II SA/Wr 711/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant: Kinga Bilska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi G. R., J. Ł., A. S., W. K., G. P. i M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia (...) lipca 2018 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz G. R. kwotę 727,09 zł (słownie: siedemset dwadzieścia siedem 9/100 złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz J. Ł. kwotę 727,09 zł (słownie: siedemset dwadzieścia siedem 9/100 złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; Sygn. akt II SA/Wr 711/18 IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz A. S. kwotę 727,09 zł (słownie: siedemset dwadzieścia siedem 9/100 złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; V. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz W. K. kwotę 727,09 zł (słownie: siedemset dwadzieścia siedem 9/100 złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; VI. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz G. P. kwotę 727,09 zł (słownie: siedemset dwadzieścia siedem 9/100 złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; VII. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz M. B. kwotę 727,09 zł (słownie: siedemset dwadzieścia siedem 9/100 złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia (...) lipca 2018 r. Nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu odwołania E. C. i J. C. od decyzji Burmistrza Ś. z dnia (...) marca 2018 r. Nr (...) uchylającej decyzję (z dnia (...) stycznia 2016 r. Nr (...) w sprawie określenia uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Uruchomieniu nowoczesnej hodowli brojlerów kurzych w istniejących budynkach na działce nr (...), obręb Z." wydanej na rzecz B. L., przeniesionej następnie na rzecz J.. C. i odmawiającej wydania decyzji w sprawie określenia uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Uruchomieniu nowoczesnej hodowli brojlerów kurzych w istniejących budynkach na działce nr (...), obręb Z." - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie wszczęte na wniosek G. R. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Ś. z dnia (...) stycznia 2016 r, Nr (...). W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 8 sierpnia 2016 r. G. R. złożyła wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Uruchomieniu nowoczesnej hodowli brojlerów kurzych w istniejących budynkach na działce nr (...), obręb Z.", wskazując jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., z uwagi na to, że jako strona bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r. Burmistrz Ś. wznowił postępowanie na wniosek G. R.. W wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego Burmistrz Ś. decyzją z dnia (...)marca 2018 r. Nr (...) –działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. - orzekł o: 1) uchyleniu decyzji (z dnia 8 stycznia 2016 r. Nr (...).) w sprawie określenia uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Uruchomieniu nowoczesnej hodowli brojlerów kurzych w istniejących budynkach na działce nr (...), obręb Z." wydanej na rzecz B. L., przeniesionej następnie na rzecz J.C. i 2) odmowie wydania decyzji w sprawie określenia uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Uruchomieniu nowoczesnej hodowli brojlerów kurzych w istniejących budynkach na działce nr (...), obręb Z.". Organ I instancji wskazał, że wnioskodawczyni dowiedziała się o wydanej decyzji w dniu 11 lipca 2016 r. W ramach prowadzonego postępowania przeprowadzona została w dniu 27 lutego 2017 r. rozprawa administracyjna, w której strona wraz z pełnomocnikiem brała udział. W trakcie rozprawy przesłuchano świadków, w tym zawnioskowanych również przez G. R.. Następnie w dniu 28 marca 2017 r. przesłuchano kolejnego świadka, zawnioskowanego przez inwestora J. C.. Oceniając zebrane dowody, Burmistrz Ś. stwierdził, że według zeznań większości świadków, ogłoszenia które przekazywano sołtysowi wsi