II SAB/Po 66/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi G. D. na bezczynność Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu w przedmiocie legalności budowy postanawia odrzucić skargę. /-/ B. Drzazga UZASADNIENIE G. D. w piśmie z dnia [...] czerwca 2010r., które wpłynęło do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu w dniu [...] lipca 2010 r., zawiadamiał organ o samowoli budowlanej dokonanej przez spółkę A lub jej poprzedników prawnych, polegającej na "wymianie słupów energetycznych w latach [..] i po roku [...]". Organ pismem z dnia [...] lipca 2010 r. wezwał w trybie art. 64 § 2 kpa G. D. do usunięcia braku podania poprzez wskazanie miejsca położenia linii energetycznej, na której dokonano samowoli budowlanej. Organ wyjaśnił, iż z uwagi na treść art. 83 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane regulującego właściwość organów, konieczne jest wyjaśnienie kwestii miejsca posadowienia obiektu. Ponadto poinformował skarżącego o skutkach nieusunięcia braków pisma (pozostawienie bez rozpoznania). W odpowiedzi skarżący podał, iż "sprawa dotyczy wszystkich linii energetycznych w całym województwie wielkopolskim", które to linie "są własnością [...] [spółki A ]". Następnie organ nadzoru budowlanego pismem z dnia [...] września 2010 r. powiadomił skarżącego, iż wyjaśnienia udzielone w odpowiedzi na wezwanie nie stanowią sprecyzowania treści żądania i dlatego podanie z dnia [...] czerwca 2010 r. zostaje pozostawione bez rozpoznania. Ponadto organ poinformował skarżącego, iż w każdym konkretnym przypadku powinien kierować pisma do właściwych miejscowo powiatowych inspektorów nadzoru budowlanego. Pismem z dnia [...] września 2010 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zatytułowaną "zażalenie", na pozostawienie przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jego pisma z dnia [...] czerwca 2010 r. bez rozpoznania. Zdaniem skarżącego wykonanie wezwania organu nie było możliwe ze względu na skalę samowoli budowlanej, a organ może własnymi środkami ustalić lokalizację samowoli, jak również zawiadomić miejscowo właściwe organy nadzoru budowlanego i Prokuraturę. W odpowiedzi na skargę "na bezczynność" organ nadzoru budowlanego wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż pozostawienie pisma bez rozpoznania było zasadne. Na zarządzenie przewodniczącego Wydziału wezwano skarżącego do sprecyzowania – w terminie 7 dni – przedmiotu skargi poprzez wyjaśnienie, czy jego intencją było wniesienie skargi na bezczynność wyżej wymienionego organu, a zatem niepodjęcie działań przez organ po złożonym zawiadomieniu o samowoli budowlanej spółki A, czy też wniesienie skargi na pismo organu z dnia [...] września 2010 r. oznaczone [...], pod rygorem przyjęcia, że skarżący wniósł skargę na bezczynność wskazanego organu. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 listopada 2010 r. i pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Uznając, ze skarga G. D. dotyczy niepodjęcia działań przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego po złożonym zawiadomieniu o samowoli budowlanej wyżej opisanego podmiotu, a zatem bezczynności organu, Sąd stwierdza, iż wniesienie jej było niedopuszczalne. W myśl art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 1). Jako wyczerpanie środków zaskarżenia ustawodawca definiuje sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W wypadku skargi na bezczynność organu administracji środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego regulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego jest zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 kpa. Służy ono na niezałatwienie przez organ administracji sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w ustalonym w myśl art. 36 kpa przez organ wyższego stopnia. Z akt sprawy nie wynika, iż skarżący wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 kpa i przed wniesieniem skargi do Sądu skierował do organu wyższego stopnia względem Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, to jest do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (właściwość wynikająca z art. 88a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane) zażalenie na bezczynność organu w przedmiotowej sprawie. W tym wypadku skarga podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. z uwagi na niespełnienie jednego z formalnych warunków jej dopuszczalności (por. postanowienia NSA z dnia 25 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1818/09 i z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 1401/08; dostępne bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, nawet gdyby uznać, że skarga w niniejszej sprawie dotyczy czynności materialno – technicznej pozostawienia podania bez rozpoznania, podjętej przez organ administracyjny w trybie art. 64 § 2 kpa i przyjąć, że mieści się w grupie aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i może być przedmiotem skargi wnoszonej do sądu administracyjnego w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a., to i tak podlegałaby odrzuceniu. W tej sprawie skarżący nie zastosował się do trybu wniesienia skargi, przewidzianego dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 u.p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 52 § 3 u.p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi - a z taką sytuacją mamy do czynienia - skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie takie w niniejszej sprawie w ogóle nie miało miejsca W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. /-/ B. Drzazga