II SA/Ke 691/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 grudnia 2008 roku sprawy ze skargi K.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania K. Z. - na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta z dnia [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczo-magazynowego w części na lokal handlowy (sklep spożywczo-przemysłowy), w części na lokal usługowy prowadzący działalność w zakresie organizowania przyjęć okolicznościowych (dom weselny), na terenie działki nr ewid. 538/2 w P., gm. C.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja Burmistrza Gminy i Miasta zapadła w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. Teren położony w miejscowości P., w zasięgu którego położona jest nieruchomość wskazana we wniosku nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym zasady postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy są uregulowane przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003r.o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Organ wskazał, że K. Z. wystąpił do Burmistrza Gminy i Miasta "wnioskiem z dnia 3 listopada 2006r. wraz z jego uzupełnieniami" o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wskazując, że zamierzenie inwestycyjne dotyczy zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego-przemysłowego w części na lokal handlowy – sklep spożywczo-przemysłowy (20% powierzchni budynku), w części na lokal usługowy, prowadzący działalność w zakresie organizowania przyjęć okolicznościowych – dom weselny (na pozostałej powierzchni) na terenie działki nr ewid. 538/2 w P.. Charakteryzując planowaną zabudowę i zagospodarowanie terenu, w tym przeznaczenie objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego wnioskodawca wskazał, iż powierzchnia użytkowa projektowanego sklepu spożywczo-przemysłowego wynosić będzie ok. 60m², zaś powierzchnia domu weselnego wynosić będzie ok. 350 m², tj. na około 100 osób; określona funkcja mieści się w obrębie jednego istniejącego budynku. Zdaniem organu analiza przeprowadzona stosownie do wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykazała, że w granicach obszaru analizowanego w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki (części przyległej do drogi obsługującej teren inwestycji) i nie mniejszej niż 50m zlokalizowanych jest kilka budynków mieszkalnych oraz kilka budynków gospodarczych związanych z obsługą budynków mieszkalnych i działek. Na działce inwestora znajduje się obok budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego budynek w stanie surowym, tj. przedmiotowy budynek gospodarczo-magazynowy. Działka inwestora znajduje się na terenie zabudowanym rozproszoną zabudową jednorodzinną – bez usług, z budynkami gospodarczymi, przy czym wzdłuż drogi publicznej w pierwszej linii zabudowy zlokalizowane są budynki mieszkalne, zaś w głębi działki zlokalizowane są budynki gospodarcze. Organ odwoławczy stwierdził, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna na terenie wiejskim obejmuje z natury rzeczy swoim zakresem rzeczowym kompleksowo inwestycję podstawową tj. budynki mieszkalne i gospodarcze oraz inwestycje towarzyszące polegające na budowie obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, tj. urządzenia komunikacyjne, energetyczne, wodne, obiekty służące ochronie środowiska, ochronie przeciwpożarowej, a także polegające na budowie obiektów i urządzeń infrastruktury społecznej tj. oświaty, służby zdrowia, kultury, rzemiosła, handlu – na potrzeby mieszkańców wsi. Rodzaj i zakres infrastruktury społecznej wynika z naturalnych potrzeb lokalnej społeczności z zastrzeżeniem, że zaspokojenie tych potrzeb mieści się w obowiązującym porządku prawnym. Organ odwoławczy uznał, że funkcja sklepu spożywczo-przemysłowego jako usługa handlu mieści się w kategorii obiektów infrastruktury społecznej. Przeznaczenie części budynku na lokal handlowy nie godzi w zastany stan rzeczy, gdyż funkcja ta stanowi dopełnienie istniejącej funkcji mieszkaniowej. Natomiast do obiektów