Z. nie były umieszczane w miejscu publicznie dostępnym, a co za tym idzie nie były widziane przez strony postępowania. Na tej podstawie organ uznał, że G. R. bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Ponadto organ I instancji dopuścił dowód w postaci opinii biegłego dr inż. E. B. w celu przeprowadzenia analizy Raportu w zakresie oddziaływania inwestycji na mieszkańców wsi Z.. Po analizie przedłożonej opinii organ uznał, że zawiera ona zbyt ogólne stwierdzenia nie poparte pomiarami. Wobec czego organ dopuścił kolejny dowód z opinii eksperckiej sporządzonej przez zespół w osobach: mgr inż. M. C., dr inz. Ł.S., mgr. Inż. A. P. i dr P.J.. W trakcie rozprawy administracyjnej w dniu 15 listopada 2017 r. dr inż. M.C. wyjaśnił wątpliwości w zakresie błędu zawartego w Raporcie odnoszący się do róży wiatrów. Stwierdził, że nie jest to istotny błąd i nie wpływa na wyniki pomiaru, a na wyniki modelowania. Oświadczył następnie, że błąd ten nie wpływa na ostateczną ocenę określoną w opinii, iż występują przekroczenia stężeń maksymalnych amoniaku poza granice działki inwestora. Według eksperta przedstawione w Raporcie wyniki wskazują jednoznacznie na zachowanie standardów co mogło wpłynąć na opinie organów opiniujących. Niedotrzymanie standardów ochrony środowiska poza granicami działki inwestora, stanowiło podstawę do wydania decyzji odmownej o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na opisane przedsięwzięcie. W dniu 8 stycznia 2018 r. G. R. przedłożyła opinię urbanistyczną sporządzoną przez mgr inż. architekt A. N.. Jak wyjaśniono, obowiązujące przepisy planu miejscowego określają przeznaczenie działki nr (...) jako teren aktywności gospodarczej bez dodatkowych "kwantyfikatorów". Oznacza to, że na tym terenie dopuszczalna jest każda aktywność gospodarcza, której prowadzenie nie ograniczają inne przepisy prawa. Organ podkreślił, że wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach opierał się na Raporcie, w którym autorzy wykazali, że analizowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływało ponadnormatywnie na żaden z komponentów środowiska, nie przekracza norm jakości środowiska oraz, że zasięg oddziaływania ogranicza się praktycznie do terenu tego przedsięwzięcia. Z kolei dowód z opinii eksperckiej wskazuje na przekroczenia wartości dopuszczalnych stężeń amoniaku poza granicę północno-wschodnią działki inwestora. Ponadto wyniki rozprzestrzeniania się odorów w powietrzu, przy zastosowaniu wskaźników literaturowych potwierdzają, iż część zabudowy mieszkalnej może być narażona na odczuwanie dyskomfortu zapachowego związanego z funkcjonowaniem zakładu. Eksperci zwrócili uwagę ba fakt, że w gazach odlotowych odprowadzanych z budynku inwentarskiego znajduje się cały szereg innych substancji zapachowych takich jak: kwasy tłuszczowe, aldehydy, merkaptany itp. Odczuwanie tych związków następuje już w przypadku niewielkich stężeń. Emisja odorów z planowanej inwestycji jest pewna. Badania modelowe potwierdzają tą tezę. Według autorów ekspertyzy instalacja nie spełniając wymagań w zakresie najlepszych dostępnych technik BAT nie powinna gwarantować przyjętych wskaźników emisji – w związku z tym obliczenia modelowania rozprzestrzeniania się związków złowonnych (amoniak) nie zostały wykonane prawidłowo. Oceniając dowód z opinii eksperckiej organ I instancji uznał zatem, że Raport zawiera błędne informacje w oparciu, o które zarówno organ określił środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia, jak również organy opiniujące wydały opinie w oparciu o wadliwy Raport. Wątpliwości organu budzi też "omyłkowo" zastosowana różą wiatrów, która ma istotny wpływ na rozprzestrzenianie się substancji w powietrzu. Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ uznał, że G. R., jako strona postępowania, bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli E. C. i J.C., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 80 w zw. z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 10 pkt 3 i 5 uchwały Rady Miejskiej w Ś. z dnia (...)czerwca 2005 r. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, w zakresie punktu 2 i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację spornego przedsięwzięcia. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło przepisy dotyczące wznowienia postępowania oraz omówiło ich znaczenie. Kolegium nie podzieliło poglądu organu stopnia podstawowego, że wniosek G. R. został wniesiony z zachowaniem terminu do jego wniesienia. Burmistrz Ś. przyjął, że liczba stron w tymże postępowaniu przekracza 20, wobec tego zastosowanie miał przepis art.49 k.p.a. Stosownie do tego przepisu, strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłoszenia, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. W aktach niniejszej sprawy znajdują się obwieszczenia, skierowane do stron postępowania, wydane przez organ w ramach prowadzonego postępowania, z których wynika, iz były one zamieszczane na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy Ś.oraz na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta i Gminy Ś., jak również na tablicy ogłoszeń wsi Z. (por. obwieszczenie: z dnia 24.07.2015 r., z dnia 25.08.2015r., z dnia 15 .09. 2015 r., z dnia 4 .12.2015 r., z dnia 11 stycznia 2016 r.). Nadto w aktach sprawy znajdują się osobne pisma skierowane do sołtysa Z. – G. W., przesyłające obwieszczenia z prośbą o zamieszczenie ich w miejscu publicznie dostępnym. Dodatkowo sołtys G. W. w pisemnym oświadczeniu z dnia 9 września 2016 r. stwierdziła, że obwieszczenie o wydaniu decyzji środowiskowej z dnia (...) stycznia 2o016 r. , nr (...), zostało przez nią zamieszczone w terminie od 8 stycznia 2016 . do dnia 26 stycznia 2016 r. w następujących miejscach we wsi Z.: na tablicy ogłoszeń, na słupie ogłoszeniowym, w sklepie, na drzwiach tzw. "starej remizy", a także na drzwiach wejściowych do klatek schodowych bloku o numerach (...) i (...). Kolegium zauważyło, że faktem jest iż w trakcie przesłuchania świadków w ramach postępowania wznowionego, pełnomocnik G.R. – M. R., podjął próbę podważenia tego oświadczenia sołtysa, jednocześnie wnosząc, iż do wznowionego postępowania winno dojść jeszcze na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazując na nieprawidłowości przy informowaniu stron w formie obwieszczeń i ujawnieniem w tym zakresie nowych dowodów – ww. oświadczenia sołtysa z dnia 9 września 2016 r. Wyjaśniając powyższą kwestię Kolegium powołując się na przepis art. 36 ustawy o samorządzie gminnym, stwierdziło, że sołtys korzysta z ochrony prawnej przysługującej funkcjonariuszom publicznym. Nadto sołtys spełnia trzy podstawowe funkcje: łącznika (między mieszkańcami a a organami gminy), organizatora (jest organizatorem zebrań wiejskich) i administratora (pilnuje aby ustawy, rozporządzenia, zarządzenia, uchwały organów gminy, powiatu, województwa były znane w sołectwie i wykonywane. Uwzględniając powyższe, Kolegium nie znalazło podstaw do kwestionowania złożonego w dniu 9 września 2016 r. oświadczenia złożonego przez G. W.. Faktem jest, że świadkowie wskazani przez G. R. informowali, iż nie widzieli na terenie wsi Z. wywieszonych ogłoszeń dot. inwestycji, a niektórzy wręcz twierdzili, że we wsi Z. nie ma tablicy ogłoszeń. Sama zaś G. R. w piśmie z dnia 8 sierpnia 2016 r. zarzucając, iż organ nie zapewnił stronom czynnego udziału w postępowaniu, gdyż obwieszczenia nie zostały skutecznie doręczone na skutek nie utrzymywania się na tablicach informacyjnych i "znikały", co skutkowało brakiem możliwości zapoznania się z ich treścią. Z kolei świadek wskazany przez inwestora J. C. podczas przesłuchania w dniu 28 marca 2017 r. , zeznał że o wydanej decyzji z dnia 8.01.2016r., dowiedział się co najmniej dwa lata temu z ogłoszenia dot. budowy fermy, które widział przy wejściu do klatki oraz na tablicy na klatce schodowej, nie