ustalenie średniej dla obszaru. Strona skarżąca zarzuciła także, iż obszar przyjęty do analizy w przedmiotowej sprawie nie został przyjęty zgodnie z przepisami , nie wyznaczono bowiem frontu działki, naruszono także § 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Strona skarżąca wskazała , że w analogicznej sprawie o sygn. l ISA/Kr 1012/08 Sąd uchylił decyzje obu organów o odmowie ustalenia warunków zabudowy z uwagi na nieprawidłowości sporządzonej analizy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że zarzuty skargi są pozbawione racji, albowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyraźnie wynika, że Kolegium jako organ odwoławczy dokonało ponownego rozpoznania sprawy w całości, szczegółowo także przedstawiono z jakich przyczyn nastąpiła odmowa ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, z powołaniem się zarówno na konkretne ustalenia analizy urbanistyczno -archtektonicznej, jak też ze wskazaniem przepisów mających w sprawie zastosowanie. Kurator ustanowiony dla nieznanych z miejsca pobytu uczestników postępowania M.K. i J.K. wniósł o oddalenie skargi , wskazując na bezzasadność zarzutów strony skarżącej. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/. Stosownie do treści art. 151 cyt. ustawy w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga jest nieuzasadniona. Jak słusznie wskazały organy obu instancji stosownie do treści art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717 z późn. zm.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 tego przepisu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, przy czym sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu, określił na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 cyt. ustawy Minister Infrastruktury w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588). Słusznie także , odnosząc okoliczności nin. sprawy do przedstawionych wyżej zasad organy obu instancji uznały , że w stosunku do zamierzonej inwestycji nie spełnione zostały przesłanki uprawniające ustalenie warunków zabudowy. Wnioski analizy urbanistyczno-architektonicznej pozwalają stwierdzić bowiem , że usytuowanie planowanego obiektu na terenie objętym wnioskiem przebiegałoby poza istniejącą linią zabudowy, następnie zaś obiekt ten "wchodziłby" w teren dotychczas niezabudowany, stanowiący bezpośrednie sąsiedztwo obszaru zieleni przy rzece W. , a z kolei bryła architektoniczna planowanego obiektu w kształcie określonym wnioskiem odbiegałaby od gabarytów obiektów sąsiednich. Także intensywności zabudowy terenu inwestycji , który dla planowanej inwestycji wynosi ona 59 % jego powierzchni jest znacznie wyższa od typowej dla przedmiotowego obszaru. Zd. Sądu treść analizy urbanistyczno-architektonicznej, stanowiącej podstawę wskazanych wyżej ustaleń nie budzi wątpliwości. Argumentacja w niej zawarta jest logiczna , wnikliwa i jednoznacznie wskazuje przyczyny niemożności zastosowania reguł z § 4 ust.4, § 5 ust. 2 oraz §7 ust. 4 cyt. wyżej rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej należy w pierwszym rzędzie wskazać, że uregulowanie postępowania odwoławczego określone w art. 15 w zw. z art. 138 Kpa przewiduje, iż organ drugiej instancji nie jest wyłącznie organem kontrolnym, ale przeprowadza postępowanie co do istoty sprawy. Wynika stąd jego uprawnienie- nie obowiązek- do gromadzenia we własnym zakresie materiału dowodowego. Organ pierwszej instancji wyczerpująco zgromadził w nin. sprawie materiał dowodowy, czyniący zadość wymogom art. 7 i art. 77 Kpa i pozwalający na podjęcie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, l w takiej sytuacji dla zachowania dwuinstancyjności postępowania w rozumieniu art. 15 i art. 138 Kpa wystarczającym jest, jeżeli organ odwoławczy oceni we własnym zakresie materiał dowodowy, zebrany w pierwszej instancji. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym najistotniejszym dowodem była analiza architektoniczno-urbanistyczna, a podstawową przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy było przyjęcie przez organ pierwszej instancji, iż wynikające z niej parametry dla nowej zabudowy nie pozwalają na wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zweryfikował prawidłowość analizy architektoniczne- urbanistycznej, w wyniku własnej oceny materiału dowodowego dochodząc do konkluzji, iż została ona sporządzona w sposób prawidłowy. W takiej sytuacji prowadzenie dalszego postępowania co do istoty sprawy było bezprzedmiotowe. Za nieuzasadniony uznał Sąd także zarzut naruszenia art. 106 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które polegać miało na braku uzgodnienia projektu decyzji przez organy współdziałające. Instytucja uzgodnienia decyzji przez organ współdziałający sprowadza się - w myśl art. 106 Kpa -do zagwarantowania mu wpływu na treść rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, jednakże wyłącznie w zakresie, objętym obowiązkiem współdziałania. Tymczasem kontrolowane postępowanie zostało zakończone decyzją odmawiającą ustalenia warunków zabudowy, nie zawierającą zatem żadnych postanowień kształtujących stan prawny, a zatem w ogóle nie wymagającą uzgodnienia. Wobec niespełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, całość rozstrzygnięcia sprowadzała się do odmowy wydania decyzji zgodnej z wnioskiem. Trudno wskazać racjonalne uzasadnienie dla wymogu, aby odmowa ustalenia warunków zabudowy była osobno uzgadniana np. przez zarządcę drogi bądź organ ochrony środowiska- skoro ustalenia analizy architektoniczno-urbanistycznej wykluczyły możliwość wydania rozstrzygnięcia, jakiego domagał się inwestor. Zwrócić też należy uwagę, iż organ l instancji zwracał się o