I SA/Bk 589/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. zawiadomieniem z [...] czerwca 2013 r. Nr [...] zajął wierzytelność z tytułu dostaw, robót i usług przysługującą B. Spółce z o.o. od U. Spółki z o.o. Pismem z [...] czerwca 2013 r. Spółka U. poinformowała, że nie posiada nieuregulowanych rozrachunków z tytułu dostaw robót i usług wobec B. Spółka z o.o. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. na podstawie upoważnienia do kontroli z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] upoważnił wyznaczonych pracowników do przeprowadzenia kontroli w U. Spółka z o.o. w zakresie wywiązywania się z obowiązków dłużnika zajętej wierzytelności wynikających z ww. zajęcia. Dnia [...] października 2013 r. A. T. Prezes Zarządu Spółki U. (dalej przywoływany również jako skarżący) odmówił przyjęcia korespondencji, tj. upoważnienia do kontroli nr [...]. Z uwagi na to organ egzekucyjny w oparciu o art. 47 § 2 K.p.a. uznał korespondencję za doręczoną. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. pismem z [...] grudnia 2013 r. wezwał Spółkę U., aby przedłożyła dokumenty wymienione w wezwaniu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Prezes Zarządu Spółki U. w piśmie z [...] grudnia 2013 r. powołując treść art. 82 ust 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672, ze zm.) oświadczył, że nie wyraża zgody na kontrolę w Spółce z uwagi na kontrolę prowadzoną przez organy skarbowe oraz P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Odpowiadając na powyższe pismo Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. wyjaśnił, że czynności organu egzekucyjnego weryfikujące prawidłowość realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego nie wyczerpują znamion kontroli działalności przedsiębiorcy, o której mowa w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. Dodatkowo ponownie wezwano Spółkę do przedłożenia żądanych dokumentów, informując jednocześnie o treści art. 168d § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. – dalej u.p.e.a.). Pismem z [...] stycznia 2014 r. skarżący poinformował, że w związku z nieobecnością pracownika firmy odpowiedzialnego za dokumenty wskazane w wezwaniu, dostarczenie ich nastąpi w terminie 7 dni od otrzymania pisma. Jednocześnie Spółka zwróciła się z prośbą o sprecyzowanie, jakiego rodzaju umowy należy przedłożyć organowi egzekucyjnemu. Organ egzekucyjny pismem z [...] stycznia 2014 r. wezwał po raz kolejny Spółkę U. do przedłożenia wymaganych dokumentów. Ponownie pouczono Spółkę o konsekwencjach wynikających z art. 168d u.p.e.a. W związku z tym, że Spółka U. nie dostarczyła dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia kontroli w trybie art. 71a u.p.e.a., Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. pismem z [...] marca 2014 r. wezwał Spółkę do wskazania osoby odpowiedzialnej za udostępnienie dokumentów oraz udzielanie informacji niezbędnych do przeprowadzenia kontroli. Jednocześnie organ egzekucyjny ponownie poinformował Spółkę, że w przypadku nieudzielenia informacji na wezwanie w wyznaczonym terminie zostanie nałożona kara pieniężna przewidziana w art. 168d u.p.e.a. Spółka U. w piśmie z [...] marca 2014 r. ponownie stwierdziła, że nie wyraża zgody na prowadzenie kontroli do czasu zakończenia innych postępowań. Podkreśliła również, że nie wiążą jej żadne umowy, z których wynikałyby jakiekolwiek zobowiązania wobec B. Spółka z o.o. Do pisma dołączono wydruk zapisów na koncie za okres od stycznia do kwietnia 2013 r. W kolejnym piśmie z [...] marca 2014 r. Spółka U. ponownie stwierdziła, że podtrzymuje swoje stanowisko w przedmiocie sprzeciwu co do wszczęcia i prowadzenia postępowania. W rezultacie Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z [...] marca 2014 r. Nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.800 zł. W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z [...] maja 2014 r. Nr [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. po ponownym rozpoznaniu sprawy postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. Nr [...] w oparciu o art. 168d § 1 i § 2 u.p.e.a. ponownie nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.800 zł. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z [...] września 2014 r. Nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygniecie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. Organ odwoławczy stwierdził, powołując treść art. 168d § 1 u.p.e.a., iż przepis ten uprawnia do ukarania podmiotu, który wbrew obowiązkowi nie udziela informacji lub wyjaśnień bądź też udziela fałszywych informacji lub wyjaśnień, przy czym nałożenie kary pieniężnej ma charakter uprawnienia, a nie obowiązku, oparte jest bowiem na uznaniu administracyjnym. Wysokość kary limitowana jest przez ustawodawcę poprzez wskazanie jej górnej granicy, tj. kwoty 3.800 zł. Kara ta jest jednym ze środków gwarantujących sprawność i skuteczność prowadzenia działań zmierzających do skutecznego wyegzekwowania dochodzonej należności. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej podniesiony w zażaleniu zarzut braku uprawnienia organu egzekucyjnego do wszczynania kontroli w sytuacji trwającej kontroli organów Inspektoratu Ochrony Środowiska jest niezasadny. Organ II instancji powołując treść art. 82 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stwierdził, że przepis ten usytuowany jest w rozdziale 5 ustawy, który reguluje kwestię kontroli działalności gospodarczej. Tymczasem kontrola przewidziana w art. 71a § 1 u.p.e.a., którą chciał przeprowadzić organ w Spółce U., nie dotyczy kontroli działalności gospodarczej dłużnika zajętej wierzytelności, lecz kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. Stąd też wzmiankowane przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie mają zastosowania do kontroli przeprowadzanej przez organ egzekucyjny na mocy art. 71a § 1 u.p.e.a. Organ II instancji wskazał, że informacje, o które wnioskował Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. w licznych pismach skierowanych do Spółki U. (pisma z: [...]grudnia 2013 r., [...] stycznia 2014 r. oraz [...] stycznia 2014 r.) były niezbędne dla skuteczności postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki z o.o. B., gdyż egzekucja administracyjna prowadzona do majątku Spółki B. jest praktycznie bezskuteczna. W związku z tym zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług ma istotne znaczenie dla efektywności tej egzekucji. Z posiadanych przez organ egzekucyjny informacji wynikało, że pomiędzy Spółką z o.o. U., a Spółką z o.o. B. istniały powiązania osobowe. Zgodnie z informacją zawartą w KRS na dzień zajęcia wierzytelności skarżący był prokurentem Spółki B. z o.o. oraz jednocześnie prezesem zarządu Spółki U. Dodatkowo z informacji zgromadzonych w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku Spółki B. wynika, że B. T. Spółka jawna (obecnie B. Spółka z o.o.) wskazała, jako aktualnego kontrahenta Spółkę z o.o. U., co wynikało również z dołączonych do pisma rejestrów sprzedaży i faktur VAT. Natomiast w odpowiedzi na dokonane zajęcie wierzytelności z [...] czerwca 2013 r. Spółka U. poinformowała, że nie posiada rozrachunków z tytułu dostaw, robót i usług Spółki B. Ponadto Spółka U. udostępniła organowi egzekucyjnemu wydruk zapisów na koncie za okres styczeń - kwiecień 2013 r., a nie za styczeń - kwiecień 2014 r. (jak twierdziła w zażaleniu). Organ egzekucyjny wnioskował zaś o nadesłanie następujących dokumentów: sald rozrachunków z kontrahentem B. Spółka z o.o. na dzień [...] czerwca 2013 r., tj. na dzień otrzymania przez Spółkę zawiadomienia o zajęciu wierzytelności; zestawienia wszystkich nieopłaconych, a wystawionych do dnia [...] czerwca 2013 r. faktur sprzedaży towarów i usług dla B. Spółka z o.o.; zestawienia wszystkich wystawionych faktur sprzedaży towarów i usług dla B. Spółka z o.o., po dniu [...] czerwca 2013 r.; wyciągów z rachunków bankowych potwierdzających ewentualną zapłatę wierzytelności należnych B. Spółka z o.o.; potwierdzeń zapłaty gotówkowej za okres od [...] czerwca 2013 r. lub kompensat wzajemnych rozliczeń pomiędzy Spółkami; umów jakie zostały zawarte z B. Spółka z o.o. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. wielokrotnie wzywał Spółkę U. do przedłożenia wymienionych dokumentów. Spółka U. powoływała się na różnego rodzaju argumenty, z powodu których nie chciała przedstawić dokumentów i informacji niezbędnych do przeprowadzenia kontroli w Spółce tj. uzasadniała to trwającymi kontrolami w Spółce przeprowadzanymi przez inne organy, czy też nieobecnością pracownika firmy odpowiadającego za wymagane dokumenty. Od dnia doręczenia pierwszego wezwania do przedłożenia tych dokumentów, tj. od [...] grudnia 2013 r. do dnia wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. postanowienia z [...] sierpnia 2014 r. Nr [...] Spółka nie przedstawiła żądanych przez organ egzekucyjny dokumentów. Zdaniem organu odwoławczego wysokość nałożonej kary jest adekwatna do "popełnionego czynu". Organ egzekucyjny nakładając karę w maksymalnej wysokości oparł się w tej kwestii na przychodach osiągniętych przez Spółkę U. (CIT-8 za 2013 r. przychód w wysokości 11.656.126,63 zł) oraz fakcie, że kontrola zajęcia wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług w Spółce U. jest niezbędna dla skuteczności postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki B. Zajęcia wierzytelności dokonano bowiem w celu wyegzekwowania znacznych kwot (kwota należności głównej w wysokości 746.803,80 zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi). Pod uwagę wzięto również sytuację materialną skarżącego. Ze złożonego zeznania PIT- 37 za 2013 r. wynika, że strona osiągnęła dochód (po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne) w wysokości 380.117,94 zł. Dodatkowo organ wskazał, że na skarżącego nałożono karę w trybie art. 168d § 2 u.p.e.a., gdyż pomimo skutecznego doręczenia Spółce U. wezwania z [...] marca 2014 r. wzywającego do wskazania osoby odpowiedzialnej za udzielenie informacji nie udzielono odpowiedzi na to pismo oraz z uwagi na fakt, iż strona pełniła funkcję prezesa, a następnie prokurenta Spółki z o.o U. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżący zarzucił Dyrektorowi Izby Skarbowej w B. nierozpoznanie istoty sprawy, gdyż organy obu instancji nie wzięły pod uwagę tego, że skarżący kwestionował uprawnienie organu skarbowego do wszczynania kolejnej kontroli w związku z trwającą kontrolą organów Inspektoratu Ochrony Środowiska. Skarżący stwierdził również, że reprezentowana przez niego Spółka udzieliła odpowiedzi na wezwanie organów kontroli z [...] grudnia 2013 r. poprzez przekazanie wydruku zapisów na kontach za okres od stycznia do kwietnia 2014 r. Skarżący wskazał, iż organ kontroli nie wezwał ponownie spółki do przedstawienia dodatkowych wyjaśnień, czy dokumentów uznał zatem, że przedstawione informacje i dokumenty były wystarczające. Dodatkowo organ nie przedstawił żadnego wyjaśnienia i uzasadnienia dlaczego zastosował maksymalną wysokość kary. W konsekwencji strona wniosła o uchylenie w całości skarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej B. oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] sierpnia 2014 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Spór w sprawie dotyczy zasadności nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3.800 zł na podstawie art. 168d § 1 i 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem na osobę, która wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi odmawia udzielenia organowi egzekucyjnemu informacji lub wyjaśnień niezbędnych do prowadzenia egzekucji albo udziela fałszywych informacji lub wyjaśnień, może być nałożona kara pieniężna do wysokości 3.800 zł. Jeżeli żądanie udzielenia informacji lub wyjaśnień było skierowane do osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej, karę pieniężną nakłada się na pracownika odpowiedzialnego za udzielenie informacji lub wyjaśnień, a gdyby ustalenie takiego pracownika było utrudnione - karę pieniężną nakłada się na odpowiedzialnego kierownika. Przywołany przepis uprawnia do ukarania podmiotu, który wbrew obowiązkowi nie udziela informacji lub wyjaśnień bądź też udziela fałszywych informacji lub wyjaśnień. Wymierzenie kary pieniężnej jest uprawnione jedynie w razie nieuzasadnionej odmowy udzielenia informacji lub wyjaśnień. Podstawy do wymierzenia kary pieniężnej występują w sytuacji, gdy zachodzi niezbędność uzyskania informacji lub wyjaśnień z punktu widzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W razie skierowania żądania udzielenia informacji lub wyjaśnień do osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej kara pieniężna nakładana jest na pracownika odpowiedzialnego za udzielenie informacji lub wyjaśnień, a w przypadku utrudnienia w ustaleniu takiego pracownika kara pieniężna nakładana jest na odpowiedzialnego kierownika (por. Piotr Starzyński, Komentarz do art. 168(d) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, LEX, 2010). Oceniając prawidłowość zaskarżonego postanowienia w pierwszej kolejności należy rozważyć zasadność zarzutów skarżącego podważających uprawnienie organu egzekucyjnego do