infrastruktury społecznej niezbędnych do obsługi istniejącej zabudowy mieszkaniowej nie można włączyć obiektu – domu weselnego, pełniącego funkcję usługową związaną z organizowaniem imprez okolicznościowych, wesel, zabaw, spotkań towarzyskich związanych z okresowym przebywaniem w nim dużej ilości osób. Wprowadzenie na wnioskowanym terenie nowej odmiennej funkcji, niż dotychczasowa naruszać będzie istniejący ład funkcjonalny, a w konsekwencji istniejący ład architektoniczno-urbanistyczny. Uznanie tej inwestycji za niezgodną z istniejącą zabudową jest trafne w aspekcie wymogów art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem organu odwoławczego funkcjonowanie domu weselnego jest nierozłącznie związane ze wzrostem hałasu oraz ze wzrostem natężenia ruchu kołowego, jest "działalnością wyodrębnioną", która może naruszać prawnie chroniony interes właścicieli nieruchomości sąsiednich. Domy weselne nie zostały wykazane w rozporządzeniu Rady Ministrów określającym rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jednakże nie świadczy to o braku uciążliwości tego rodzaju obiektu. Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego wydania decyzji wbrew wyraźnemu wnioskowi inwestora o rozdzielenie postępowania w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy dla części obiektu mającego spełniać funkcje handlowe oraz części mającej spełniać funkcje usługowe organ odwoławczy podkreślił, że wnioskiem z dnia 3 listopada 2006r. wnioskodawca wystąpił do organu I instancji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji określonej w tym wniosku, a w piśmie z dnia 8 kwietnia 2008r., stanowiącym odpowiedź na pismo organu I instancji z dnia 28 marca 2008r. wnioskodawca wskazał "...oświadczam, że podtrzymuję mój wniosek z dnia 3 listopada 2008r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy...". Organ I instancji zasadnie zatem rozpatrzył sprawę wszczętą wskutek złożenia wniosku z dnia 3 listopada 2006r. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku gospodarczo-magazynowego na lokal handlowy inwestor otrzymał już wcześniej odrębną decyzję o warunkach zabudowy – decyzję z dnia [...] znak: [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł K. Z. , domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że trwające od 2006r. postępowanie narusza prawo do swobodnego prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, ogranicza prawo własności, naraża na dodatkowe koszty wynikające z zablokowania prowadzonej inwestycji. Skarżący zarzucił organowi niekonsekwencję argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji, gdyż czym innym jest obiekt mający charakter towarzyszący dla zabudowy podstawowej w obszarach wiejskich, a czym innym – mający charakter niezbędny dla życia społeczności lokalnej. Jest oczywiste, że ludność zamieszkująca tak obszary miejskie, jak i wiejskie ma te same potrzeby w zakresie organizowania imprez towarzyszących uroczystości zawarcia związku małżeńskiego. Przyjęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanowisko, jakoby na obszarach wiejskich znajdować się mogły wyłącznie obiekty zaspokajające podstawowe potrzeby ludności jest drastycznym zawężeniem interpretacji art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W praktyce oznaczałoby to paraliż budownictwa na wsi wykluczający funkcjonowanie obiektów niebędących sklepem małopowierzchniowym, budynkiem mieszkalnym lub gospodarczym. Dalszą konsekwencją takiego stanowiska jest różnicowanie mieszkańców miast i wsi w zakresie dostępu do budynków użyteczności publicznej – ze szkodą dla mieszkańców wsi. Należy stosować wykładnię funkcjonalną przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie skarżącego przedmiotowy obiekt wpisuje się w ład i porządek zagospodarowania terenu w okolicy. Budynek mający służyć za dom weselny jest obiektem faktycznie istniejącym w bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego inwestora. Architektonicznie nie odbiega od standardowej zabudowy w tym rejonie, istotą jest jedynie