II Ka 768/25

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 768/25 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 17 grudnia 2025r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Dariusz Półtorak</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p> st.sekr.sądowy Agata Polkowska</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. B.</span> </strong> </p> <p>obwinionego z art. 86 § 1 kw i in.</p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim</p> <p>z dnia 17 czerwca 2025 r. sygn. akt II W 757/24</p> <p>I.  utrzymuje wyrok w mocy;</p> <p>II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 300 złotych opłaty za II instancję i obciąża go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50 złotych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 768/25</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. B.</span> </strong>został obwiniony o to, że:</p> <p>1. w dniu 30 maja 2024 r, około godz. 19:10 w miejscowości <span class="anon-block">J.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, powiat <span class="anon-block"> (...)</span>, kierując pojazdem marki <span class="anon-block">O.</span> o <span class="anon-block">nr rej (...)</span> stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że wykonując manewr cofania z pasażerem najechał na zaparkowany pojazd marki <span class="anon-block">A.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, a następnie odjechał z miejsca zdarzenia, tj. <strong> <!-- -->o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.</strong> </p> <p>2. w tym samym miejscu i czasie kierował pojazdem mechanicznym marki <span class="anon-block">O.</span> o <span class="anon-block">nr rej (...)</span> nie posiadając do tego uprawnień, tj. <strong> <!-- -->o wykroczenie z art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 104a Ustawy o kierujących.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim wyrokiem z dnia 17 czerwca 2025 r. w sprawie II W 757/24:</strong> </p> <p>I. obwinionego <span class="anon-block">M. B.</span> w ramach zarzucanych mu czynów uznał za winnego tego, że w dniu 30 maja 2024 r. w miejscowości <span class="anon-block">J.</span>, powiat <span class="anon-block"> (...)</span>, kierował po drodze publicznej pojazdem mechanicznym marki <span class="anon-block">O.</span> o <span class="anon-block">nr rej (...)</span> nie mając do tego uprawnień, przewożąc pasażera oraz podczas wykonywanego manewru cofania stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że najechał na zaparkowany pojazd marki <span class="anon-block">A.</span> o <span class="anon-block">nr rej (...)</span>, a następnie odjechał z miejsca zdarzenia, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. oraz z art. 94 § 1 k.w., i na podstawie art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w. wymierzył mu karę grzywny w kwocie 3.000 (trzy tysiące) złotych;</p> <p>II. na podstawie art. 94 § 3 k.w. orzekł wobec obwinionego na okres 1 (jednego) roku zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych;</p> <p>III. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę od kary w kwocie 300 (trzysta) złotych i obciążył go zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 (sto) złotych.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca obwinionego, zaskarżając go na jego korzyść w całości i zarzucając wyrokowi obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. <br/>4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. <br/>424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a>, polegającą na nie wzięciu pod uwagę przy ferowaniu wyroku wszystkich ujawnionych w toku przewodu sądowego i mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie okoliczności, oparciu poczynionych ustaleń faktycznych na dowolnie przeprowadzonej ocenie dowodów oraz wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, niedostatecznym uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy w tym okoliczności dla obwinionego ewidentnie korzystnych, nienależytej analizie i ocenie poszczególnych dowodów, w tym zeznań świadków: <span class="anon-block">E. K.</span>, <span class="anon-block">R. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. D.</span>, <span class="anon-block">K. T.</span>, <span class="anon-block">P. C.</span>, <span class="anon-block">P. A.</span>, <span class="anon-block">M. C.