II OZ 760/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2008r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 maja 2008r., sygn. akt II SAB/Po 17/07 o oddaleniu wniosku J. Ś. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. Ś. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie oceny doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem postanawia: - oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 8 maja 2008r., sygn. akt II SAB/Po 17/07 odmówił skarżącemu J. Ś. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Sąd pierwszej instancji ustalił, że wnioskodawca utrzymuje się z emerytury w wysokości około [...] zł netto. Znaczną jej część przeznacza na spłatę dwóch kredytów (około [...] zł miesięcznie). Okoliczność ta w ocenie Sądu świadczy o wysokiej zdolności kredytowej wnioskodawcy oraz o jego możliwościach płatniczych. Skarżący posiada nadto majątek w postaci - udziału w domu mieszkalnym w P. przy ul. [...], który wycenił we wniosku o przyznanie prawa pomocy na kwotę [...] zł. Również wydatki skarżącego, związane z postępowaniem sądowoadministracyjnym, postępowaniem przez sądem powszechnym oraz zakupami środków ochrony roślin świadczą o tym, zdaniem Sądu, iż skarżący posiada wolne środki ponad wydatki konieczne dla swojego utrzymania. Na powyższe postanowienie J. Ś. złożył zażalenie podnosząc, że obecnie płaci miesięcznie kwotę [...] zł tytułem spłaty zaciągniętych kredytów, natomiast nieruchomość, w której ma udział, stanowi nieukończony obiekt budowlany, zniszczony przez nielegalną rozbiórkę jego fundamentów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy Sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. W odniesieniu do zarzutów zażalenia stwierdzić należy, że Sąd I instancji zbadał wnikliwie sytuację majątkową skarżącego i biorąc pod uwagę uzyskiwany dochód z tytułu emerytury, zasadnie doszedł do przekonania, że poniesienie kosztów postępowania sądowego, nie przekracza jego możliwości finansowych. W szczególności należy zauważyć, iż koszty postępowania związane z prowadzeniem przed sądem tej konkretnej sprawy należą do najniższych, bowiem jedyny koszt, jaki skarżący zobowiązany był ponieść w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, aby jego skarga została rozpoznana, stanowi wpis od tej skargi w kwocie 100 zł, który został już uiszczony. Natomiast wyjaśnienia zawarte w zażaleniu, stanowiące jedynie twierdzenia o złej sytuacji materialnej spowodowanej konfliktem z osobami trzecimi, nie mają wpływu na prawidłowość ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji. W tej sytuacji należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż wnioskodawca nie wykazał przesłanek przemawiających za uwzględnieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.