IV Ka 779/25

Суди загальної юрисдикції2025-12-22

Номер справи

IV Ka 779/25

Дата рішення

2025-12-22

Тип

REASONS

Правова підстава

art. 162§1 kk

Текст рішення

<table> <colgroup> <col width="54"/> <col width="22"/> <col width="11"/> <col width="11"/> <col width="11"/> <col width="8"/> <col width="17"/> <col width="53"/> <col width="9"/> <col width="125"/> <col width="6"/> <col width="61"/> <col width="50"/> <col width="6"/> <col width="11"/> <col width="18"/> <col width="28"/> <col width="13"/> <col width="26"/> <col width="40"/> <col width="22"/> <col width="97"/> <col width="1"/> </colgroup> <tr> <td colspan="23"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Formularz UK 2 </td> <td colspan="5"> Sygnatura akt </td> <td colspan="6"> IV Ka 779/25 </td> </tr> <tr> <td colspan="19"> Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: </td> <td colspan="4"> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 28 sierpnia 2025 roku sygn. akt II K 733/24 </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.2. Podmiot wnoszący apelację </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ oskarżyciel posiłkowy </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ oskarżyciel prywatny </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☒ obrońca </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ inny </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="8"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="15"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> ☐ w części </td> <td colspan="5"> </td> <td colspan="8"> ☐co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="8"> ☐co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="8"> ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> </td> <td colspan="16"> ☒<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> </td> <td colspan="16"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> </td> <td colspan="16"> ☒<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> </td> <td colspan="16"> ☒<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>  – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> </td> <td colspan="16"> ☒<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> </td> <td colspan="16"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> </td> <td colspan="16"> ☐brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> </td> <td colspan="5"> ☒uchylenie </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="9"> ☒zmiana </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.5. Ustalenie faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="7"> Oskarżony </td> <td colspan="9"> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td colspan="2"> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 2.1.1.1. </td> <td colspan="7"> </td> <td colspan="9"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="2"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="7"> Oskarżony </td> <td colspan="9"> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td colspan="2"> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 2.1.2.1. </td> <td colspan="7"> </td> <td colspan="9"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="2"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.6. Ocena dowodów </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. faktu z pkt 2.1.1 </td> <td colspan="9"> Dowód </td> <td colspan="10"> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="9"> </td> <td colspan="10"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 </td> <td colspan="9"> Dowód </td> <td colspan="10"> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="9"> </td> <td colspan="10"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </td> </tr> <tr> <td> Lp. </td> <td colspan="21"> Zarzut </td> <td> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> 3.1. </td> <td colspan="19"> I. zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 79)">art. 79 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 80)">art. 80 k.p.k.</a> – braku możliwości skutecznej obrony oskarżonych, wskutek braku możliwości przez obrońcę z wyboru dostatecznego i spokojnego zapoznania się z materiałem dowodowym i prowadzenia obrony. </td> <td colspan="2"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 79)">art. 79 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 80)">art. 80 k.p.k.