</span>; uznaniu za udowodnione faktów niemających oparcia w dowodach, w szczególności że kierowcą samochodu <span class="anon-block">O.</span> w czasie kolizji był obwiniony, nie wskazaniu w sposób należyty dlaczego Sąd nie uznał dowodów przemawiających przeciwko sprawstwu i winie <span class="anon-block">M. B.</span>, co doprowadziło do jego niesłusznego skazania z art. 86 § 1 k.w. oraz z art. 94 § 1 k.w.</p> <p>Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uniewinnienie <span class="anon-block">M. B.</span> od przypisanego mu wykroczenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Siedlcach zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy obwinionego jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Analiza akt sprawy w świetle wniesionej apelacji doprowadziła do wniosku, że Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, obiektywnie uwzględnił wszelkie okoliczności ujawnione na rozprawie przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść obwinionego, prowadzące do pozbawionego wątpliwości ustalenia sprawstwa obwinionego, co do przypisanych mu w wyroku czynów. Zarzuty obrońcy okazały się chybione, bowiem nie miały odzwierciedlenia w rzeczywistości i oparte były na twierdzeniach jedynie polemizujących ze słusznymi ustaleniami Sądu <em> <!-- -->meriti</em>. Skarżący argumentując swoje stanowisko, zdaje się nie zauważać całokształtu okoliczności sprawy, odnosząc się do fragmentów materiału dowodowego i wyrwanych z szerszego kontekstu wypowiedzi Sądu Rejonowego, zawartych w pisemnych motywach wyroku, a dotyczących w istocie kwestii drugorzędnych.</p> <p>Prawidłowa analiza zeznań świadka <span class="anon-block">E. K.</span> prowadzi do wniosku o ich wiarygodności i słusznym oparciu się na nich przez Sąd Rejonowy przy ustalaniu stanu faktycznego w sprawie. Nie można się zgodzić przy tym z obrońcą, że świadek nie miała możliwości dostrzeżenia obwinionego kierującego samochodem marki <span class="anon-block">O.</span> opisując go jako starszego, siwego mężczyznę, poprzez arbitralne stwierdzenie skarżącego, że uniemożliwiała to niewielka szyba pojazdu. <span class="anon-block">E. K.</span> od początku w swych zeznaniach, co do tej kluczowej okoliczności była konsekwentna, a jej depozycje spójne i jasne. W świetle pozostałych dowodów, o których Sąd Rejonowy wypowiedział się w uzasadnieniu swego wyroku, jak m.in. wiarygodne zeznania <span class="anon-block">R. P. (2)</span> – właściciela uszkodzonego samochodu marki <span class="anon-block">A.</span> czy interweniujących funkcjonariuszy Policji: <span class="anon-block">K. T.</span>, <span class="anon-block">W. D.</span> (wraz ze sporządzoną przez niego notatką urzędową), <span class="anon-block">P. A.</span> i <span class="anon-block">P. C.</span>, zeznania <span class="anon-block">E. K.</span> w omawianym zakresie mają swoje dodatkowe potwierdzenie. Dlatego uznać należało, że <span class="anon-block">E. K.</span> uważnie obserwowała moment zderzenia się obydwu pojazdów, bowiem zwróciła uwagę już na wcześniejszą sytuację, podczas której obwiniony cofając samochodem niemal doprowadził do zderzenia z innym pojazdem – przejeżdżającym czarnym <span class="anon-block">B.</span>, co w naturalny sposób wzmogło jej uwagę przy dalszych obserwacjach zachowania obwinionego jako kierującego samochodem marki <span class="anon-block">O.</span>. Spostrzegawczość świadka potwierdza dodatkowo fakt, że zanotowała numery rejestracyjne samochodu obwinionego o czym poinformowała <span class="anon-block">R. P. (2)</span>, a co zostało później pozytywnie zweryfikowane podczas przeprowadzanych czynności przez funkcjonariuszy Policji ustalających na ich podstawie dane pojazdu i właściciela. Ponadto, świadek przekonywująco wypowiedziała się także, co do zaobserwowaniu w aucie obwinionego pasażera wskazując jednocześnie, że była nim kobieta, co również zostało uprawdopodobnione dalszymi ustaleniami poczynionymi już przez wspomnianych funkcjonariuszy Policji, będących w miejscu zamieszkania obwinionego. Zaznaczyć przy tym należy, że zgromadzony materiał dowodowy i zasady racjonalnego rozumowania pozwalają przypuszczać, że pasażerką była wówczas świadek <span class="anon-block">M. C.</span>, zastana w miejscu zamieszkania obwinionego, a zamieszkująca w bliskiej odległości od miejsca kolizji, choć jednocześnie podnieść należy, że nie jest to okolicznością kluczową przy ustalaniu sprawstwa obwinionego. Na marginesie wskazać można, że <span class="anon-block">R. P. (2)</span> zeznał, że <span class="anon-block">E. K.