II OSK 1943/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1530/09 odrzucające skargę A. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", postanowieniem z dnia 2 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1530/09, odrzucił skargę A. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie wymeldowania. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia, ponieważ skarżący wysłał ją bezpośrednio do Sądu w dniu 30 lipca 2009 r., zaś Sąd, po jej otrzymaniu w dniu 4 sierpnia 2009 r., stosownie do zarządzenia z dnia 11 sierpnia 2009 r., wysłał skargę do organu w dniu 13 sierpnia 2009 r. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł A. M., reprezentowany przez adwokata, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 63 i 64 § 1 ppsa, polegające na przyjęciu skargi, błędnym przesłaniu do Urzędu Prezydenta, a następnie uznanie, że skarga została wniesiona po terminie, powołując się na przepis art. 54 § 1 ppsa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odrzuceniu skargi narusza słuszny interes strony uniemożliwiając merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, pozbawiając tym samym skarżącego konstytucyjnych praw. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ppsa zasadą jest, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie zaś z art. 54 § 1 ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z akt sprawy wynika, że termin do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2009 roku, upłynął dnia 10 sierpnia 2009 r., natomiast przekazanie organowi skargi przez Sąd, do którego bezpośrednio skarżący skierował skargę - nastąpiło po upływie terminu do jej wniesienia, tj. dnia 13 sierpnia 2009 r. Istotą sprawy poddanej kontroli sądowoadministracyjnej jest sposób i termin wniesienia skargi, a więc skierowanie jej bezpośrednio do sądu a nie do organu, jak tego wymaga norma art. 54 § 1 ppsa, a w konsekwencji przekazanie skargi przez sąd organowi już po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego i poglądami doktryny, w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu, o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 - 3 ppsa decyduje data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nadał skargę do organu w dniu 13 sierpnia 2009 r., a zatem po upływie trzydziestodniowego terminu. Zaskarżone postanowienie jest więc prawidłowe. Jak słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest okoliczność, że Sąd, w dniu 13 sierpnia 2009 r. omyłkowo przekazał skargę Prezydentowi m. st. Warszawy, a nie organowi właściwemu, tj. Wojewodzie Mazowieckiemu, bowiem nastąpiło to po upływie terminu do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 ppsa.