opinię do jednostek pomocniczych Prezydenta Miasta K. , a zatem postanowienia wydawałby ten sam organ, który prowadzi postępowanie główne. To zaś stanowiłoby naruszenie art. 106 § 1 Kpa, wyraźnie stanowiącego, że organem współdziałającym ma być organ inny, niż prowadzący postępowanie główne. Nieuzasadnionym jest także zarzut strony skarżącej dotyczący nie wzięcia przez organy pod uwagę faktów wiadomych z urzędu. Zd. strony skarżącej w nin. postępowaniu organy winny były uwzględnić treść dokumentów prywatnych tj. analizę urbanistyczno-architektoniczną arch. R.K. i analizę widokowo-krajobrazową sporządzoną przez arch. prof. Z.M. i A.M. , które podważają treść i wnioski analizy urbanistyczno-architektonicznej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia w nin. sprawie, a które to dokumenty strona skarżąca złożyła w prowadzonych przez organy równolegle postępowaniach dotyczących ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działkach sąsiednich. Zd. Sądu pogląd taki jest nieuprawniony . Opinia prywatna , sporządzona nawet przez specjalistę w danej dziedzinie nie stanowi dowodu w rozumieniu art.75 Kpa , a jedynie może zostać potraktowania jako wyrażenie w sprawie określonego stanowiska przez stronę, która taka prywatną opinię składa. W nin. sprawie strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie złożyła żadnych prywatnych opinii, a zatem argumenty zawarte w powołanych dokumentach nie mogły być oceniane i konfrontowane ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Przytoczone prywatne opinie złożone zostały przez stronę skarżącą do innych spraw , dotyczących ustalenia warunków zabudowy innych inwestycji na działkach sąsiednich i co najwyżej można stwierdzić, że organom prowadzącym postępowanie w nin. sprawie był znany z urzędu fakt, iż strona skarżąca w postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji na działkach sąsiednich kwestionuje treść sporządzonych w tamtych postępowaniach analiz urbanistyczno-architektonicznych poprzez argumenty zawarte w prywatnych opiniach sporządzonych na potrzeby tamtych postępowań. Zd. Sądu organy nie miały podstaw aby uwzględniać czy oceniać na gruncie sprawy nin. argumenty podnoszone przez stronę skarżącą w innych sprawach. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej zgłoszonego na rozprawie w dniu [...] grudnia 2008 r. co do przyjęcia przez organy obu instancji do analizy obszaru wyznaczonego niezgodnie z przepisami , skoro nie wyznaczono frontu działki, Sąd stwierdził, że jakkolwiek istotnie można mieć wątpliwości co do prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego to uchybienie to nie wpływa na wynik sprawy. Zgodnie z treścią § 3 cyt. wyżej rozporządzenia dnia 26 sierpnia 2003 r. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, a granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, zatem obszar analizowany ma kształt okręgu o wymiarach określonych w tym przepisie. W przedmiotowej sprawie załącznik graficzny do analizy urbanistyczno-architektonicznej pozwala stwierdzić, że wyznaczony do analizy obszar ma kształt elipsy. Okoliczność ta może mieć zd. Sądu wpływ na obliczenie wskaźnika intensywności zabudowy , ale pozostaje bez wpływu na ustalenie , że usytuowanie planowanego obiektu na terenie objętym wnioskiem przebiegałoby poza istniejącą linią zabudowy, a także , iż przedmiotowy obiekt "wchodziłby" w teren dotychczas niezabudowany, stanowiący bezpośrednie sąsiedztwo obszaru zieleni przy rzece W. , jak również , że bryła architektoniczna planowanego obiektu w kształcie określonym wnioskiem odbiegałyby od gabarytów obiektów sąsiednich. Ponieważ wszystkie przesłanki z art. 61 ust.1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , aby możliwe było wydanie decyzji o warunkach zabudowy , muszą zostać spełnione łącznie to stwierdzone uchybienie podważające jedynie przyjęty wskaźnik intensywności zabudowy, przy niespełnieniu innych przesłanek, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej decyzji organu l instancji Sąd zwrócił uwagę na to, że zarówno decyzje obu organów jak i inne przesyłki w toku całego postępowania kierowane do jego uczestników M.K. i J.K. były zwracane z relacją o niemożności ich doręczenia wobec nie podania w adresie nazwy ulicy miejsca zamieszkania tych uczestników. Sąd rozważał czy nie doszło w tym przypadku do naruszenia zasady z art. 145 §1 pkt 4 Kpa , co z kolei stanowiłoby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1/b/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 135 tej ustawy. Zd. Sądu w składzie rozpoznającym nin. sprawę we wskazanym przypadku nie doszło do naruszenia z art. 145 §1 pkt 4 Kpa. Przesyłki kierowane były bowiem na adres wskazany w ewidencji gruntów / vide k. [...] akt adm./ Jak wynika z treści art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj z 2000r. Dz.U. Nr 100 poz. 1086 ze zm.) właściciel gruntu jest zobowiązany zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian , a obowiązek ten nie dotyczy wyłącznie zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków wynikających z decyzji właściwych organów. Także z przepisów rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa (Dz.U. Nr 38 poz. 454) wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 cyt. ustawy wynika obowiązek właściciela gruntów do zgłaszania w określonym terminie uwag i zastrzeżeń do danych wpisanych przy zakładaniu ewidencji. Skoro zatem uczestnicy M.K. i J.K. i nie dołożyli starań o zamieszenie prawidłowego adresu zamieszkania w ewidencji gruntów tym samym nie można stwierdzić , że bez swojej winy nie brali udziału w postępowaniu. Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.