</span> w rozmowie z nim, przy przekazywaniu informacji o kolizji, wprost wymieniła nazwisko <span class="anon-block">M. C.</span>, jako pasażerki pojazdu marki <span class="anon-block">O.</span>. Jednak jak już wspomniano, nie jest to okoliczność kluczowa, co ma swój wydźwięk w opisie przypisanego obwinionemu wykroczenia, gdzie wskazane jest jedynie, że obwiniony przewoził pasażera, bez wskazywania konkretnych jego danych osobowych. Wobec powyższego, ustalenie kiedy dokładnie <span class="anon-block">M. C.</span> przyjechała do miejsca zamieszkania obwinionego, nie jest kluczowe przy ustaleniu sprawstwa obwinionego, zwłaszcza jak wykazano w dalszej części uzasadnienia, zeznania <span class="anon-block">M. C.</span> w tym najważniejszym zakresie nie były wiarygodne, a jedynie powielały nieudolną linię obrony obwinionego.</p> <p>Za sprawstwem obwinionego opowiadają się także zeznania <span class="anon-block">R. P. (2)</span>, który wiarygodnie wskazywał na to, że po zdarzeniu zgłosił się do niego obwiniony <span class="anon-block">M. B.</span>, chcący zapłacić mu za spowodowane uszkodzenia w jego samochodzie marki <span class="anon-block">A.</span>, w zamian za „wycofanie” sprawy, co świadczy o poczuwaniu się przez <span class="anon-block">M. B.</span> do winy w zakresie zarzucanych czynów. Podawanie przez świadka takich informacji byłoby wysoce nieracjonalne w sytuacji, gdyby taka rozmowa nie miała miejsca w rzeczywistości. <span class="anon-block">R. P. (2)</span> w istocie potwierdza zeznania <span class="anon-block">E. K.</span> opisujące przebieg zdarzenia, zaobserwowania obwinionego jako kierowcę pojazdu marki <span class="anon-block">O.</span> czy fakt jego podróżowania z pasażerką.</p> <p>Za wiarygodne Sąd Rejonowy słusznie uznał także zeznania funkcjonariuszy Policji wymienionych we wcześniejszej części uzasadnienia. Podkreślić należy, że wykonywali oni jedynie czynności służbowe i nie mieli interesu prywatnego, aby zeznawać nieprawdę, toteż ich depozycje były w pełni obiektywne. Świadek <span class="anon-block">K. T.</span> zeznawał najobszerniej i podawał najwięcej szczegółów dotyczących okoliczności towarzyszących interwencji, m.in. takich jak zastanie w miejscu zamieszkania obwinionego przebywającego razem ze świadkiem <span class="anon-block">M. C.</span> czy fakt, że silnik zaparkowanego na jego posesji samochodu marki <span class="anon-block">O.</span> był jeszcze gorący, co świadczy o tym, że w bezpośrednim czasie przed przybyciem funkcjonariuszy samochód był użytkowany. Świadek ten zeznał także, że na posesji obwinionego były również inne osoby – synowie obwinionego, którzy mieli przyjechać bezpośrednio przed przyjazdem funkcjonariuszy i nie wiedzący nic o zdarzeniu. Funkcjonariuszka <span class="anon-block">P. A.</span>, składająca zeznania na etapie postępowania sądowego nie pamiętała wielu szczegółów z interwencji, jednak jednoznacznie i stanowczo również wskazała, że synowie obwinionego przybyli na miejsce interwencji, tj. miejsce zamieszkania obwinionego, lecz nie posiadali wiedzy na temat zdarzenia w <span class="anon-block">J.</span>, co wprost wyklucza forsowaną przez obronę wersję zdarzeń, zgodnie z którą kierującym wówczas nie był obwiniony, lecz mógł to być któryś z jego synów. Brak jest podstaw do kwestionowania tych informacji podawanych przez świadka, tym bardziej jeśli mają potwierdzenie w omówionym już wcześniej materiale dowodowym, jak m.in. zeznania <span class="anon-block">K. T.</span>. Na względzie mieć należało także to, że świadek szczerze wskazywała jakich okoliczności nie pamięta czy, co do których nie jest pewna, co świadczy o tym, że wypowiadając się na temat ustalonego wówczas w wyniku rozpytania synów obwinionego braku ich wiedzy o zdarzeniu, była co do tego pewna i nie sposób zasadnie dopatrzeć się w tym konfabulacji z uwagi na upływ czasu i z tym związaną niepamięć.</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">M. C.</span> odznaczały się niską wartością dowodową, bowiem były sprzeczne z opisanym powyżej wiarygodnym materiałem dowodowym, jak również były sprzeczne wewnętrznie oraz niezgodne z zasadami logiki. Zauważyć należy, że świadek wskazywała na to, że w dniu 30 maja 2024 r. od ok. godziny 10 nie widziała się już z obwinionym, że nie wrócił on do domu, podczas gdy w świetle zeznań funkcjonariuszy Policji i sporządzanych na okoliczność interwencji notatek czy wydruku krótkiego raportu działań jednoznacznie wynika, że przybyli do miejsca zamieszkania obwinionego funkcjonariusze zastali go przebywającego razem ze świadkiem <span class="anon-block">M. C.