I SA/Rz 982/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013r. sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Chrysler Grand Voyager 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2013r. nr [...], 2) określa, że decyzje wymienione w pkt. 1) nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego B. Z. kwotę 172 (słownie: sto siedemdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] określającą B.Z. (dalej: skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Chrysler Grand Vojager, nr VIN: [...], poj. silnika 2499 cm3, rok produkcji 2006, w wysokości 4.284,00 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), art. 2 pkt 11, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 8 pkt 1, art. 11 ust. 1, art. 75 ust 1 i 3, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3, art. 81, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że w dniu 18 lutego 2008 r. skarżący dokonał w Belgii zakupu samochodu marki Chrysler Grand Voyager za kwotę 8.800Euro. Następnie w Polsce sporny pojazd przeszedł badania techniczne, w czasie których uprawniony diagnosta stwierdził, że jest to samochód ciężarowy, podrodzaj: ciężarowo-osobowy, mogący przewozić 5 osób i jako taki został zarejestrowany w dniu 21 marca 2008 r. Z uwagi na wątpliwości dotyczące klasyfikacji taryfowej przedmiotowego samochodu, Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem znak [...] z dnia [...].04.2013 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnatrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu, zwracając się do Fiat Auto Poland SA z siedzibą w Warszawie z prośbą o udzielenie odpowiedzi na pytania zmierzające do ustalenia cech projektowych przedmiotowego pojazdu. Z odpowiedzi wynikało, że nabyty przez skarżącego samochód został wyprodukowany w wersji osobowej z 7 miejscami do siedzenia i 4 drzwiami. Naczelnik Urzędu Celnego korzystając z ogólnodostępnych informacji zawartych na portalach internetowych (http://www.autocentrum.pl/dane-techniczne/chrysler/grand-voyager/) ustalił wygląd pojazdu, opierając się przy tym na danych zawartych w zagranicznym dokumencie rejestracyjnym, polskim dokumencie rejestracyjnym, dokumencie zakupu, zaświadczeniu o przeprowadzonych badaniach technicznych i dokumencie identyfikacyjnym pojazdu stanowiącym załącznik do przeprowadzonych badań (skarżący nie posiadał dokumentacji zdjęciowej pojazdu z okresu jego nabycia). Po analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ podatkowy I instancji stwierdził, że nabyty przez skarżącego samochód marki Chrysler Grand Voyager, jest pojazdem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób, dlatego podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym i w związku z tym wydał w dniu 4 czerwca 2013 r. decyzję, w której określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnatrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Chrysler Grand Voyager, w wysokości 4.284 zł. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem sprawy skarżący złożył odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego do Dyrektora Izby Celnej , jednocześnie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, kierując pod adresem organu podatkowego szereg zarzutów, m.in. naruszenie art. 120, art. 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 210 pkt 6 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasad prowadzenia postępowania podatkowego i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, z powodu których pojazd został uznany za samochód osobowy w sytuacji, gdy nie posiada on wszystkich cech niezbędnych do uznania go za taki samochód, jak również przyczyn, z powodu których organ nie uwzględnił tych wszystkich cech pojazdu, które przesądzają o tym, że jest on samochodem ciężarowym, nieprzeprowadzenie oględzin, nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka -obecnego właściciela samochodu na okoliczność ustalenia, że w chwili jego zakupu posiadał wszystkie cechy samochodu ciężarowego, tj. 2 miejsca siedzące, sztywną grodź oddzielającą przestrzeń ładunkową od pasażerskiej, brak siedzeń, pasów bezpieczeństwa oraz podsufitki w części bagażowej, brak boczków oraz dywaników, a ponadto w całej tylnej części pojazdu posiadał teleksowe wstawki w kolorze czarnym zamiast szyb. W odwołaniu podniesiono, że sprowadzony pojazd nie podlega obowiązkowi akcyzowemu, gdyż jest pojazdem ciężarowym, powołując się w tym miejscu na dokumenty pojazdu wystawione przez kraj jego produkcji i rejestracji oraz zaświadczenie o przeprowadzonych badaniach technicznych wykonanych na terenie kraju. Odnosząc się do procesu klasyfikacji pojazdu wg kodu CN skarżący zarzucił organowi podatkowemu, że nie wyczerpał wszelkich możliwych środków dowodowych, aby poprawnie sklasyfikować sprowadzony pojazd. Jej zdaniem organ powinien zwrócić się do odpowiednich organów państwa nabycia pojazdu celem zebrania kompletnej dokumentacji. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podkreślając, że dla uznania czy przedmiotowy pojazd - w świetle ustawy o podatku akcyzowym - jest samochodem osobowym czy ciężarowym, niezbędne jest jego prawidłowe zaklasyfikowanie do odpowiedniej pozycji Nomenklatury Scalonej. Zdaniem organu przedmiotowe auto w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego przeznaczone było zasadniczo do przewozu osób i powinno być zaklasyfikowane do kodu CN 8703. Za przyjęciem takiej klasyfikacji świadczy według organu przede wszystkim fakt, że sporny pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy, czterodrzwiowy, 7-miejscowy (wg informacji uzyskanej od Fiat Auto Polska SA). Z kolei w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego posiadał on 5 miejsc siedzących (dowód: belgijski dowód rejestracyjny; zaświadczenie z załącznikiem nr [...] o przeprowadzonym