I SA/Ol 260/08

SENTENCJA Dnia 27 sierpnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2008 roku w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie: podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Stowarzyszenie A wniosło skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 czerwca 2008r. Stowarzyszenie zostało wezwane do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 711 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało prawidłowo doręczone stronie skarżącej w dniu 30 czerwca 2008r. W terminie wyznaczonym, który upływał w dniu 7 lipca 2008r., strona skarżąca nie uiściła należnego wpisu od skargi oraz nie uzupełniła wskazanego braku skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi w przypadku nie uzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Natomiast na mocy art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata, a skarga, od której pomimo wezwania nie zostanie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W przedmiotowej sprawie, pomimo prawidłowego wezwania strony skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi oraz do uiszczenia wpisu, stwierdzone braki nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.