pamięta jednak jak długo ono wisiało. Na dzień 6 lipca 2018 r. na stronach internetowych UM i G Ś.nadal znajdowały się: obwieszczenie o zakończeniu powyższego postępowania opublikowane w dniu 7 grudnia 2015 r. oraz obwieszczenie o wydaniu decyzji z dnia 8 stycznia 2016 r., opublikowane w dniu 11 stycznia 2016 r. Wskazując na wcześniejsze pisma Zarządy nieruchomości Wspólnoty Mieszkaniowej Z. (...), pismo – sprzeciw mieszkańców Z. (z podpisem również G. R.), organ uznał, że skarżąca wiedziała o toczącym się postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla spornej inwestycji. Skoro obwieszczenia o wydanej decyzji były zamieszczane według oświadczenia sołtysa Z. we wskazanych przez niego miejscach w okresie od 12 stycznia 2016 r. do dnia 26 stycznia 2016 r., jak również zostało opublikowane w BIP UMiG Ś. oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu – to mając na względzie art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej należało przyjąć, że wszystkie strony postępowania, w tym także G. R., najpóźniej w dniu 26 stycznia 2016 r. zostały prawidłowo poinformowane o wydanej decyzji z dnia (... stycznia 2016 r. W świetle art. 49 k.p.a sam upływ czternastu dni, w ciągu których obwieszczenie było dostępne publicznie, oznacza, że czynność doręczenia uważa się za dokonaną ze skutkiem prawnym. Bieg terminu, o którym mowa w przepisie art. 49 k.p.a., rozpoczyna się w dniu, w którym dokonano publicznego, w sensie dostępności dla osób zainteresowanych, udostępnienia decyzji administracyjnej. Dlatego też termin doręczenia decyzji środowiskowej należy obliczyć od pierwszego dnia, w którym obwieszczenie zostało udostępnione do wiedzy publicznej w sposób zwyczajowo przyjęty. Skoro zatem G. R. dowiedziała się najpóźniej w dniu 26 stycznia 2016 r. o wydanej decyzji z dnia(...) stycznia 2016 r., to wniosek o wznowienie postępowania z dnia 8 sierpnia 2016 r. złożony został z uchybieniem terminu. Kolegium zwróciło uwagę również na to, że w postanowieniu wszczynającym postępowanie z wniosku G. R.wskazano jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdy tymczasem w decyzji z dnia (...) marca 2018 r. Burmistrz Ś. wskazał nadto pkt 5 wymienionego przepisu, który nie został wskazany w podstawach wznowienia postępowania. O tym, jaka jest treść żądania strony w postępowaniu administracyjnym decyduje strona, a nie organ do którego żądanie zostało skierowane. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli G. R., J. Ł., A. S., W. K., G. P. i M. B., wszyscy reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 6, art. 7, art.8, art.77 § 1-2 , art. 80 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nierozpatrzenie w sposób prawidłowy materiału dowodowego, co skutkowało nieprawidłowym przyjęciem, iz G. R. dowiedziała się o decyzji z dnia (...) stycznia 2016 r. najpóźniej w dniu 26 stycznia 2016 r. ; b) art. 76 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że pisemne oświadczenie sołtysa wsi z dnia 9.09.2016 r. ma większe znaczenie dowodowe aniżeli zeznania świadków złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, podczas gdy sołtys złożyła oświadczenie o określonej treści; c) art. 67-69 k.p.a. w zw. z art. 80 i 136 k.p.a., poprzez niezauważenie, iż w protokole z dnia 27.02.2017 r. organ I instancji nie zaprotokołował zeznań jednego z kluczowych świadków oraz, że protokół nie został podpisany przez przesłuchanych świadków, w konsekwencji nieuwagi organu II instancji nie uzupełniono dowodów i materiałów w sprawie; d) art. 107 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji pominięcie w treści uzasadnienia wskazania wszystkich dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; e) art. 8 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż nie zaistniała przesłanka do wznowienie postępowania; f) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji; g) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. , poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie, a