II SA/Wr 644/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Olga Białek, , , po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. UZASADNIENIE J.K. złożyła osobiście bezpośrednio w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], [...] utrzymująca w mocy wydana z upoważnienia Prezydenta W. decyzję Kierownika Zespołu Lokalizacji Inwestycji w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. z dnia [...] /Nr [...]/ odmawiającej ustalenia – na rzecz J.K. – warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego wolno stojącego z garażem wraz z niezbędna infrastruktura techniczną, przewidzianą do realizacji we W. przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm/, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Brzmienie przywołanego przepisu jest jednoznaczne i nie pozostawia wątpliwości co do tego, że obecnie, z woli ustawodawcy, obwiązuje pośredni tryb wnoszenia skargi do odpowiedniego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Należy również wspomnieć, że tryb bezpośredniego składania skargi do sądu administracyjnego dopuszczony był mocą szczególnej regulacji prawnej zawartej w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), ale tylko w okresie dwóch lat od wejścia w życie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem wszystkie skargi, które w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2005 r. zostały wniesione bezpośrednio do sądu (w ustawowym terminie) uznawane były za skuteczne i przekazywane przez sąd właściwemu organowi, celem dalszego procedowania. Zasady te – co należy podkreślić - przestały jednak obwiązywać z dniem 1 stycznia 2006 r. Z zestawienia powyższych uregulowań wynika więc, że aktualnie przewidziany jest tylko pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący, aby zainicjować i zachować właściwą drogę postępowania sądowoadministracyjnego winien więc skierować skargę bezpośrednio do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jedynie bowiem w okresie wskazanym w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc od 1 stycznia 2004 roku do 1 stycznia 2006 roku, bezpośrednie wniesienie skargi do sądu administracyjnego pozwalało na konwalidowanie niewłaściwego trybu wszczęcia postępowania. W obecnym stanie prawnym wniesienie skargi bezpośrednio do Sądu uznać należy za niezgodne z przywołanym już art. 54 § 1 ustawy i uniemożliwiające jej merytoryczne rozpoznanie. Podzielić wypada prezentowany już w orzecznictwie pogląd (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2006 r., IV SA/Gl 1404/06; z dnia 24 stycznia 2006 r. IV SA/GL 27/06, nie publik.) że w obowiązujących przepisach brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do przekazania organowi administracyjnemu skargi, która wpłynęła (zaadresowana) została do sądu administracyjnego. W szczególności, podstawa taka nie wynika z treści aktów prawnych obowiązujących sądy administracyjne. Nie ma w nich również odesłania do innych aktów prawnych, w tym zwłaszcza do art. 65 k.p.a., który przewiduje możliwość przekazania przez organ administracji podania organowi właściwemu. Bezpośrednie zastosowanie powyższego przepisu wyłącza jego zakres podmiotowy. Pojęcie organ administracji publicznej, użyty w treści art. 65 k.p.a., definiuje art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organami administracji publicznej są ministrowie, centralne organy administracji rządowej, wojewodowie, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2, tj. inne organy państwowe oraz inne podmioty powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumienia do załatwiania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnej. Sąd administracyjny nie jest, w myśl cytowanych wyżej przepisów, organem administracji publicznej. Zatem nie ma kompetencji oraz jakichkolwiek podstaw proceduralnych do przekazania wniesionej bezpośrednio do Sądu skargi organowi, którego dotyczy przedmiot skargi. Dodać wypada, że również przepisy wykonawcze do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych; Dz.U. Nr 169, poz. 1646) w przeciwieństwie do wcześniej obowiązujących przepisów (por. art. 200 k.p.a. lub § 16 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 lutego 1982 r. Regulamin czynności Naczelnego Sądu Administracyjnego, M.P. Nr 9, poz. 63) nie zawierają norm stwarzających dla sądu administracyjnego podstawę dla przekazania do organu skargi wniesionej bezpośrednio do Sądu. Mając zatem na względzie wypływający z norm konstytucyjnych obowiązek działania w granicach i na podstawie prawa (art. 7 konstytucji RP), należy stwierdzić, że wobec braku podstaw prawnych w obowiązujących przepisach, sąd nie jest uprawniony do przekazania skargi wniesionej z pominięciem organu, temu organowi. To zaś wyłącza możliwość "uzdrowienia" wadliwej czynności polegającej na wniesieniu skargi w sposób sprzeczny z prawem. Dokonana w tym zakresie czynność Sądu jako wadliwa, nie była wiec zdolna do wywołania skutku prawnego. Skarga J.K. na opisaną na wstępie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., wniesiona została osobiście i bezpośrednio do sądu administracyjnego w dacie wykraczającej poza okres przewidziany w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak już wcześniej wywiedziono, po dniu 1 stycznia 2006 roku właściwą i konieczną drogą dla prawidłowego zachowania trybu wniesienia skargi jest jej złożenie w organie, którego dotyczy przedmiot skargi, tak jak stanowi art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /nie zaś bezpośrednio w sądzie/. Zauważyć należy, że o wymogu tym skarżąca pouczona została prawidłowo w końcowej części zaskarżonej decyzji. Dla jego spełnienia nie było jednak wystarczające zaadresowanie skargi "do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.", ale dokonanie czynności złożenia tej skargi - osobiście lub za pośrednictwem poczty – w siedzibie organu który wydał zaskarżoną decyzję. W niniejszym przypadku w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.. Skarżąca wymogu tego jednak nie spełniła o czym świadczą prezentaty Biura Podawczego Sądu znajdujące się na skardze. W tym stanie rzeczy, skarga jako wniesiona z pominięciem ustawowej drogi przewidzianej do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 54 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu. Biorąc powyższe pod uwagę postanowiono jak w sentencji.