</a> jest oczywiście bezzasadny, jako że przepisy te odnoszą się do tzw. obrony obligatoryjnej, która w niniejszej sprawie nie zachodziła. Oskarżeni byli zresztą reprezentowani przez obrońcę w toku całego postępowania jurysdykcyjnego, a istota przedstawionego zarzutu, dotyczy kwestii odmowy odroczenia ostatniej rozprawy w dniu 28 sierpnia 2025 roku, na wniosek nowego obrońcy, który twierdził, że z uwagi na zbyt późne jego ustanowenie, nie był w stanie dokładnie zapoznać się ze sprawą. Sąd odwoławczy po części podziela te zastrzeżenia. Rzeczywiście, obowiązujące przepisy karno – procesowe nie określają terminu, w jakim oskarżony może ustanowić sobie obrońcę z wyboru. Nie jest zabronionym ustanowienie takiego obrońcy nawet w przeddzień wyznaczonej rozprawy. Można uznać to wprawdzie, jako przejaw pewnej obstrukcji procesowej, zwłaszcza, kiedy termin rozprawy znany był oskarżonemu już od dłuższego czasu. Tym niemniej, nie jest to zabronione, a ustanowiony obrońca – co jest oczywiste – powinien mieć realną możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Jednakże jeśli nawet uznać, że odmowa odroczenia rozprawy w dniu w dniu 28 sierpnia 2025 roku przez Sąd Rejonowy, stanowiła naruszenie prawa do obrony materialnej, to i tak nie stanowi to automatycznego powodu uchylenia zaskarżonego wyroku. Nie zachodzi tu bowiem bezwzględna przyczyna odwoławcza, wskazana w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1)">art. 439 § 1 k.p.k.</a>, a zaistniałą sytuację można jedynie rozpatrywać w kategoriach obrazy przepisów postępowania, o jakiej mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> Obraza przepisów postępowania może być natomiast podstawą uchylenia lub zmiany zaskarżonego wyroku tylko wtedy, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a>). Tymczasem w realiach niniejszej sprawy nie sposób wykazać, że nieuwzględnienie wniosku obrońcy o odroczenie rozprawy w dniu 28 sierpnia 2025 roku, miało wpływ na trafność zapadłego w sprawie wyroku. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że całość postępowania dowodowego została już przeprowadzona na wcześniejszych terminach rozprawy w dniach: 7 stycznia 2025 roku, 4 marca 2025 roku i 11 marca 2025 roku, kiedy to oskarżeni byli reprezentowani przez profesjonalnego obrońcę. Na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2025 roku nie przeprowadzano już postępowania dowodowego i była ona w większości poświęcona końcowym głosom stron (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 406;art. 406 § 1)">art. 406 § 1 k.p.k.</a>). Należy w tym kontekście zważyć, że wobec możliwości wniesienia apelacji od wyroku Sądu Rejonowego, istniała możliwość przedstawienia w niej uzupełniającej argumentacji, której obrońca ewentualnie nie mógł zaprezentować w toku przemowy końcowej, czy też nawet zgłoszenia w niej wniosków dowodowych. W przedmiotowej sprawie apelację wnieśli, co prawda, sami oskarżeni, nie może budzić jednak wątpliwości, że została ona sporządzona przez zawodowego prawnika. Poza tym, wobec szerokiej możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego przed sądem odwoławczym, nic nie stało też na przeszkodzie, by obrońca oskarżonych, reprezentujący ich w toku postępowania apelacyjnego, zgłosił takowe wnioski na tym etapie postępowania. Na dopuszczalność konwalidacji tego rodzaju uchybienia na etapie postępowania odwoławczego, poprzez możność ustosunkowania się obrońcy do przeprowadzonych w sprawie dowodów i przedstawienie stanowiska, co do oczekiwanego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, zwraca się także uwagę w orzecznictwie i doktrynie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 28 października 2021 roku – II AKa 198/21; D. Świecki [red.], Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Tom I, wyd. III, WKP 2017 teza 13 do art. 406 KPK). </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Wniosek </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="19"> o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od przypisanych mu czynów. </td> <td colspan="2"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Ponieważ podniesiony zarzut nie okazał się zasadny, wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonych nie mógł zostać uwzględniony. Nie zostały także spełnione warunki wskazane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2;art. 437 § 2 zd. 2)">art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k.