I SA/Gd 1182/10

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie przyznania płatności na rok 2008 i odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. UZASADNIENIE J. S. wnioskiem z dnia 2 grudnia 2010 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 200 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów i oświadczeń przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 8 grudnia 2010 r. (odpisów rocznych obliczeń podatku przez organ rentowy za 2009 r., zaświadczenia KRUS z dnia 28 grudnia 2010 r. o wysokości renty rolniczej wypadkowej, kopii potwierdzenia wypłata emerytury w lutym i marcu 2010 r., kopii faktur VAT za energię elektryczną za cztery miesiące na kwotę 230,71 zł, wodę za trzy miesiące na kwotę 29,10 zł, odprowadzanie ścieków za dwa miesiące na kwotę 25,30 zł, telefon za trzy miesiące na kwotę 160,25 zł, zakup węgla na kwotę 805,20 zł oraz blachy na kwotę 389,95 zł, potwierdzenia uiszczenia III i IV raty zobowiązania pieniężnego w łącznej kwocie 334 zł, paragonów fiskalnych za zakup leków w okresie trzech miesięcy na kwotę 284,21 zł), ustalono, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z matką, źródłem ich utrzymania jest wypłacana wnioskodawcy renta rolnicza wypadkowa w kwocie 799,30 zł netto miesięcznie oraz emerytura matki w wysokości 821,70 zł netto miesięcznie, majątek wnioskodawcy stanowi dom o powierzchni 100 m2, nieruchomość rolna o powierzchni 7,20 ha (do której w roku 2009 otrzymał dopłaty w wysokości około 5.500 zł), budynek gospodarczy (obora) oraz ciągnik rolniczy o wartości około 5.000 zł, średnie miesięczne udokumentowane koszty związane z bieżącym utrzymaniem wnioskodawcy i jego matki wynoszą około 284 zł, przy czym do kwoty tej należy doliczyć wydatek poniesiony na zakup opału. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż skarżący wykazał, że na dzień wydania niniejszego postanowienia nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych. Za taką oceną przemawia kwota miesięcznych dochodów pozostająca do dyspozycji wnioskodawcy i jego matki, która po uwzględnieniu udokumentowanych miesięcznych wydatków wynosi 668 zł na osobę. Tym samym za wiarygodne uznać należy oświadczenie wnioskodawcy, iż nie posiada on zasobów pieniężnych. Bez wątpienia z osiąganych przez wnioskodawcę i jego matkę miesięcznych dochodów trudno jest poczynić jakiekolwiek oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na inne aniżeli bieżące koszty związane z ich koniecznym utrzymaniem. Z tych względów uznano, iż wnioskodawca udowodnił, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.