II SA/Bd 776/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2008r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę. UZASADNIENIE II SA/Bd 776/08 Uzasadnienie E. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] nakazującą skarżącej rozbiórkę obiektu o konstrukcji metalowej obudowanego blachą falistą, zrealizowanego w 1993 r. o wymiarach w rzucie poziomym [...] m na terenie działki oznaczonej nr ew. [...] położonej w S. G. gm. D., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane oraz art. 81 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, póz. 1071 z późn. zm.). Z akt sprawy wynika, że właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w S. G. jest T. C. Powyższa działka jest dzierżawiona przez skarżącą na podstawie umowy dzierżawy zawartej w dniu [...] kwietnia 1995 r. z poprzednim właścicielem nieruchomości – H. C. Zgodnie z załącznikiem graficznym do miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. uchwalonego Uchwałą Rady Gminy D. Nr [...] z dnia [...] października 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Bydg. Nr [...], poz. [...]) obowiązującym do dnia [...] grudnia 2003 r. powyższa działka przeznaczona była na cele produkcji rolnej. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi S. G. obowiązującym w chwili wydawania decyzji organu I instancji, sporna działka znajdowała na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (załącznik graficzny nr 15 zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady G. D. z dnia [...] czerwca 2003 r. i opublikowanym w Dz. Urz. Województwa Kujawsko- Pomorskiego Nr [...], poz. [...]). W § 24 ust. 2 lit. b i c uchwały ustalono, że powierzchnia jednej działki powinna wynosić co najmniej 800 m kw, a lokalizację pomieszczeń gospodarczych i garażu dopuszcza się wyłącznie jako zblokowane pod jednym dachem z budynkiem mieszkalnym. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w B. w dniu [...] maja 2008 r. dokonał pomiaru obiektu. Według oświadczenia skarżącej obiekt ten służy jako magazyn gospodarczy. W decyzji nakazującej rozbiórkę organ stwierdził również, że na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. niemożliwa jest legalizacja obiektu z uwagi na niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca odwołała się od decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 48 ust. 1 i 2 oraz art. 49 i art. 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz przepisów postępowania oraz § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny podlegać budynki, polegające na błędnej subsumcji ustaleń stanu faktycznego do stanu prawnego. Na tej podstawie odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji odmawiającej rozbiórki obiektu budowlanego położonego na działce nr [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nie uwzględnił odwołania i decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. z 2000 r., Nr 98, póz. 1071 z późn zm.). Organ stwierdził, że ze względu na powstanie samowoli budowlanej w 1993 r. w związku z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. wszczęcie postępowania nastąpiło na podstawie przepisów ustawy dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Samowola budowlana, której dopuściła się skarżąca, zdaniem organu narusza art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji dodał, że w dacie realizacji samowoli przez skarżącą obowiązujące Prawo budowlane z 1974 r. nie zwalniało z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę realizacji obiektów rekreacyjnych tymczasowych i to niezależnie od wielkości oraz sposobu posadowienia na gruncie. Wymóg ten został określony w § 44 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zm.). Zwolnienie takie dotyczyło wyłącznie altanek nieprzystosowanych do stałego zamieszkiwania realizowanych na terenach pracowniczych ogrodów działkowych. Organ odwoławczy kategorycznie stwierdził, że działka dzierżawiona przez skarżącą nie przynależy do pracowniczych ogrodów działkowych. Nadto zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego działka przewidziana jest pod zabudowę jednorodzinną, a nie rekreacyjną. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że niedopuszczalna jest legalizacja samowoli budowlanej z uwagi na brak spełnienia przesłanek wynikających z art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że sporny obiekt budowlany pobudowano niezgodnie z przepisami tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę, a lokalizacja jego jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania. W skardze do Sądu na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2008 r. [...] skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji, jako naruszającej prawo. W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 30 ust. 1, art. 49 oraz art. 49b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz przepisy postępowania polegające na błędnych ustaleniach stanu faktycznego. Zdaniem skarżącej, obiekt nie powinien być przeznaczony do rozbiórki, ponieważ spełniał przepisy Prawa budowlanego co do jego realizacji bez pozwolenia na budowę i zgłoszenia. Zdaniem skarżącej, wbrew twierdzeniom [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego obowiązujący w 1994 r., art. 29 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, do legalnego zabudowania przedmiotowego obiektu o powierzchni 35 m² nie było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, a także zgłoszenie o zamiarze jego wykonania. Natomiast obecnie obowiązujące przepisy Prawa budowlanego (art. 29 ust. 1 pkt. 2) przewidują możliwość budowy wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 25 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Podstawy do legalizacji skarżąca wywodzi z art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. w zw. z art. 38 i 39 tej ustawy oraz z § 44 ust 2 i § 46 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno- budowlanego. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie skarga nie może być uwzględniona, ponieważ kontrola zaskarżonej decyzji administracyjnej nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które uzasadniałoby jej uwzględnienie. Poza sporem jest, że wzniesiony obiekt stanowi samowolę budowlaną, której legalizacja jest niemożliwa na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji. Wbrew twierdzeniu skarżącej w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 49 ustawy Prawo budowlane, który stanowił, że nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten nie ma zastosowania z uwagi na okres powstania samowoli, gdyż w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., który stanowi, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku, do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Obiekt został zrealizowany w 1993 r. ustawa Prawo budowlane z 1994 r. weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995 r., a więc zastosowanie mają w sprawie przepisy ustawy dotychczasowej z 1974 r. W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest to, iż skarżąca wybudowała sporny obiekt bez uprzedniego pozwolenia na budowę, a zatem z naruszeniem art. 28 i 29 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Nie ma przy tym znaczenia, iż obiekt ten jest niewielki i służy jako magazyn na narzędzia, bowiem i takie obiekty wymagały pod rządami uprzednio obowiązujących przepisów uzyskania pozwolenia na budowę. Nawiasem mówiąc, należy podnieść, iż również w obecnym stanie prawnym tego rodzaju obiekty wymagają dla ich budowy uzyskania pozwolenia na budowę. Przedmiotowy obiekt został zrealizowany na terenie, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie był przeznaczony pod zabudowę i wobec tego nie można postawić uzasadnionego zarzutu, że z naruszeniem art. 37 ust. 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy organ nadzoru budowlanego orzekł przymusową rozbiórkę tego obiektu. Zgodnie z art. 37 ust. pkt 1 powyższej ustawy obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Na podstawie analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że sporny obiekt został wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy. Decyzja nakazująca rozbiórkę jest w istocie decyzją likwidującą stan niezgodności z prawem. Teren, na którym został posadowiony przedmiotowy obiekt nie jest i nigdy nie był pracowniczym ogrodem ani tak jak obecnie stanowi przepis rodzinnym ogrodem działkowym. Nie mógł zatem mieć w sprawie zastosowania obowiązujący w okresie powstania samowoli § 44 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zm.), który stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: 1) altanek nie przystosowanych do stałego zamieszkania na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych. Działka, na której znajduje się budynek skarżącej nie ma i nigdy nie miała statusu pracowniczego ogrodu działkowego i wobec tego nie mogły mieć w rozpoznawanej sprawie zastosowania cytowane przepisy. Teren, na którym został wybudowany budynek był terenem rolnym bez prawa zabudowy, a nie terenem przeznaczonym pod realizację obiektów o charakterze budynków letniskowych. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.