wszczynania wobec Spółki z o.o. U. kontroli na podstawie art. 71a § 1 u.p.e.a., w sytuacji prowadzenia wobec tego podmiotu kontroli przez organy Inspektoratu Ochrony Środowiska - ze względu na postanowienia art. 82 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wskazany art. 82 zawarty jest w rozdziale 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - "Kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorcy". Stosownie do art. 82 ust. 1 ww. ustawy nie można równocześnie podejmować i prowadzić więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy. Nie dotyczy to sytuacji, gdy: (1) ratyfikowane umowy międzynarodowe stanowią inaczej; (2) przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia, przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia; (3) kontrola jest prowadzona w toku postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów; (4) przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska naturalnego; (5) kontrola dotyczy zasadności dokonania zwrotu podatku od towarów i usług przed dokonaniem tego zwrotu; (6) przeprowadzenie kontroli jest realizacją obowiązków wynikających z przepisów prawa wspólnotowego o ochronie konkurencji lub przepisów prawa wspólnotowego w zakresie ochrony interesów finansowych Wspólnoty Europejskiej; (7) kontrola dotyczy zasadności dokonania zwrotu podatku od towarów i usług na podstawie przepisów o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym; (8) kontrola dotyczy zasadności dokonania zwrotu podatku od towarów i usług na podstawie przepisów o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków poniesionych w związku z budową pierwszego własnego mieszkania. Według ust. 2 tego artykułu, jeżeli działalność gospodarcza przedsiębiorcy jest już objęta kontrolą innego organu, organ kontroli odstąpi od podjęcia czynności kontrolnych oraz może ustalić z przedsiębiorcą inny termin przeprowadzenia kontroli. Przywołany przepis, biorąc pod uwagę jego treść, jak też usytuowanie, reguluje kwestię kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy. W piśmiennictwie wskazuje się, że ustawodawca zaakcentował w tym przypadku aspekt przedmiotowy kontroli – celem kontroli jest kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorcy (Małgorzata Sieradzka Komentarz do art. 77 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, LEX, 2013). Należy zgodzić się z organami, że kontrola przewidziana w art. 71a § 1 u.p.e.a. nie dotyczy kontroli działalności gospodarczej Spółki U. jako przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 71a § 1 u.p.e.a. organy egzekucyjne uprawnione są do przeprowadzania u dłużników zajętej wierzytelności, z wyłączeniem banków, kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, z zastrzeżeniem § 2. Jest to zatem jedynie kontrola prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, która może być dokonywana u dłużników zajętej wierzytelności (z wyłączeniem banków) oraz u zobowiązanych, niezależnie od posiadania (bądź nieposiadania) przez te podmioty statusu przedsiębiorcy. Przedmiotem kontroli nie jest działalność gospodarcza tych podmiotów, a jedynie prawidłowość realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. Wprawdzie zastosowany środek egzekucyjny dotyczy wierzytelności, która powstała w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę U., jednakże organ nie kontroluje tej działalności, a jedynie wywiązywanie się przez ten podmiot z obowiązków dłużnika w postępowaniu egzekucyjnym. Stąd też przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie mają zastosowania do kontroli przeprowadzanej przez organ egzekucyjny na mocy art. 71a § 1 u.p.e.a. Z tych powodów organ egzekucyjny wszczynając kontrolę w tym trybie nie naruszył art. 82 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przechodząc dalej należy wskazać, że organy w kontrolowanej sprawie wykazały, że zachodziła niezbędność uzyskania informacji lub wyjaśnień od Spółki U. w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym w Spółce B. Z informacji uzyskanych w trakcie postępowania egzekucyjnego wynikało, że B. T. Sp. jawna (obecnie B. Spółka z o.o.) wskazała jako aktualnego kontrahenta Spółkę U., co potwierdzały również przedstawione rejestry sprzedaży i faktury VAT. Zawiadomieniem z [...] czerwca 2013 r. organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług. W odpowiedzi na dokonane zajęcie wierzytelności