funkcja, jaką ma pełnić. Funkcją tą jest obiekt o charakterze kulturalnym na potrzeby mieszkańców wsi. Inwestor wskazał we wniosku, że dom weselny jest przewidziany na obsługę imprez do stu osób. SKO stwierdziło, że funkcjonowanie domu weselnego wiąże się z uciążliwością wynikającą z nadmiernego hałasu oraz wzmożonego ruchu kołowego, przy czym jednocześnie podkreśliło, że zgodnie z prawem obiekty takie nie znajdują się w wykazie obiektów mogących znacząco oddziaływa na środowisko. Zatem z obowiązujących przepisów nie wynika, że dom weselny nie może znajdować się na obszarze wiejskim. Brak także prawnych przeciwwskazań dla umiejscowienia domu weselnego na działce inwestora. Podkreślił, że w sprawie zapadły pozytywne uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody, Wojewody i Powiatowego Zarządu Dróg. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie podtrzymało stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W wyniku dokonanej oceny zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem uznać należy, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podnieść należy, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje, że ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu, w tym zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 80 wymaga wydania decyzji, a ustalenie tych warunków, stosownie do art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy następuje na wniosek inwestora. Treść wniosku nie może budzić wątpliwości, dlatego organ orzekający powinien dążyć do dokładnego wyjaśnienia jego treści, od tego bowiem zależy właściwe rozstrzygnięcie sprawy. W sprawie niniejszej organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia 17 czerwca 2008r. stwierdził, że wniosek inwestora "nadal budzi wątpliwości, co do jego jednoznaczności i nie przesądza jednoznacznie o zakresie inwestycji" Mając na uwadze, że określenie zakresu inwestycji i wskazanie granic terenu inwestycji, zgodnie z wymogami art. 52 ust. 2 ustawy jest obligatoryjne, organ nie mógł wydać decyzji nie mając jasno sprecyzowanego zakresu inwestycji. Zauważyć należy, że organ I instancji wzywał inwestora dnia 28 marca 2008r. do "uzupełnienia" wniosku z dnia 3 listopada 2006r. "w sprawie ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego-magazynowego w części na lokal handlowy (sklep spożywczo-przemysłowy), w części na lokal usługowy prowadzący działalność w zakresie organizowania przyjęć okolicznościowych (dom weselny), na terenie działki nr ewid. 538/2 w P., gm. C.". W odpowiedzi inwestor pismem z dnia 8 kwietnia 2008r. poinformował, że podtrzymuje wniosek z dnia 3 listopada 2006r., ale jednocześnie w piśmie tym podał, że "jedyna zmianą, którą chciałby wprowadzić jest oddzielenie rozpatrywania wniosku w części na lokal handlowy (sklep) od części na lokal usługowy prowadzący działalność w zakresie organizowania przyjęć okolicznościowych "Dom weselny"; zaznaczył też, że lokal nie ma być przeznaczony jedynie do organizacji wesel, ale również do spotkań mieszkańców wsi z powodu innych okoliczności, w tym komunie, urodziny, imieniny, a zatem mieści się w zakresie infrastruktury społecznej. Kolejnym pismem z dnia 10 czerwca 2008r. K. Z. zwrócił się do organu I instancji z zapytaniem, "czy sprawa dotycząca zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczo-magazynowego w części na lokal handlowy oraz na lokal usługowy jest prowadzona zgodnie z wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2008r. w dwóch odrębnych postępowaniach, czy nadal toczy się jako jedno postępowanie". Burmistrz Gminy i Miasta nie udzielił informacji, nie wezwał do uzupełnienia wniosku, lecz w dniu [...] wydał decyzję odmowną, w uzasadnieniu której stwierdził, że rozpoznaje wniosek K. Z. z dnia 3 listopada 2006r., gdyż "inwestor nie złożył dwóch odrębnych wniosków, co pozwoliłoby na rozpatrywanie spraw odrębnie". W odwołaniu od tej decyzji K. Z. m.in. zarzucił, że decyzja zapadła wbrew jego wnioskowi, gdyż wnosił o rozdzielenie postępowania