I SA/Go 572/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2019 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Hurtowni [...] spółka jawna na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2013 r., nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2013 r. oraz zabezpieczenia na majątku podatnika postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Skarżąca Hurtownia [...] spółka jawna wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów oraz zabezpieczenia na majątku podatnika. W złożonej skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 235; powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zaznaczyć również należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W ocenie Sądu, wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca spółka ograniczyła się bowiem jedynie do złożenia wniosku, w żaden sposób go nie uzasadniając, czym uniemożliwiła Sądowi jego merytoryczną ocenę. Nie wskazała na konkretne zdarzenia (okoliczności), które świadczyłyby o zasadności jej wniosku. Tymczasem ugruntowany jest pogląd, że wniosek nie tylko powinien być uzasadniony, ale to uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. m.in. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2009, s. 206.). Ponadto, wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny także zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy (vide: m.in. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347), czego w niniejszym postępowaniu również niewątpliwie zabrakło. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.