</a> zezwalające na uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> 3.2. </td> <td colspan="19"> II. zarzut obrazy przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie:  a) naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">art. 5 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 42;art. 42 ust. 3)">art. 42 ust. 3 Konstytucji RP</a>, poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonych, tj. poprzez uznanie, że oskarżeni nie udzielili I. O. pierwszej pomocy, w sytuacji gdy w miarę swoich możliwości i wiedzy podjęli się udzielenia pierwszej pomocy oskarżonemu, a nie dokonali wezwania karetki pogotowia, gdyż pokrzywdzony I. O. sobie tego nie życzył,  b) naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów, polegające na błędnej ocenie zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonych, skutkujące przyjęciem, że pokrzywdzony I. O. chciał by wezwano na miejsce karetkę, przy czym z zeznań świadków I. O. i U. L. oraz z wyjaśnień oskarżonych nic takiego nie wynika, ponadto sąd meriti wbrew treści zeznań samego pokrzywdzonego i świadków przyjął istnienia faktów, które nie odnajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym;  c) naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 162;art. 162 § 1)">art. 162 § 1 k.k.</a> polegającą na dowolnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji arbitralnym uznaniu, iż zachowanie oskarżonych wypełniało znamiona nieudzielenia pierwszej pomocy, pomimo iż oskarżeni nie działali w zamiarze bezpośrednim popełnienia czynu, a wręcz przeciwnie podejmowali próby udzielenia pomocy i działali wedle życzeń pokrzywdzonego, który wolał najpierw jechać do domu a nie chciał wezwania karetki na miejsce zdarzenia. </td> <td colspan="2"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Powyższy zarzut nie znalazł akceptacji Sądu Okręgowego. Wbrew wywodom skarżących, ocena wartości zgromadzonych w sprawie dowodów, została dokonana przez Sąd meriti wszechstronnie, zgodnie z zasadami logiki oraz doświadczeniem życiowym i jako taka, korzysta z ochrony <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Sąd I instancji – zgodnie z zasadą obiektywizmu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>) – ustosunkował się również do każdej istotnej okoliczności oraz do wszystkich istotnych, przeprowadzonych w sprawie dowodów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>), a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w sposób przekonywujący, podał przyczyny dlaczego określonemu dowodowi dał wiarę, innemu zaś takowego waloru odmówił (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a>). Swoje ustalenia faktyczne, przyjęte za podstawę wyroku, Sąd Rejonowy wyprowadził natomiast z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, opierając się na dowodach, które uznał za wiarygodne, nie naruszając i przy tym reguł logicznego rozumowania. Apelacja nie wykazała w skuteczny sposób, aby rozumowanie Sądu meriti oceniającego zgromadzone w sprawie dowody, a także w zakresie wyprowadzonych z tychże dowodów wniosków, było wadliwe lub nielogiczne, jak też nie przedstawiła w praktyce żadnych przekonywujących argumentów, które mogłyby podważyć ustalenia Sądu I instancji. Przeciwstawne stanowisku Sądu meriti zarzuty i wywody odwoławcze, mają charakter subiektywnej polemiki. Wbrew temu, co zarzuca się w apelacji, Sąd Rejonowy nie pominął też żadnej istotnej okoliczności, odnosząc się do wszystkich istotnych dowodów zebranych w sprawie i wskazując przy tym, czym kierował się dokonując oceny dowodów. Skarżący akcentują okoliczność, że oskarżeni działali ,,wedle życzeń pokrzywdzonego”, który nie chciał jechać do szpitala, lecz swojego domu, i nie chciał wezwania karetki pogotowia na miejsce zdarzenia. Jednakże zgromadzone w sprawie dowody, poddane przez Sąd meriti właściwej ocenie, nie dawały podstaw, aby przyjąć taką właśnie wersję zdarzenia. Sąd Rejonowy oparł się tu na pierwszych zeznaniach świadków C. L. i I. O., z których wcale nie wynika, aby pokrzywdzony kategorycznie zabronił wzywania karetki pogotowia. Wynika z nich natomiast to, że I. O. poprosił, żeby wezwać karetkę, ewentualnie: aby go zawieźć do domu, albo wezwać karetkę (k. 8, 17). Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, jakie były powody uznania, że właśnie te zeznania są najbardziej wiarygodne, a apelacja nie przedstawia tu żadnych kontrargumentów, które mogłyby obalić tok rozumowania Sądu Rejonowego. Poza tym, stan, w jakim znajdował się pokrzywdzony na skutek upadku z wysokości (niemożność samodzielnego wstania i poruszania się, skarżenie się na dolegliwości bólowe), jednoznacznie wskazywał na potrzebę udzielenia mu pomocy lekarskiej. Pokrzywdzony mógł być również oszołomiony upadkiem i nie myśleć logicznie, zwłaszcza, że był on po spożyciu alkoholu. Dla każdego normalnie rozumującego człowieka powinno być w tej sytuacji jasne (niezależnie od poglądu samego pokrzywdzonego), że należy zawiadomić pogotowie ratunkowe lub w inny sposób zapewnić mu jak najszybszą pomoc lekarską. Oskarżeni zdecydowali jednak, że odwiozą pokrzywdzonego do domu, odwlekając przez to możliwość udzielenia mu pomocy lekarskiej, pomimo, że podjęcie przez nich adekwatnych działań nie wiązało się w żaden sposób z narażeniem siebie lub innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Stanowi to o wyczerpaniu przez oskarżonych znamion występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 162;art. 162 § 1)">art. 162 § 1 k.k.