dotyczącego warunków zabudowy dla części obiektu mającego pełnić funkcje handlowe od części mającej pełnić funkcje usługowe. Organ zgodnie z art. 64 § 2 kpa, w sytuacji, gdy podanie jego naruszało wymagania przewidziane prawem powinien wezwać go do usunięcia braków, tymczasem pismo jego pozostało bez odpowiedzi. Inwestor wskazał także, że Burmistrz Gminy wydał już decyzję dnia [...] nr [...] w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczo-magazynowego w części na lokal handlowy". Mimo takiej treści odwołania organ odwoławczy w dniu 16 września 2008r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, a w jej uzasadnieniu stwierdził, że organ I instancji zasadnie rozpatrzył sprawę wszczętą wskutek złożenia wniosku z dnia 3 listopada 2006r., gdyż "w piśmie z dnia 8 kwietnia 2008r., stanowiącym odpowiedź na pismo organu I instancji z dnia 28 marca 2008r. wnioskodawca wskazał cyt.(....)"oświadczam, że podtrzymuję mój wniosek z dnia 3 listopada 2006r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy...". Mając powyższe na uwadze uznać należy, że organy nie wyjaśniły dokładnie treści wniosku skarżącego, bowiem powołując się na pismo inwestora z dnia 8 kwietnia 2008r. pominęły zawarty tam wniosek o "oddzielenie spraw", w ogóle się doń nie ustosunkowały i nie wezwały wnioskodawcy w trybie art. 64 § 2 kpa do usunięcia braków, mając na uwadze zasady postępowania administracyjnego, wyrażone w przepisie art. 7 i art. 10 § 1 kpa. Organ odwoławczy także nie zapoznał się z treścią powołanej decyzji z dnia 23 września 2005r., której brak w aktach sprawy administracyjnej, w związku z czym nie można zająć stanowiska co do jej treści i ewentualnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ oddalając wniosek w zakresie zmiany sposobu użytkowania zarówno części budynku przeznaczonego na sklep, jak i na dom weselny stwierdził, że "przeznaczenie części budynku na lokal handlowy nie godzi w zastany stan rzeczy, bowiem funkcja ta stanowi dopełnienie istniejącej zabudowy mieszkaniowej", mimo to nie wskazał przyczyn nieuwzględnienia wniosku w tym zakresie. Powyższe uchybienia powodują uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji na podstawie art. 145 § pkt 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 10 § 1, art. 64 § 2, art. 77, art. 107 § 3 kpa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, że decyzja narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że obiekt "dom weselny" nie pełni funkcji o charakterze kulturalnym na potrzeby mieszkańców wsi i nie będąc obiektem infrastruktury społecznej godzi w istniejącą funkcję uznać należy, że jest on zasadny. Organ odwoławczy stwierdził, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna na terenie wiejskim obejmuje z natury rzeczy swoim zakresem rzeczowym kompleksowo inwestycje podstawowe, tj. budynki mieszkalne i gospodarcze oraz inwestycje towarzyszące polegające na budowie obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej (urządzenia komunikacyjne, energetyczne, wodne, obiekty służące ochronie środowiska, ochronie przeciwpożarowej), a także polegające na budowie obiektów i urządzeń infrastruktury społecznej (oświaty, służby zdrowia, kultury, rzemiosła, handlu) – na potrzeby mieszkańców wsi. Rodzaj i zakres infrastruktury społecznej wynika z naturalnych potrzeb lokalnej społeczności z zastrzeżeniem, że zaspokojenie tych potrzeb mieści się w obowiązującym porządku prawnym. Organ uznał, że do obiektów infrastruktury społecznej niezbędnych do obsługi istniejącej zabudowy mieszkaniowej we wsi P., gm. C. nie można zaliczyć takiego obiektu, jak dom weselny, pełniącego funkcję usługową związaną z organizowaniem imprez okolicznościowych, wesel, zabaw, spotkań towarzyskich, z czym wiąże się okresowe przebywanie w nim dużej ilości osób. W sprawie ustalono, że działka inwestora znajduje się na terenie zabudowanym rozproszoną zabudową jednorodzinną – bez usług, z budynkami gospodarczymi, przy czym wzdłuż drogi publicznej w pierwszej linii zabudowy zlokalizowane