II W 642/25

<p>Sygn. akt II W 642/25</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 14 czerwca 2025 roku około godziny 14:15 <span class="anon-block">I. Ś.</span> wbrew woli swoich rodziców zabrał kluczyki od samochodu osobowego <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> i wyjechał nim z miejsca zamieszkania pomimo braku uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Następnie poruszał się drogą publiczną - <span class="anon-block">ulicą (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> i z nadmierną przejechał przez rondo uszkadzając ogumienie w aucie, co uniemożliwiło mu dalszą jazdę. Na miejsce zdarzenia przyjechał patrol Policji, który zastał obwinionego siedzącego w aucie. Został on następnie przewieziony do Szpitala Wojewódzkiego w <span class="anon-block">B.</span>, gdyż deklarował, iż chciał popełnić samobójstwo. Infrastruktura drogowa nie została uszkodzona. W czasie przejazdu przez rondo nie było na nim żadnych innych pojazdów.</p> <p> <em> <!-- -->/zeznania <span class="anon-block">M. K.</span> k. 10-11/</em> </p> <p> <span class="anon-block">I. Ś.</span> nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo. Wykazuje cechy osobowości dyssocjalnej oraz jest osobą autystyczną. W czasie popełnienia zarzucanego mu czynu miał zachowaną zdolność zrozumienia jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Jego stan psychiczny nie stanowi przeszkody do tego aby bez obrońcy prowadzić samodzielną i rozsądną obronę.</p> <p> <em> <!-- -->/pisemna opinia sądowo – psychiatryczna k. 23-24/</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje bezspornie, że obwiniony <span class="anon-block">I. Ś.</span> dopuścił się zarzucanego mu czynu.</p> <p>Ustaleń faktycznych w sprawie Sąd dokonał zgodnie z treścią zeznań <span class="anon-block">M. K.</span>, gdyż nie budziły one żadnych wątpliwości odnośnie swojej prawdziwości. Były one spójne, rzeczowe i logiczne oraz znajdowały odbicie w notatce urzędowej sporządzonej w bezpośredniej bliskości czasowej od interwencji, którą przeprowadzał. Ponadto w najmniejszy stopniu nie były kwestionowane przez obwinionego.</p> <p>Opinia biegłej, która posiada wiadomości specjalne oraz badała obwinionego jest jasna, wnikliwa, logiczna oraz zupełna. Dlatego też, należało przyznać jej moc dowodową.</p> <p>Mając na względzie dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, Sąd przyjął, że <span class="anon-block">I. Ś.</span> w dniu 14 czerwca 2025 roku około godz. 14:15 na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, kierował samochodem osobowym marki <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> po drodze nie posiadając uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi.</p> <p>Opisane powyżej zachowanie obwinionego wypełniało dyspozycję wykroczenia określonego w art. 94 § 1 kw, gdyż kierował on po drodze publicznej autem osobowym, które niewątpliwie jest pojazdem mechanicznym, a nie posiadał przy tym uprawnień do tego. <span class="anon-block">I. Ś.</span> nie posiada bowiem umiejętność kierowania pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu, nieutrudniający ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę, a poza tym, nie dysponuje odpowiednim dokumentem stwierdzający posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdem.</p> <p>W przekonaniu Sądu wymierzona obwinionemu na podstawie art. 94 § 1 kw grzywna w wysokości 1500 złotych odpowiada przede wszystkim stopniowi społecznej szkodliwości czynu <span class="anon-block">I. Ś.</span>. Ponadto zaś, pozwala na osiągnięcie zapobiegawczych i wychowawczych celów kary w stosunku do niego, a także czyni zadość potrzebie społecznego oddziaływania.</p> <p>W tym miejscu podkreślić należy, że zachowanie obwinionego nie posiadało charakteru incydentalnego, gdyż <span class="anon-block">I. Ś.</span> już nie pierwszy raz zabrał kluczyki od auta rodziców i kierował nim wbrew ich woli. Sądowi z urzędu wiadomym bowiem jest, że o taki sam czyn, który miał mieć miejsce 7 marca 2025 roku został on obwiniony w sprawie sygn. akt II W 394/25. Ponadto zaś, sposób w jaki obwiniony kierował autem wskazuje, że ewidentnie nie posiada on umiejętności kierowania samochodami, gdyż w taki sposób przejechał przez rondo, że uszkodził ogumienie pojazdu.</p> <p>W związku z tym, mając na uwadze:</p> <p>- wysoki stopień winy, tzn. jaskrawe niedochowanie wierności prawu,</p> <p>- pobudki i postępowanie zasługujące na szczególne potępienie tzn. sprzeniewierzenie się woli rodziców oraz właścicieli auta i zrobienie im w ten sposób na złość,</p> <p>- sposób działania, tzn. sforsowanie ronda i przejazd przez nie prędkością niedostosowaną do tego oraz uszkodzenie opon,</p> <p>- sposób życia przed popełnieniem, tzn. podobne zachowanie trzy miesiące wcześniej;</p> <p>uzasadniony jest wniosek, iż stopień społecznej szkodliwości wykroczenia obwinionego jest bardzo znaczny, a najlepiej odpowiada mu wyżej wymieniona kara grzywny, która i tak stanowi dolną granicę ustawowego zagrożenia za taki czyn.</p> <p>W przypadku wykroczenia z art. 94 § 1 kw obligatoryjnie orzeka się zakaz prowadzenia pojazdów. Dlatego też, Sąd w oparciu o art. 94 § 3 kw orzekł wymieniony środek karny. Stosownie do treści art. 29 § 1 kw zakaz wymierza się w miesiącach lub latach, na okres od 6 miesięcy do 3 lat. Mając na uwadze uprzednią niekaralność obwinionego, Sąd orzekł zakaz w wysokości dolnej granicy ustawowego zagrożenia, tzn. na okres 6 miesięcy.</p> <p>Z uwagi na to, że obwiniony jest uczniem, Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 kpw</a> zwolnił go z obowiązku zapłaty kosztów sądowych, gdyż byłoby to dla niego zbyt uciążliwe.</p> <p>Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w wyroku dnia 17 grudnia 2025 r.</p> </div>