</a> Nikt natomiast nie przypisał oskarżonym, że nie udzielili oni pokrzywdzonemu ,,pierwszej pomocy”, jak wywodzi się w apelacji. Z treści wyroku Sądu I instancji wynika bowiem wyraźnie, że Sąd ten przypisał oskarżonym nieudzielenie pomocy I. O., znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, mogąc jej udzielić bez narażenia siebie lub innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, w ten sposób, że nie wezwali karetki pogotowia, ani nie zawieźli go do szpitala. Nie chodziło tu zatem o zaniechanie udzielenia pierwszej pomocy, rozumianej jako natychmiastowe działania podejmowane przez świadków zdarzenia w celu ratowania życia lub zdrowia osoby poszkodowanej, wykonywane do czasu przybycia profesjonalnej pomocy medycznej (np. udrożnienie dróg oddechowych, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, czy tamowanie krwawienia). Sądowi meriti nie można też skutecznie postawić zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> Pamiętać należy, że regulacje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> mają charakter rozłączny. Problem wiarygodności danego dowodu musi być stanowczo rozstrzygnięty na płaszczyźnie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, zaś stosowanie reguły in dubio pro reo (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>) powinno odnosić się tylko do nie dających się usunąć wątpliwości w sferze faktów. Należy zwrócić uwagę, że niedające się usunąć wątpliwości, to nie istnienie w dowodach kilku wersji zdarzenia, ale brak możliwości rozstrzygnięcia między nimi przy użyciu zasad oceny dowodów. Dopiero, gdy sprzeczności nie da się rozstrzygnąć, to jest wątpliwości usunąć, wtedy wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Ponadto, jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, skuteczne posłużenie się zarzutem obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> może przynieść skutek jedynie wówczas, gdy zostanie wykazane, że orzekający w sprawie sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zaś zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości, co do stanu i oceny dowodów. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> wprost odnosi się do istnienia wątpliwości przy ustalaniu stanu faktycznego, ale po stronie orzekającego sądu. O naruszeniu tego przepisu można więc mówić wówczas, gdy sąd (i tylko sąd, jako organ orzekający) ustalając, że zachodzą nie dające się usunąć wątpliwości, nie rozstrzygnie ich na korzyść skazanego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia z 6 stycznia 2004 roku - V KK 60/03; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2017 roku – II KK 129/17; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20.04.2004 roku – V KK 332/03; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2003 roku - II AKa 360/02). W przedmiotowej sprawie, nie zachodziła natomiast żadna tego typu sytuacja. Jeszcze raz podkreślić należy, iż rozumowanie przytoczone przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku spełniało wymogi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> z uwagi na fakt, iż ocena wartości zebranych dowodów została dokonana przez Sąd I instancji wszechstronnie, we wzajemnym ich kontekście, zgodnie z wiedzą i doświadczeniem życiowym. Sąd Rejonowy nie tylko właściwie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, ale także wyciągnął z niego prawidłowe wnioski, co do wypełnienia przez oskarżonych znamion zarzucanego im przestępstwa. W świetle tej oceny i wniosków, kwestia sprawstwa i zawinienia oskarżonych jawiła się w sposób jednoznaczny i nie ma mowy, aby zachodził tu stan nie dających się usunąć wątpliwości. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Wniosek </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="19"> o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od przypisanych mu czynów. </td> <td colspan="2"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Ponieważ podniesiony zarzut nie okazał się zasadny, wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonych nie mógł zostać uwzględniony. Nie zostały także spełnione warunki wskazane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2;art. 437 § 2 zd. 2)">art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k.