są budynki mieszkalne, zaś w głębi działki zlokalizowane są budynki gospodarcze. Rodzaj i zakres infrastruktury społecznej nie został prawnie określony i skatalogowany, wynika on z naturalnych potrzeb lokalnej społeczności. Organ prawidłowo zaliczył doń obiekty oświaty, służby zdrowia, kultury, rzemiosła, handlu. Nie można jednak uznać, jak to uczyniły organy w sprawie niniejszej, że podstawą odmowy wydania warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania już istniejącego budynku może być uznanie, że obiekt budowlany przeznaczony do organizowania przyjęć, wesel, spotkań towarzyskich, kulturalnych nie może być zaliczony do obiektów urządzeń infrastruktury społecznej - jako obiekt kultury, ponieważ nie służy do zaspokajania "naturalnych potrzeb społeczności wiejskiej". Jak słusznie podniósł skarżący ludność zamieszkująca tak obszary miejskie, jak i wiejskie ma te same potrzeby w zakresie organizowania imprez towarzyszących uroczystościom zawarcia związku małżeńskiego, jak i innych spotkań kulturalnych. Słusznie zarzucił skarżący, że przyjęte przez SKO stanowisko, jakoby na obszarach wiejskich znajdować się mogły wyłącznie obiekty zaspokajające podstawowe potrzeby społeczności wiejskiej w praktyce oznaczałoby wykluczenie budowania na wsi obiektów nie będących sklepem, budynkiem mieszkalnym lub gospodarczym. Nie można uznać, że obiekt przeznaczony do organizowania przyjęć, spotkań towarzyskich, kulturalnych może być realizowany jedynie obok już istniejącego obiektu tego samego rodzaju. Nie budziła żadnych wątpliwości organu możliwość zmiany sposobu użytkowania budynku na funkcję usługową w postaci sklepu spożywczo - przemysłowego, zlokalizowanego w tym samym obiekcie, który pełni funkcję usługową. A o kontynuacji funkcji planowanego zamierzenia inwestycyjnego polegającego na zmianie sposobu użytkowania pomieszczenia magazynu na pomieszczenie "domu weselnego" świadczy m.in. funkcja typu sklep. Należy uznać, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli nie dająca się pogodzić w praktyce. Nie wolno kwestii funkcji interpretować zawężająco, np. jako możliwość powstania budynków tego samego rodzaju, co już istniejące. Podstawą odmowy wydania decyzji musiałaby być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą organ potrafiłby racjonalnie wykazać w uzasadnieniu decyzji odmownej. Nie można uznać, że podstawą decyzji odmownej byłby sam brak zgodności pomiędzy inwestycją a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejący. Trzeba pamiętać, że celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego (Komentarz do Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod redakcją Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H.Beck, Warszawa 2006, str. 500 -501). Zdaniem Sądu, stosując zasadę dobrego sąsiedztwa należy uznać, że jest możliwa budowa obiektów infrastruktury społecznej, mieszczących się w podstawowej funkcji terenu. Zatem zmiana sposobu użytkowania części budynku gospodarczo-magazynowego na pomieszczenie lokalu prowadzącego działalność kulturalną polegającą m.in. na organizowaniu przyjęć okolicznościowych nie jest sprzeczna z funkcją mieszkaniową terenu. Tym bardziej, że jak wspomniano organ uznał, że użytkowanie tego samego pomieszczenia w pozostałej części jako lokal handlowy mieści się w pojęciu kontynuacji funkcji tego terenu w obszarze analizowanym. Nie jest uprawnione, stwierdzenie organu, że funkcjonowanie domu weselnego jest nierozłącznie związane ze wzrostem hałasu oraz ze wzrostem natężenia ruchu kołowego i jest "działalnością wyodrębnioną", która może naruszać prawnie chroniony interes właścicieli nieruchomości sąsiednich i świadczy o uciążliwości tego rodzaju obiektu. Jest to uogólnienie, które nie zostało poparte żadnymi ustaleniami w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 7, art. 77 art. 107 § 3 kpa) oraz wskazanych przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. art. 145 ust. 1"a" i "c", art. 135, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku.