VIII W 997/24

Суди загальної юрисдикції2025-12-30

Номер справи

VIII W 997/24

Дата рішення

2025-12-30

Тип

SENTENCE

Судді

Anna Kardas (PRESIDING_JUDGE)

Текст рішення

Sygn. akt VIII W 997/24 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 30 grudnia 2025r. Sąd Rejonowy w Toruniu, VIII Wydział Karny w składzie: Przewodnicząca Sędzia Anna Kardas Protokolant sekr. sądowy Michalina Piórkowska w obecności oskarżyciela --- po rozpoznaniu w dniach 15/11/2024r., 09/05/2025r., 09/06/2025r. oraz 30/12/2025r. sprawy:  P. G. s. T. i N.z domu S.  ur. (...) w T. obwinionego o to, że: W dniu 12 lutego 2024 r ok. godz. 15:15 w miejscowości K. ul. (...), gm. L., powiat (...) kierując autobusem marki M. o nr rej. (...), nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu prawidłowo jadącemu pojazdowi marki (...) o nr rej. (...) w wyniku czego doprowadził do zderzenia pojazdów, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu,   tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw ORZEKA: I. uniewinnia obwinionego P. G. od popełnienia zarzucanego mu czynu; II. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 119;art. 119 § 2;art. 119 § 2 pkt. 1 k)">art. 119 § 2 pkt 1 k.p.s.</a>w. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VIII W 997/24 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> W dniu 12 lutego 2024 r. około godz. 15:15 w K. na skrzyżowaniu ulicy (...) z dochodzącą do niej prostopadle z prawej strony ulicą (...) doszło do kolizji drogowej pomiędzy autobusem marki M. o nr rej. (...), a pojazdem marki (...)o nr rej. (...). Kierowcą autobusu był P. G., który poruszając się wówczas ul. (...) wykonywał manewr skrętu w lewo na pas ruchu jezdni ulicy (...). Przed wykonaniem manewru P. G. zatrzymał się, stosując się do usytuowanego na wylocie ulicy (...) znaku drogowego B-20 „stop”, obserwował przedpole jazdy ze swojej prawej i lewej strony w celu upewnienia się czy może wjechać na jezdnię ulicy (...). W momencie gdy autobus ruszył, P. G. dostrzegł na jezdni ulicy (...) poruszający się z dużą prędkością pojazd (...) o nr rej. (...), który wykonał manewr wyprzedzania pojazdu prowadzonego przez M. G.. Prowadzony przez M. L. pojazd (...) zmierzał w kierunku M.. Oprócz kierującego M. L. w pojeździe (...) przebywali pasażerowie H. W. i P. B.. Dowody: - wyjaśnienia P. G. k. 39, k. 207v - zeznania M. L. k. 31, k. 206-206v - zeznania M. Z. k. 43 - zeznania J. D. k. 50v - zeznania M. G. k. 48, k. 142v - zeznania H. W. k. 60, k. 207 - zeznania E. P. k. 61 - zeznania P. B. k. 206v-207 - protokół oględzin pojazdu k. 3-4, k. 6-7 - szkic miejsca wypadku k. 5 - dokumentacja fotograficzna miejsca zdarzenia k. 10-24 Na tym odcinku drogi, administracyjnie dopuszczalna prędkość wynosi 50 km/h. W momencie zderzenia z samochodem (...) autobus marki M. poruszał się z prędkością 17 – 21 km/h. Bezpośrednio przed zdarzeniem drogowym pojazd (...) poruszał się ze średnią prędkością wynoszącą 117-121 km/h. Gdyby pojazd (...) przed kolizją drogową poruszał się z prędkością maksymalnie administracyjnie dopuszczalną i manewr hamowania podjął w momencie wjazdu autobusu na jezdnię ulicy (...) to kierujący samochodem osobowym zatrzymałby się przed skrzyżowaniem ul. (...) z ul. (...). Gdyby przed zderzeniem drogowym co najmniej w odległości 123,8 – 157,6 m przed miejscem zderzenia z autobusem samochód (...) poruszałby się nie z prędkością oszacowaną tj. 117-121 km/h, lecz z prędkością maksymalnie administracyjnie dopuszczalną na tym odcinku drogi tj. 50 km/h to na skutek opóźnionego dojazdu samochodu (...) do późniejszego miejsca zderzenia się obydwu pojazdów, poruszający się z oszacowaną prędkością wynoszącą około 17-21 km/h autobus M. przyjechałby dodatkowo odcinek drogi o długości około 23,9-38,2 m, a w konsekwencji nie doszłoby do zderzenia się obydwu pojazdów. Graniczna odległość, z której kierujący autobusem M. bezpośrednio przed wjazdem na jednię ulicy (...) mógł właściwie ocenić prędkość samochodu (...) jadącego z prędkością około 117-121 km/h wynosiła około 139,6 m. W momencie rozpoczęcia obserwacji sytuacji na jezdni przez kierującego autobusem z pozycji na wylocie ulicy (...) poruszający się od strony L.w kierunku skrzyżowania samochód (...) usytuowany był przed miejscem przyszłego uderzenia w lewy bok autobusu około 156,2-191,2 m. Gdyby kierujący autobusem prawidłowo obserwował jezdnię (...)i nawet dostrzegłby samochód (...) to nie miałby możliwości prawidłowej oceny prędkości jazdy tego samochodu osobowego a tym samym poprawnej oceny zagrożenia na drodze ze strony samochodu (...), podejmując decyzję czy zdąży zjechać z prawego na lewy pas ruchu jezdni ulicy (...) zanim do skrzyżowania dojedzie samochód (...). Dowód: - nagranie na płycie CD k. 57 - ekspertyza zdarzenia drogowego k. 218-235 - zeznania biegłego W. S. k. 247-247v W chwili zderzenia P. G. był trzeźwy. Kierujący pojazdem (...) M. L. znajdował się w stanie po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu mając we krwi (...) ((...)) w stężeniu 12,3 ng/ml. Dowód: - opinia z badań kryminalistycznych k. 63-68 - protokoły badania stanu trzeźwości k. 8-9 - odpis prawomocnego wyroku nakazowego k. 102 M. L. w wyniku zdarzenia drogowego w dniu 12 lutego 2024 r. doznał stłuczenia przedniej ściany klatki piersiowej, stłuczenia stawu skokowego prawego, podbiegnięcia krwawego ramienia prawego, otarcia naskórka części grzbietowych obu rąk i otarcia naskórka skrzydełka nosa po stronie lewej, które to spowodowały u niego naruszenie czynności narządu oddechowego, narządu ruchu i skóry trwające nie dłużej niż siedem dni. Dowody: - dokumentacja medyczna k. 80-84 - opinia sądowo lekarska k. 151-153 Obwiniony P. G. nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. W swoich wyjaśnieniach opisał przebieg zdarzenia, wskazując, że przed wjazdem na skrzyżowanie zatrzymał na znaku „stop”, rozejrzał się i dopiero następnie rozpoczął manewr skrętu w lewo. Dopiero w trakcie manewru miał dostrzec pojazd (...) zbliżający się w okolice skrzyżowania. Sąd uznał te wyjaśnienia za wiarygodne, albowiem okoliczność zatrzymania się pojazdu przed wykonaniem lewoskrętu wynika także z zeznań świadków P. B. i H. W., którzy byli pasażerami pojazdu (...). Zeznania M. L. nie zasługują zdaniem sądu na wiarę w zakresie, w jakim twierdził on, że poruszał się z prędkością około 85 km/h oraz że przyczyną braku skutecznego hamowania były wyłącznie śliskie warunki nawierzchni. Twierdzenia te pozostają w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z ustaleniami poczynionymi na podstawie nagrania z kamery oraz opinii biegłego, z których wynika, że kierujący (...) poruszał się z prędkością rażąco przekraczającą prędkość administracyjnie dopuszczalną tj. około 117-121 km/h. Dodatkowo, przed zdarzeniem wyprzedzał on inne pojazdy, co znajduje potwierdzenie zarówno w zeznaniach kierowcy wyprzedzanego pojazdu M. G., jak również pasażerów (...) P. B. i H. W.. P. B. i H. W. wskazywali w swoich zeznaniach, że kierujący autobusem zatrzymał