II SAB/Ol 55/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie budowy budynku gospodarczego postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 25 czerwca 2012 r., A.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., skargę na bezczynność tego organu w sprawie budowy budynku gospodarczego. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że w tej sprawie w dniu 2 lipca 2012 r. wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku. Pismem z dnia 12 września 2012 r., skarżący wystąpił o sporządzenie i doręczenie mu odpisów i kopii wyszczególnionych dokumentów. Zarządzeniem z dnia 13 września 2012 r., skarżący został wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 42 zł za wykonanie powyższych czynności, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi, wnioskiem z dnia 20 września 2012 r. złożonym na urzędowym formularzu, skarżący wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013 r., Sąd odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego prawa pomocy wobec nieujawnienia źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków. Postanowieniem z dnia 26 marca 2013r., sygn. akt II OZ 123/13 Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko WSA, oddalając zażalenie skarżącego na to postanowienie. Na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 8 kwietnia 2013 r. skarżący został wezwany ponownie do wykonania zarządzenia z dnia 13 września 2012 r. o uiszczeniu opłaty kancelaryjnej. W dniu 29 kwietnia 2013r., skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 11 października 2013 r., tutejszy Sąd odmówił przyznania prawa pomocy, a postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 1058/13 NSA oddalił zażalenie na to postanowienie. Zarządzeniem z dnia 29 listopada 2013 r., skarżący został kolejny raz wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 13 września 2012 r. o uiszczeniu opłaty kancelaryjnej. W dniu 30 grudnia 2013r., skarżący wystąpił z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II WSA w Olsztynie z dnia 22 stycznia 2014 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczone zostało stronie w dniu 10 lutego 2014r. W dniu 13 lutego 2014r., skarżący złożył w tutejszym Sądzie wniosek o zwolnienie go w części od opłat sądowych. Jednocześnie wystąpił z wnioskiem o wyłączenie sędziów i referendarzy tutejszego Sądu od rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OW 57/14, Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów i referendarzy WSA w Olsztynie. Postanowieniem WSA w Białymstoku z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt II SO/Bk 12/14, Sąd oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie sędziów i referendarzy WSA w Olsztynie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Stosownie zaś do art. 220 § 1 cytowanej ustawy, sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a podlega odrzuceniu przez sąd skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W rozpoznawanej sprawie, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), strona skarżąca zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 100 zł. Mimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, wnioskodawca nie uiścił wpisu sądowego i mimo prawomocnego postanowienia o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych, złożył kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nie zgadzając się z dotychczasowymi rozstrzygnięciami wydanymi w tym zakresie. Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, iż po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmawiające przyznania stronie prawa pomocy, sąd pierwszej instancji winien odrzucić skargę na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt II OZ 869/09, z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1047/11, z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2274/10 i powołane tam orzecznictwo). W wyroku z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2274/10, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że konsekwencji nieuiszczenia wpisu od skargi nie niweczą dalsze czynności skarżącego w postaci kolejnych wniosków o prawo pomocy. Zarządzenie przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu i postanowienie odrzucające skargę są konsekwencją wyczerpania toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy z wniosku, który został prawomocnie, negatywnie załatwiony dla wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt I FSK 1395/08; B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, s. 458). Tutejszy Sąd w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w sytuacji gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie (w rozpoznawanej sprawie dwóch wniosków), nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Jest to tym bardziej istotne w sprawie, w której kolejny wniosek strony o prawo pomocy nie wskazuje na jakiekolwiek nowe okoliczności, które byłyby nieznane przy rozpoznawaniu poprzednich wniosków tej strony, a zakres wnioskowanego prawa pomocy, jest taki sam jak już prawomocnie orzeczony. Kolejny wniosek skarżącego o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, z dnia 13 lutego 2014 r., zostanie rozpoznany odrębnie. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.