w dniu 14.03.2008 r. badaniu technicznym; pozwolenie czasowe nr [...], karta informacyjna pojazdu [...]). Organ podkreślił, że składając wniosek o rejestrację przedmiotowego pojazdu jako "rodzaj pojazdu i przeznaczenie" skarżący wskazał, że chodzi o samochód osobowy. Organ odwoławczy podkreślił także to, że nie był zobowiązany do przeprowadzenia oględzin sprowadzonego pojazdu, na okoliczność potwierdzenia, czy samochód ten jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, czy też towarów właśnie z uwagi na ww. informację od firmy Fiat Auto Poland SA. Ponadto przeprowadzone w dniu 14.03.2008 r. badania techniczne również potwierdziły osobowy charakter sprowadzonego pojazdu. Jak wynikało z dokumentu identyfikacyjnego pojazdu, stanowiącego załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, przedmiotem badania był pojazd posiadający 5 miejsc siedzących oraz podrodzaju ciężarowo - osobowy. Z treści czasowego dowodu rejestracyjnego również wynikało, że w przedmiotowym pojeździe można przewozić 5 osób. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej, nie podzielając stanowiska skarżącego zawartego w odwołaniu uznał działania organu podatkowego I instancji za czyniące zadość obowiązującej te organy procedurze postępowania, a zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z oględzin przedmiotowego samochodu uznał za niezasadny, ponieważ fakt, że sprowadzony samochód przeznaczony jest zasadniczo do przewozu osób, został potwierdzony innymi dowodami. Od decyzji organu II instancji, B.Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu złożonej skargi podtrzymał stanowisko i argumenty zaprezentowane w odwołaniu od zaskarżonej decyzji, dodatkowo zarzucając, że auta o identycznej specyfikacji są sprzedawane z homologacją ciężarową, z możliwością odliczenia podatku od towarów i usług. Podkreślił, że w chwili nabycia sprowadzony samochód posiadał wszelkie cechy samochodu ciężarowego, dopiero później tanim kosztem został przerobiony z ciężarowego na osobowy. Skarżący zarzucił również organom, że skupiły się na widocznych cechach pojazdu i tym, że - w ich ocenie - nie był nie był on pierwotnie przeznaczony do transportu towarów, a winny odnieść się do wszystkich argumentów skarżącego i dopiero po dokonaniu ich wnikliwej analizy dokonać klasyfikacji przedmiotu sporu. Skarżący ponownie zaakcentował, że pojazd ten posiadał w dowodzie rejestracyjnym państwa nabycia wpis, że jest samochodem ciężarowym. Skoro organy miały jakiekolwiek wątpliwości, powinny zwrócić się o wyjaśnienia do instytucji państwa nabycia wewnątrzwspólnotowego, czego nie uczyniły. Skarżący podkreślił również, że głównym przeznaczeniem pojazdu w kraju nabycia jak również w Polsce był przewóz towarów. Na poparcie swojego stanowiska skarżący odwołał się do wielu interpretacji indywidualnych Ministra Finansów w spornej kwestii stwierdzających, że wewnątrzwspólnotowe nabycie samochodu ciężarowego, posiadającego dowód rejestracyjny wydany w państwie nabycia stwierdzający, że jest to samochód ciężarowy, nie powoduje powstania obowiązku zapłaty podatku akcyzowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z mocy art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie; kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga jest częściowo uzasadniona o ile zarzuca naruszenie przepisów prawa procesowego. Z powodu niewyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności mających znaczenie dla kierunku rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zaskarżonej wyżej opisanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013r. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że zarówno w belgijskim jak i polskim dowodzie rejestracyjnym określono zakupiony w Belgii samochód Chrysler Grand Voyager jako osobowy. Powyższe stwierdzenie organu odwoławczego jest niezgodne z rzeczywistością, gdyż w polskim dowodzie rejestracyjnym stwierdzono, iż powyższy samochód jest samochodem ciężarowym - k 9 akt administracyjnych. Podobnie w belgijskim dowodzie rejestracyjnym (k 4 akt administracyjnych) określono powyższy samochód jako samochód dostawczy. Również w umowie kupna sprzedaży przedmiotowego samochodu, określono go jako samochód dostawczy. Jednocześnie organy odmówiły dokonania oględzin powyższego samochodu, praktycznie bez głębszego uzasadnienia podnosząc jedynie, że charakter sprowadzonego samochodu został potwierdzony innymi dowodami. Zdaniem Sądu w tych okolicznościach organy przekroczyły granice swobodnej oceny dowodów, przez co naruszyły art. 191 Ordynacji podatkowej. W tych to okolicznościach, zasadne byłoby więc nie tylko przeprowadzenie oględzin sprowadzonego samochodu, ale również uwzględnienie choćby części wniosków skarżącego o zwrócenie się do zakładów Magna-Steyer w Austrii gdzie produkowane były europejskie wersje Chryslera Grand Voyagera dla wyjaśnienia czy produkowane przez tego producenta takie pojazdy o tożsamych parametrach technicznych oraz wyposażeniu uznawane były przez producenta za samochody ciężarowe, czy też osobowe. Ponadto przeprowadzenia porównawczych oględzin sprowadzonego samochodu, dla wyjaśnienia, czy pojazdy sprowadzane w oficjalnej sieci dealerskiej na terenie kraju jako ciężarowe posiadały jakiekolwiek różnice w porównaniu z pojazdem Chrysler Grand Voyager sprowadzonym przez podatnika. Zważywszy na powyższe ponieważ organy naruszyły prawo procesowe w postaci art. 121 § 1, 122, 181 § 1, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja podlegały uchyleniu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. W oparciu o art. 152 ppsa orzeczono, iż uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. W oparciu o art. 200 ppsa zasądzono od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 172 zł odpowiadającej uiszczonemu wpisowi.