</span>, z którą także rozmawiali, chociażby na okoliczności jej przyjazdu do obwinionego. <span class="anon-block">M. C.</span> zaprzeczała, aby ktokolwiek pojawił się 30 maja 2024 r., i żeby rozmawiała z funkcjonariuszami Policji, czemu przeciwstawiają się powyższe dowody i jednoznacznie ustalone fakty. <span class="anon-block">M. C.</span> zeznawała odmiennie także, co do tego czy na posesji w dniu 30 maja 2024 r. widziała samochód obwinionego wskazując raz, że stał on cały czas na posesji, podczas gdy następnie zeznała, że tego dnia nie widziała tego samochodu w ogóle. Z uwagi na powyższe, słusznie zeznania <span class="anon-block">M. C.</span> nie zostały uznane przez Sąd Rejonowy za wiarygodne w zakresie, w jakim miałyby podważać fakt kierowania przez obwinionego samochodem w dniu 30 maja 2024 r. ok. godz. <br/>19:10 i dopuszczenia się przypisanych mu wykroczeń.</p> <p>W związku z przedstawiona wyżej argumentacją, zarzuty obrońcy należało uznać za chybione. Zaznaczyć ponadto trzeba, że Sąd Rejonowy dostatecznie i trafnie wypowiedział się w pisemnych motywach wyroku, co do powodów nieuwzględnienia dowodów korzystnych dla obwinionego. Zastrzeżeń nie może budzić próba uzyskania przez Sąd dowodów z: monitoringu z okolicy miejsca zdarzenia czy zeznań obecnych na posesji synów obwinionego, którzy skorzystali z prawa do odmowy ich złożenia, bowiem Sąd realizował swoje uprawnienie inicjatywy dowodowej, a zarazem i obowiązek, związany z dążeniem do jak najpełniejszego ustalenia stanu faktycznego w sprawie z wykorzystaniem wszelkich dostępnych źródeł dowodowych. Wskazać należy, że w niniejszym postępowaniu nie pozostały wątpliwości, o jakich mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. <br/>5 § 2 k.p.k.</a>, a które należałoby rozstrzygnąć na korzyść obwinionego, za czym świadczy omówiony materiał dowodowy. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że dla oceny, czy nie został naruszony zakaz <em> <!-- -->in dubio pro reo </em>nie są miarodajne wątpliwości zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd meriti rzeczywiście powziął wątpliwości odnośnie ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien powziąć (por. <em> <!-- -->postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2012 r. V KK 335/11</em>). Przedmiotowe wątpliwości nie mogły mieć podstawy w przytaczanych przez obrońcę okolicznościach, a związanych m.in. z kwestią ubioru obwinionego w chwili zauważenia go przez świadka <span class="anon-block">E. K.</span> i podczas interwencji funkcjonariuszy Policji, bowiem nie była to okoliczność kluczowa przy ustaleniu sprawstwa przypisanego obwinionemu czynu i nawet potencjalnie mogąca mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Zgromadzony i trafnie oceniony materiał dowodowy wyeliminował również wątpliwości, co do tego czy w chwili zdarzenia pojazdem mógł kierować któryś z synów obwinionego lub jego wnuk, bowiem zaprzeczają temu wiarygodne zeznania przesłuchanych świadków, w tym zeznania <span class="anon-block">E. K.</span> związane z opisem wizerunku kierowcy pojazdu marki <span class="anon-block">O.</span>, wykluczające m.in. możliwość kierowania pojazdem przez wnuka obwinionego.</p> <p>Kierując się przedstawionymi wyżej racjami, nie podzielając zarzutów zawartych w apelacji i nie stwierdzając zaistnienia jakiejkolwiek z bezwzględnych przyczyn odwoławczych określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 104;art. 104 § 1)">art. 104 § 1 k.p.w.</a> podlegających rozważeniu niezależnie od granic zaskarżenia, Sąd Okręgowy w Siedlcach na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.</p> <p>Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 k.p.w.</a> zasądzono od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 300 złotych opłaty za II instancję, według stawki wskazanej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 21;art. 21 pkt. 2)">art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> oraz 50 złotych wydatków postępowania odwoławczego, zgodnie ze stawką określoną <br/>w § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia.</p> <p>Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.</p> </div>