</a> zezwalające na uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> 3.3. </td> <td colspan="19"> IV. zarzut błędu w ustaleniach stanu faktycznego przyjętego za podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia mający istotny wpływ na treść wydanego wyroku, tj. przyjęcie przez Sąd, że pokrzywdzony chciał by wezwano karetkę, w sytuacji gdy chciał by go odwieziono do domu; ponadto błędnie ustalono że oskarżeni pozostawili I. O. pod bramą, w sytuacji gdy konfrontacyjne przesłuchanie świadków tego faktu nie potwierdziło, a wręcz przeciwnie ustalono, że wprowadzono pokrzywdzonego do jego pokoju;  V. zarzut obrazy przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 162;art. 162 § 1)">art. 162 § 1 k.k.</a> polegającej na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu tej normy do oceny czynu oskarżonego, podczas gdy z prawidłowych ustaleń faktycznych i zgromadzonych dowodów wynika, że prawnokarna ocena zachowania oskarżonego nie może prowadzić do wniosku, iż czyn został przez nich popełniony. </td> <td colspan="2"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Oba powyższe zarzuty muszą zostać omówione razem, co jest rezultatem błędnej ich konstrukcji. Z ugruntowanego orzecznictwa wynika przecież, iż zarzut obrazy prawa materialnego ma zawsze samodzielny byt, a jego przesłanką jest twierdzenie skarżącego, że przy wydaniu orzeczenia doszło do wadliwej subsumpcji ustalonych faktów pod przepis prawa materialnego, bądź też, że obrazą przepisu materialnego było zaniechanie takiej subsumpcji. Postawienie zarzutu wadliwej subsumpcji zachowania oskarżonego pod daną normę prawną, możliwe jest jedynie w przypadku niekwestionowanych ustaleń faktycznych. Innymi słowy, jeżeli apelujący twierdzą, że Sąd meriti błędnie ustalił stan faktyczny, a zastosowaną w wyroku kwalifikację prawną kwestionują dlatego, że w działaniu oskarżonych nie można dopatrzeć się – ich zdaniem – znamion przypisanego im przestępstwa, to podstawą takiej apelacji może być zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>), a nie zarzut obrazy prawa materialnego określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 1998 roku – III KKN 249/98; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2008 roku – III KK 230/08, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2022 roku - I KK 42/22). Jednakże wbrew stanowisku zaprezentowanemu w apelacji, Sąd I instancji nie dopuścił się żadnego błędu w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych. Jak już wyżej wskazano, ocena wartości zgromadzonych w sprawie dowodów, została bowiem dokonana przez Sąd meriti wszechstronnie, zgodnie z zasadami logiki oraz doświadczeniem życiowym. Swoje ustalenia faktyczne, przyjęte za podstawę wyroku, Sąd Rejonowy wyprowadził z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, opierając się na dowodach, które uznał za wiarygodne, nie naruszając i przy tym reguł logicznego rozumowania. Podnoszona w apelacji kwestia, czy pokrzywdzony chciał, by wezwano karetkę, czy też chciał, by go odwieźć do domu, została omówiona w dziale 3.2 niniejszego uzasadnienia. Chybionym są także pretensje pod adresem Sądu meriti, jakoby ten – wbrew zgromadzonym dowodom – przyjął, iż oskarżeni pozostawili I. O. pod bramą jego posesji. Owszem, zarzut aktu oskarżenia zawierał w swojej treści stwierdzenie, że oskarżeni odwieźli pokrzywdzonego do jego miejsca zamieszkania i zostawili ,,pod bramą”. Jednakże przyjęty przez Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku opis czynu, nie zawiera już tego rodzaju passusu. Także i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy wyraźnie przyjął, że oskarżeni wraz ze U. L. zawieźli pokrzywdzonego do domu, a następnie: ,,O. S. i U. L. wyprowadzili I. O. z samochodu, złapali pod pachami i zanieśli go do łóżka”. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Wniosek </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="19"> o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od przypisanych mu czynów. </td> <td colspan="2"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Ponieważ podniesiony zarzut nie okazał się zasadny, wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonych nie mógł zostać uwzględniony. Nie zostały także spełnione warunki wskazane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2;art. 437 § 2 zd. 2)">art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k.</a> zezwalające na uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> 3.4. </td> <td colspan="19"> III. zarzut rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonych w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37a k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 k.k.