się przed skrzyżowaniem, co koresponduje z wyjaśnieniami obwinionego. Potwierdzili także fakt, że M. L. przed zdarzeniem wyprzedzał inne pojazdy, co pozostaje zbieżne z relacją świadka Z. R., M. L. a także obwinionego. Jednocześnie świadkowie wskazywali, że pojazd (...) poruszał się z prędkością przekraczającą dopuszczalną administracyjnie na tym odcinku drogi, choć nie byli w stanie określić dokładnej wartości. Za wiarygodne sąd uznał również zeznania M. G.. Świadek ten konsekwentnie wskazywał, że przed zdarzeniem wyprzedził go pojazd (...) poruszający się z dużą prędkością. Zeznania te korespondują z relacjami P. B. i H. W., a także wyjaśnieniami obwinionego, który wskazał, że gdy już ruszył ze skrzyżowania dostrzegł pojazd (...) wykonujący manewr wyprzedzania. Zeznania M. Z., J. D. i E. P. miały ograniczoną wartość dowodową w zakresie rekonstrukcji samego momentu zdarzenia, albowiem świadkowie ci nie obserwowali bezpośrednio zachowania obu kierujących przed kolizją. Potwierdzili oni jedynie sam fakt zaistnienia zdarzenia drogowego. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania sporządzonej w sprawie ekspertyzy zdarzenia drogowego. Opinia ta jest zupełna, szczegółowa, a nadto została sporządzona przez biegłego o uznanych kwalifikacjach oraz doświadczeniu zawodowym. Na podstawie akt niniejszej sprawy biegły, po przeprowadzeniu stosownych badań sformułował precyzyjne i logiczne wnioski, które w sposób znaczący przyczyniły się do dokonania ustaleń fatycznych na gruncie niniejszej sprawy. Na rozprawie biegły odpowiadając na pytania stron oraz sądu dodatkowo uzupełnił ekspertyzę, wyjaśniając w jaki sposób dokonał obliczenia prędkości pojazdu (...). W konsekwencji sąd uznał opinię za w pełni wiarygodną i uczynił podstawą swoich ustaleń faktycznych. Pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności protokoły dokonanych czynności procesowych tj. protokołu badania trzeźwości, fotografii miejsca zdarzenia, szkicu zdarzenia drogowego, protokołów oględzin pojazdów, opinii sądowo – lekarskiej nie budziły wątpliwości. Zostały one sporządzone przez uprawnione organy, zgodnie z obowiązującymi przepisami procedury karnej, z zachowaniem przewidzianej formy, i nie zawierają nieścisłości ani sprzeczności. Sąd nie znalazł także podstaw do kwestionowania wiarygodności nagrania monitoringu zapisanego na płycie CD, obrazującego przejazd pojazdu marki (...), z którego wynika, że pojazd ten poruszał się z bardzo dużą prędkością, gdyż okoliczność ta wynikała także z zeznań świadków zdarzenia. Nagranie to pozwoliło na precyzyjne obliczenie prędkości dokonane przez biegłego. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 kw odpowiedzialność za wykroczenie ponosi ten, kto a drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Z powyższego wynika zatem, iż przedmiotem ochrony jest bezpieczeństwo ruchu drogowego. Czynności sprawcze wypełniające znamiona tego wykroczenia polegają na „niezachowaniu" należytej ostrożności oraz „powodowaniu" zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przepis ten wymaga zatem łącznego spełnienia dwóch przesłanek: naruszenia reguł ostrożności oraz skutku w postaci zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu. W realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przypisania obwinionemu niezachowania należytej ostrożności. Generalna reguła ostrożności w ruchu drogowym wyrażona została w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym</a>, zgodnie z którym uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga – szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie. (I. Kosierb [w:] Kodeks wykroczeń. Komentarz, red. J. Lachowski, Warszawa 2021, art. 86.) Pojęcie „należytej ostrożności” należy rozumieć jako ostrożność wymaganą w danej sytuacji. Jak słusznie wskazuje się w judykaturze: „Każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze. W niektórych sytuacjach ustawa wymaga jednak od uczestnika ruchu drogowego ostrożności szczególnej, a więc większej, niż zwykle wymagana. Taka szczególna ostrożność, to ostrożność polegająca na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestników ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie” (tak wyrok SN z 29.04.2003 r., III KK 61/03, LEX nr 77467). Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że obwiniony P. G., kierując autobusem zastosował się do znaku „stop”, zatrzymał pojazd przed skrzyżowaniem, a następnie uważnie obserwował przedpole jezdni zarówno z prawej, jak i z lewej strony. Po upewnieniu się, że może bezpiecznie wykonać manewr, rozpoczął skręt w lewo i dopiero gdy autobus znajdował się już w ruchu, obwiniony dostrzegł nadjeżdżający z bardzo dużą prędkością pojazd (...) i nie miał już możliwości uniknięcia zderzenia. Tym samym obwiniony zachował wszelkie wymagane reguły ostrożności przewidziane dla kierującego pojazdem włączającego się do ruchu z drogi podporządkowanej. Jak wynika z opinii biegłego, nadjeżdżający pojazd marki (...) poruszał się z prędkością rażąco przekraczającą prędkość administracyjnie dopuszczalną. Biegły jednoznacznie wskazał – a sąd podziela ten wniosek - że przy tak znacznej prędkości nawet prawidłowa obserwacja jezdni nie dawała obwinionemu realnej możliwości właściwej oceny prędkości nadjeżdżającego pojazdu, a tym samym prawidłowej oceny zagrożenia. W konsekwencji obwiniony nie miał obiektywnej możliwości przewidzenia, że pojazd (...) znajdzie się w rejonie skrzyżowania w tak krótkim czasie. Graniczną odległością pozwalającą na dokonanie prawidłowej oceny była odległość 139,6 m, podczas gdy samochód (...) znajdował się wtedy w odległości 156,2m-191,2m, a więc zdecydowanie za daleko. Co istotne, biegły podkreślił również, że gdyby kierujący (...) poruszał się z prędkością administracyjnie dopuszczalną, do zderzenia obu pojazdów w ogóle by nie doszło. Przeciętny uczestnik ruchu drogowego – zgodnie z zasadą ograniczonego zaufania - dopuszcza oczywiście możliwość poruszania się przez innych kierowców niezgodnie z zasadami obowiązującymi na drodze, w szczególności dopuszcza możliwość poruszania się z prędkością przekraczającą prędkość administracyjnie dopuszczalną. Nie można jednak wymagać od obwinionego, by przewidywał i czynił podstawą własnych decyzji zachowanie uczestnika ruchu, które skrajnie odbieg od przyjętych zasad – w tym wypadku polegające na jeździe z prędkością ponad dwukrotnie dopuszczalną. Przy tak znacznej prędkości rzeczywista ocena możliwości wykonania bezpiecznego manewru skrętu w lewo był niemożliwa. Obwiniony wykonał wszystkie czynności, jakich można oczekiwać od rozsądnego i ostrożnego kierującego w analogicznej sytuacji, a brak było po jego stronie jakiegokolwiek zaniechania czy naruszenia reguł ostrożności. Wobec powyższego sąd uznał, że zachowanie obwinionego nie wypełniło znamion czynu z art. 86 § 1 kw, co skutkowało jego uniewinnieniem od zarzucanego mu czynu. W oparciu o treść art. 119 § 2 pkt 1 kpsw sąd kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. </div>