Spółka U. poinformowała, że nie posiada rozrachunków z tytułu dostaw, robót i usług ze Spółką B. Nadto jak zauważył organ, pomiędzy Spółką U., a Spółką B. istniały powiązania osobowe. Zgodnie z informacją zawartą w KRS na dzień zajęcia wierzytelności skarżący był prokurentem Spółki B. oraz jednocześnie prezesem zarządu Spółki U. W tej sytuacji w pełni zasadnym dla zapewnienia skutecznego prowadzenia postępowania egzekucyjnego było skierowanie do Spółki U. wezwania do przedłożenia dokumentów dotyczących transakcji ze Spółką B. W szczególności zażądano: sald rozrachunków z kontrahentem B. Spółka z o.o. na dzień [...] czerwca 2013 r., tj. na dzień otrzymania przez Spółkę zawiadomienia o zajęciu wierzytelności; zestawienia wszystkich nieopłaconych, a wystawionych do dnia [...] czerwca 2013 r. faktur sprzedaży towarów i usług dla BC. Spółka z o.o.; zestawienia wszystkich wystawionych faktur sprzedaży towarów i usług dla B. Spółka z o.o., po dniu [...] czerwca 2013 r.; wyciągów z rachunków bankowych potwierdzających ewentualną zapłatę wierzytelności należnych B. Spółka z o.o.; potwierdzeń zapłaty gotówkowej za okres od [...] czerwca 2013 r. lub kompensat wzajemnych rozliczeń pomiędzy Spółkami; umów jakie zostały zawarte z B. Spółka z o.o. Jednocześnie organ poinformował Spółkę o treści art. 168d § 1 i 2 u.p.e.a. Trzeba też zauważyć, że wezwania te były kierowane do Spółki U. wielokrotnie – pisma z [...] grudnia 2013 r., [...] stycznia 2014 r. oraz 3[...] stycznia 2014 r. Od dnia doręczenia pierwszego wezwania do przedłożenia ww. dokumentów, tj. od [...] grudnia 2013 r. do dnia wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. postanowienia z [...] sierpnia 2014 r. Spółka U. nie przedstawiła żądanych przez organ egzekucyjny dokumentów. Wbrew twierdzeniom autora skargi, za wypełnienie wezwań organu egzekucyjnego nie może być uznane przesłanie "wydruku zapisów na kontach za okres od stycznia do kwietnia 2014 r.". Jak zauważył organ przesłany wydruk faktycznie dotyczył okresu styczeń - kwiecień 2013 r., a nie styczeń - kwiecień 2014 r. Biorąc pod uwagę przedstawiony powyżej zakres żądania organu egzekucyjnego odnośnie dokumentów, które miały być przedstawione, przesłanie wskazanego dokumentu niewątpliwie nie stanowiło realizacji wezwań kierowanych do Spółki U. W sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że nieudzielenie przez Spółkę U. żądanych informacji miało charakter uzasadniony. Jak wskazano powyżej, uzasadnienia takiego nie stanowią kontrole przeprowadzane w Spółce przez inne organy. Biorąc pod uwagę długi okres, w jakim Spółka U. mogła wypełnić ten obowiązek, nie sposób też uznać, że jego niewypełnienie może usprawiedliwiać podnoszona przez stronę kilkudniowa nieobecność pracownika firmy odpowiadającego za wymagane dokumenty. W tych okolicznościach organ egzekucyjny miał pełne podstawy do stwierdzenia, że Spółka U. wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi nie udzieliła informacji niezbędnych do prowadzenia egzekucji, co stosownie do art. 168d § 1 i 2 u.p.e.a. umożliwiało nałożenie kary pieniężnej do wysokości 3.800 zł. W związku z tym, że żądanie udzielenia informacji było skierowane do osoby prawnej, karę pieniężną w tym przypadku nakłada się na pracownika odpowiedzialnego za udzielenie informacji lub wyjaśnień, a gdyby ustalenie takiego pracownika było utrudnione - na odpowiedzialnego kierownika. Pomimo skutecznego doręczenia wezwania z [...] marca 2014 r. Spółki U. do wskazania osoby odpowiedzialnej za udzielenie informacji nie udzielono na to wezwanie odpowiedzi. W konsekwencji kara porządkowa została nałożona na skarżącego, który pełnił funkcję prezesa, a następnie prokurenta Spółki U. Wbrew zarzutom skargi organ egzekucyjny w sposób przekonujący uzasadniał wysokość zastosowanej kary porządkowej. W tym zakresie wzięto pod uwagę wysokość przychodów osiągniętych przez Spółkę U., wysokość kwot, w celu wyegzekwowania których dokonano zajęcia wierzytelności, a także sytuację materialną skarżącego. Organ miał także na uwadze, że kontrola zajęcia wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług w Spółce U. jest niezbędna dla skuteczności postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki B. W tych okolicznościach zasadnym było nałożenie na kary w wysokości 3.800 zł. Z powyższych względów Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł o jej oddaleniu.