</a>, a tym samym orzeczenie wobec każdego z oskarżonych kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych w wysokości jednej stawki 20 zł, oraz orzeczenie nawiązki na rzecz oskarżyciela posiłkowego w wysokości po 4.000 zł od każdego z nich, w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy w postaci treści zeznań pokrzywdzonego oraz świadków i wyjaśnień oskarżonego nie wynika, aby oskarżony z pełną premedytacją dopuścił się zarzuconego mu przestępstwa, a tym bardziej aby działał w zamiarze bezpośrednim popełnienie przestępstwa, co prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji zastosował wobec oskarżonych nader dotkliwą i wysoką karę, zważywszy na ich zdolności i możliwości finansowe, oskarżeni prowadzą gospodarstwo rolne, ponadto oskarżony O. S. przebywa na rencie gdyż jest częściowo niezdolny do pracy, ponadto sąd meriti zastosował nawiązkę w rażąco wysokiej wysokości. </td> <td colspan="2"> ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Podniesiony zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary okazał się słuszny. Sąd odwoławczy przede wszystkim zauważa, że wymierzona kara winna pozostawać w wyważonej proporcji i być współmierna do popełnionego przestępstwa, a w szczególności do stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu. Sąd odwoławczy podzielił pogląd Sądu Rejonowego, że w rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze okoliczności czynu oraz właściwości i warunki osobiste oskarżonych, nie było potrzeby – z punktu widzenia osiągnięcia celów kary – sięgać po karę najsurowszego rodzaju, czyli karę pozbawienia wolności. Wystarczającym dla osiągnięcia wobec sprawców celów wychowawczych i zapobiegawczych, było wymierzenie im kar grzywny, która uwzględnia stopień zawinienia, sylwetkę sprawcy i jest adekwatna do wagi czynu. Natomiast – zdaniem Sądu Okręgowego – przy wymiarze tej kary, Sąd I instancji nie docenił dostatecznie ujawnionego zespołu okoliczności łagodzących, co skutkowało wymierzeniem nadmiernie surowych kar grzywny. Należy tu zwrócić uwagę nie tylko na ilość orzeczonych stawek dziennych grzywny, ale także na ustaloną przez Sąd Rejonowy wysokość jednej stawki dziennej grzywny. Biorąc bowiem pod uwagę aktualną sytuację majątkową oskarżonych, w tym wysokość pobieranej przez oskarżonego renty oraz wynikający z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 3)">art. 33 § 3 k.k.</a> obowiązek uwzględnienia przy ustalaniu wartości stawki dziennej grzywny, wskazanych w tym przepisie okoliczności, stwierdzić należy, iż ustalona przez Sąd Rejonowy wobec oskarżonych wysokość jednej stawki dziennej jest nazbyt wysoka. Dlatego też Sąd odwoławczy uznał, iż zachodzi potrzeba skorygowania orzeczonej wobec oskarżonych ilości stawek dziennych grzywny oraz wysokości jednej stawki dziennej grzywny. Trzeba też mieć na uwadze, że wobec oskarżonych nie zostały orzeczone wyłącznie kary grzywny, ale będą ponosić oni inne, związane ze skazaniem, obciążenia fiskalne, wynikające przede wszystkim z zasądzonych na rzecz pokrzywdzonego nawiązek. Odnośnie wysokości tegoż środka kompensacyjnego, Sąd Okręgowy również zgodził się z twierdzeniami skarżących, co do potrzeby jego modyfikacji. Pokrzywdzony poniósł wprawdzie znaczny uszczerbek na zdrowiu, spowodowany wypadkiem zaistniałym na terenie gospodarstwa rolnego oskarżonych. Zauważyć jednak należy, że przedmiotem niniejszej sprawy nie był zarzut spowodowania przez oskarżonych tych obrażeń. Ramy niniejszego postępowania zakreślone zarzutem aktu oskarżenia były inne. Zaistniały wypadek spowodował u pokrzywdzonego szkodę na zdrowiu i cierpienia fizyczne, ale w niniejszym postępowaniu nie było podstaw, by zajmować się kwestią odpowiedzialności oskarżonych za to zdarzenie i jego skutki, uwzględniając np. sposób zabezpieczenia otworów w budynku chlewni, czy też przyczynienie się do wypadku samego pokrzywdzonego. Oskarżonym przypisano natomiast nieudzielenie właściwej pomocy pokrzywdzonemu, już po zaistnieniu wypadku, co ogranicza w niniejszym postępowaniu, w sposób zasadniczy, kwestie odszkodowawcze (za poniesioną szkodę i doznaną krzywdę), których substratem jest zasądzona przez sąd karny nawiązka. Jeżeli zatem wziąć to pod uwagę, zasadnym było obniżenie wysokości orzeczonych wobec oskarżonych nawiązek na rzecz oskarżyciela posiłkowego I. O. do kwoty 2.000 złotych od każdego z nich, jako kwot bardziej adekwatnych do ujawnionego w sprawie całokształtu okoliczności przedmiotowo-podmiotowych. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Wniosek </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="19"> o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmniejszenie wymiaru grzywny oraz wysokości nawiązki co najmniej o połowę. </td> <td colspan="2"> ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Tak jak już wyżej wskazano, zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej wobec oskarżonych kary i środka kompensacyjnego uznać należało jako trafny. Zdaniem Sądu Okręgowego orzeczenie wobec obojga oskarżonych kar grzywny w wymiarze 180 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych (wraz z orzeczonymi wobec nich nawiązkami na rzecz oskarżyciela posiłkowego), stanowić będą właściwą rekcję karną, dostatecznie uwzględniającą zarówno stopień winy oskarżonych, jak i stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu. Spełnią one w sposób właściwy, cel zapobiegawczy oraz wychowawczy, jak również cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 4.1. </td> <td colspan="22"> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 5.1.1. </td> <td colspan="22"> Przedmiot utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Poza zmianami, wskazanymi w dziale 5.2 – pozostała część zaskarżonego wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Zwięźle o powodach utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Jak już wyżej wskazano w pkt 3.1 – 3.3, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji w kierunku zmiany wyroku, poprzez uniewinnienie oskarżonych , jak również do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Tak więc, w zakresie tych rozstrzygnięć zaskarżony wyrok – jako słuszny i odpowiadający prawu – należało utrzymać w mocy. </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 5.2.1. </td> <td colspan="22"> Przedmiot i zakres zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> a) obniżenie orzeczonych wobec oskarżonych I. S. i O. S. kar grzywny do 180 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych; b) obniżenie wysokości orzeczonych w pkt 2 zaskarżonego wyroku wobec oskarżonych I. S. i O. S. nawiązek na rzecz oskarżyciela posiłkowego I. O. do kwoty 2.000 złotych od każdego z nich. </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Zwięźle o powodach zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Motywy tych rozstrzygnięć zostały szczegółowo omówione w pkt 3.4. </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 5.3.1.1.1. </td> <td colspan="13"> </td> <td colspan="7"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 5.3.1.2.1. </td> <td colspan="13"> Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości </td> <td colspan="7"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 5.3.1.3.1. </td> <td colspan="13"> Konieczność umorzenia postępowania </td> <td colspan="7"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 5.3.1.4.1. </td> <td colspan="13"> </td> <td colspan="7"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="18"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 6. Koszty Procesu </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="18"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> 3 </td> <td colspan="18"> O kosztach postępowania odwoławczego – mając na uwadze merytoryczną treść rozstrzygnięcia – orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art. 633 k.p.k.</a> Wysokość należnej opłaty za obie instancje została ustalona na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 10;art. 10 ust. 1)">art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> (tekst jednolity: Dz.U. z 1983 roku, Nr 49, poz. 223 z późn. zmianami). </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 7. PODPIS </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="328"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> 1.11. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Kolejny numer załącznika </td> <td> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Podmiot wnoszący apelację </td> <td> oskarżeni I. S. i O. S. </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja </td> <td> Całość wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="4"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☐ w części </td> <td colspan="2"> </td> <td> ☐co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td> ☐co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td> ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="5"> ☒<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="5"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="5"> ☒<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="5"> ☒<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="5"> ☒<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="5"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="5"> ☐brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 0.1.1.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="3"> ☒uchylenie </td> <td> </td> <td> ☒zmiana </td> </tr> </table>