w konsekwencji uchylenie decyzji i umorzenie postępowania; h) art. 74 ust. 3 ustawy z 3.10.2008 r. o udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 49 k.p.a. i w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, skutkujące przyjęciem, że decyzja Burmistrza Ś. z dnia (...).01.2016 r. została ogłoszona zgodnie z tymi przepisami; i) art. 8 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wskazanie nowej przesłanki wznowieniowej miało wpływ na wynik sprawy, podczas gdy był to błąð bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Mając na uwadze wskazane zarzuty, pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu II instancji do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, ewentualnie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz każdego ze skarżących, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących zauważył, że podstawowym dowodem na jakim oparł się organ II instancji było oświadczenie Pani sołtys z dnia 9.09.2016 r., niezależnie od jego wartości dowodowej a ponadto było sprzeczne z zeznaniami świadków przesłuchanych podczas rozprawy administracyjnej w dniu 27 lutego 2017 r. Sprzeczność dotyczyła nie tylko tego, czy dokonano ogłoszenia decyzji z dnia 8.01.2016 r., ale też w jakich miejscach zwyczajowo dokonuje się tego typu ogłoszeń. ( wskazano konkretne zeznania zeznania świadków). Jak wynika z oświadczenia M. R. na 3 dni przed ww. rozprawą w aktach administracyjnych sprawy nie było oświadczenia sołtysa wsi. Dodatkowo Pani sołtys przyznała się kilku świadkom do antydatowania oświadczenia. Mimo sprzeczności zeznań świadków organ II instancji nie ustalił w sposób prawidłowy - jakie były miejsca zwyczajowo przyjęte w Z. na ogłoszenia i obwieszczenia gminne. W konsekwencji organ nie mógł ustalić w sposób prawidłowy, czy dokonano ogłoszeń w tych zwyczajowych miejscach. W tej sytuacji należało, w ocenie skarżących, przesłuchać wskazane w skardze osoby. Dodatkowo zniszczenie obwieszczenia przez warunki atmosferyczne lub zerwanie przez osobę trzecią skutkować powinno obowiązkiem ponownego wywieszenia obwieszczenia. Organ II instancji nie przeprowadził żadnych dowodów w celu ustalenia kiedy skarżąca G. R. dowiedziała się o treści decyzji. Fikcji doręczenia nie można przekładać na automatyczne założenie, że wraz z upływem terminu skarżąca powzięła informację o treści decyzji. Podkreślono, że oświadczenie z dnia 9.09.20176 r. Pani sołtys nie jest dokumentem urzędowym lecz prywatnym i złożonym bez rygoru odpowiedzialności karnej, a więc autorka oświadczenia mogła bez konsekwencji prawnych oświadczyć cokolwiek. Ponadto organ II instancji przy ocenie skuteczności ogłoszenia na gruncie art. 49 k.p.a., odniósł się do aktualnego brzmienia tego przepisu, gdy tymczasem skuteczność ogłoszenia winna być rozpatrywana zgodnie z brzmieniem ww. przepisu w chwili dokonywania ogłoszenia. W obecnym dopiero stanie prawnym rozszerzono katalog sposobów ogłoszenia obwieszczenia poprzez dodanie o informacje na stronie internetowej w Biuletynie Informacji Publicznej. Ogłoszenia w BIP-ie dokonane przed dniem 1 czerwca 2017 r. nie mogą być uważane za skuteczne ogłoszone, bowiem brak było odpowiedniego przepisu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Analizując zarzuty skargi organ uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wyjaśniło przy tym, że w dalszym ciągu podtrzymuje swoje stanowisko, iż brak jest podstaw do kwestionowania oświadczenia złożonego przez G. W. z racji pełnienia przez nią funkcji sołtysa i badania, czy ww. cieszy się zaufaniem publicznym mieszkańców wsi Z.. Sołtys jest osobą, która posiada wiedzę w jakim miejscu w danej wsi należy zamieszczać informacje, w tym obwieszczenia. Za niezasadny Kolegium uznało zarzut, iż nie można przyjąć za sposób zwyczajowo przyjęty, wynikający z art. 49 k.p.a., zamieszczanie przez gminę obwieszczeń na stronie BIP Urzędu Miasta i Gminy Ś.. Kolegium przyznało, że faktycznie w protokole z rozprawy z 27.02.2017 r. brak jest 7 podpisów, mając na uwadze strony i świadków. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z zasadą praworządności, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa ( art. 6 k.p.a.). W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (zasada prawdy obiektywnej - art. 7 k.p.a.). Organ jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy ( art. 77§ 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia czy dana okoliczność została udowodniona ( art. 80 k.p.a.), co powinno także znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Organy administracji mają zatem obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. . Instytucja procesowa wznowienia postępowania stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w jakim doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych enumeratywnie wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145 a i art. 145b k.p.a. Tryb postępowania uregulowany został przepisami art. 146-152 k.p.a. Omawiane postępowanie składa się w zasadzie z dwóch etapów, w ramach pierwszego etapu, który można określić mianem "wstępnego", organ bada wyłącznie kwestie dopuszczalności wznowienia postępowania w kontekście podmiotowym i przedmiotowym a nadto ustala, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w ustawowym terminie. Jak stanowi przepis art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. A jak potwierdza lektura pisma skarżącej jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania wskazała przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a skoro tak, to oczywistym jest, iż ustalając zachowanie terminu do złożenia przedmiotowego wniosku organ powinien był ustalić, kiedy strona dowiedziała się o decyzji. Wbrew stanowisku organu odwoławczego przepis art. 148 § 2 k.p.a. w najmniejszym stopniu nie odwołuje się do ustalania kiedy stronie decyzja została doręczona, na czym organ wadliwie opały swą argumentację i rozstrzygnięcia. W ocenie sąd nie było uzasadnione, a przede wszystkim nie miało oparcia w obowiązujących przepisach prawa, utożsamienie daty doręczenia decyzji, ustalonej zgodnie z art. 49 k.p.a., z dniem dowiedzenia się przez stronę o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). przypomnieć należy, iż w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej właściwy organ zastosował przepis art. 74 ust. 3 ustawy, który przewiduje w takich sprawach zastosowanie art. 49 k.p.a., gdy liczba stron postępowania przekracza 20. Zgodnie z tym przepisem, strony mogą być zawiadamiane o decyzjach administracyjnych przez obwieszczenie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Zawiadomienie lub doręczenie uważa się za skuteczne po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Zgodnie zatem z art. 49 k.p.a. sam upływ czternastu dni, w ciągu których obwieszczenie było dostępne publicznie, powoduje, że czynność doręczenia uważa się za dokonaną ze skutkiem prawnym. Jest to rozwiązanie procesowe umożliwiające prowadzenie postępowań administracyjnych, w których występuje duża liczba podmiotów - jak miało to miejsce w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla spornego przedsięwzięcia. Jednakże przyjęcie, zgodnie z art. 49 in fine k.p.a., fikcja doręczenia stronie decyzji ze skutkiem prawnym nie jest tożsama z dowiedzeniem się przez stronę o decyzji (art.148 § 2 k.p.a.), czy też z dowiedzeniem się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Kwestia zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie może być oceniana wyłącznie przez pryzmat regulacji art. 49 k.p.a., uznającej obwieszczenie o decyzji za równoważne jej doręczeniu (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2011., sygn. akt II OSK 2517/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1401/15 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem sądu nie można wykluczyć, iż data dowiedzenia się przez stronę o decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia może być zupełnie inna, niż data fikcyjnego doręczenia tej decyzji przy zastosowania trybu obwieszczeń ( art. 49 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy). A skoro tak, oczywistym jest, iż organ do którego wpłynie wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia na wstępie zobligowany jest m.ni. ustalić, czy strona zachowała termin przewidziany w art. 148 § 2 k.p.a. przy użyciu stosownych środków dowodowych (art. 75 § 1 k.p.a.). Z powyższej argumentacji i wyjaśnień, opartych na nadesłanych przez organ aktach administracyjnych, jednoznacznie wynika, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono istotnych dla sprawy okoliczności związanych z ustaleniem kiedy strona dowiedziała się o decyzji. To naruszenie obowiązków określonych przepisami art. 7, art. 77§ 1 i art. 80 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w rezultacie obligowało sąd do uchylenia decyzji organów obu instancji. Podkreślić jeszcze należy, że uchybienia w zakresie prawidłowości obwieszczeń mogą być badane jedynie w kontekście podstawy do wznowienia postępowania. Kolegium w treści zaskarżonej decyzji (str. 13) powołuje się na daty pięciu obwieszczeń uznając, iż jest to dowód na doręczenie decyzji środowiskowej stronom we wsi Z.. Cztery pierwsze zawiadomienia (z dnia 24.07.2015, 25.08.2015, 15.09.2015, 4.12.2015) zawierają braki istotne dla uznania ich za dowód w sprawie, albowiem z ich treści nie wynika jednoznacznie, że zostały faktycznie wywieszone, ani też w którym konkretnie miejscu (czy na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy Ś., czy też we wsi Z. i gdzie konkretnie) oraz brak jest wskazania czasookresu wywieszenia. Z kolei na ostatnim wskazanym obwieszczeniu z dnia 11 stycznia 2016 r. znajduje się adnotacja ( z nieczytelnym podpisem trudnym do zidentyfikowania), że "wykazano dnia 11.01. 2016" i "zdjęto 22.01.2016", ale brak jest wskazania, w którym miejscu i w jakiej miejscowości to obwieszczenie było wywieszone. Przy tym wywieszone było tylko przez 11 dni, zamiast przez 14 dni. Słuszny jest także zarzut pełnomocnika skarżących, iż samo oświadczenie sołtysa wsi Z. z dnia 9.09.2016 r. na okoliczność miejsc i czasookresu publicznego wywieszenia obwieszczeń powinno być zweryfikowane przez organ w kontekście zarzutów skargi, w tym jednoznacznego oznaczenia miejsc, w których sołtys wsi Z. wywieszała obwieszczenia, a ponadto należy wyjaśnić co stało się z tymi obwieszczeniami jako dowodami w sprawie. Należy także ocenić cały materiał dowodowy dotyczący tej kwestii i w uzasadnieniu decyzji wyjaśnić, którym dowodom organ dał wiarę i dlaczego jak również, którym odmówił wiarygodności i dlaczego (w sposób wskazany w art. 107 § 3 k.p.a.). Powołując się z kolei na fakt wywieszenia obwieszczeń w BIP (przed datą 1 czerwca 2017 r.), Kolegium nie wykazało, że jest to sposób zwyczajowo przyjęty w tej miejscowości do publicznych ogłoszeń. Ponownie rozpatrując wniosek skarżącej o wznowienie postępowania, organ odwoławczy wyjaśni, czy skarżąca zachowała termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. I w zależności od wyników czynionych wyjaśnień podejmie kolejne kroki mające oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Jednocześnie w toku całego postępowania organy winny pamiętać, iż działają w ramach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Oznacza to m.in. szczególną wnikliwość w wyjaśnieniu wszelkich niezbędnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Ważne jest nadto, aby argumentacja organu była jasna i przekonywująca, a wydane rozstrzygnięcia odpowiadały przepisom prawa. Z przytoczonych wyżej przyczyn sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w pkt 2 sentencji oparto na podstawie art. 200. p.p.s.a.