II SA/Kr 1540/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 grudnia 2018 r. sprawy ze sprzeciwu B. K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2018 roku, znak: [...] w przedmiocie zmiany stosunków wodnych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz B. K. kwotę 597 zł. (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; UZASADNIENIE Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] odmówił nakazania A. W. przywrócenia stosunków wodnych na działkach położonych w K. , oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...], [...], [...], [...] oraz [...] i wykonania urządzeń zapobiegających spływowi wody na sąsiadujące działki nr [...] i nr [...] stanowiące własność B. K.. W uzasadnieniu organ wskazał, że jakkolwiek nie ma wątpliwości co do tego, że na skutek podniesienia poziomu terenu działki nr [...] zmienił się kierunek spływu wód z jej terenu, jednak zmiana ta nie wpływa niekorzystnie na działki usytuowane poniżej, w szczególności nr [...] i [...]. Wniosek taki wynika z faktu, ze utwardzenie dojazdu nie zwiększyło ilości wody spływającej na drogę gminą w stosunku do stanu poprzedniego, bowiem gruz i pospółka mają przenikalność zbliżoną do gruntu. Poza tym woda spływająca na działki B. K. nie stoi tam, ale spływa dalej, do cieku wodnego. Brak jest zatem jakiejkolwiek szkody po stronie B. K. spowodowanej zmianą kierunku spływu wód z działki nr [...]. Również w trakcie wizji lokalnej żadnych szkód na terenie działek należących do B. K. nie stwierdzono, ona sama także takich konkretnych szkód nie wskazała, podnosząc jedynie, że jej szkodę stanowi już samo skierowanie wód na teren jej nieruchomości. Niezależnie od powyższego wskazano, że główną (choć nie jedyną) przyczyną spływania wód opadowych na teren działek B. K. jest nieprawidłowe wykonanie przepustu pod drogą gminną, a nie utwardzenie podjazdu na działce nr [...] przez A. W.. Odwołanie wniosła B. K., zarzucajc organowi I instancji przyjęcie błędnej interpretacji właściwych w sprawie przepisów prawą w szczególności art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, przy jednoczesnym pominięciu wskazań organu odwoławczego zawartych w poprzednio wydanej w sprawie decyzji. Podkreślono, że zakres prac wykonanych przez A. W. pozostawał poza sporem a organ pominął, że wykonanie tych prac wyczerpywało hipotezę przepisu art. 29 ust. l pkt 2 ustawy Prawo wodne. Dla realizacji hipotezy tego przepisu wystarczające jest bowiem stwierdzenie, że doszło do zmiany stosunków wodnych poprzez skierowanie spływu wód na działki sąsiednie. Okoliczność ta nie została przez ustawodawcę powiązana z wystąpieniem jakiejkolwiek szkody na gruntach sąsiednich, zatem kwestia ta pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania. Dla nałożenia obowiązku ujętego w art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne wystarczy stwierdzić, że doszło do naruszenia stosunków wodnych w rozumieniu przepisu art. 29 ust. l. W stanie faktycznym sprawy nie budzi wątpliwości, że na zrealizowaną na terenie działki nr [...] drogę dojazdową oddziałują opady atmosferyczne, zatem wody z tych opadów winny być zagospodarowane na działce, na której droga się znajduje. Tak się jednak nie stało i spływają one na teren działek B. K., co jest w świetle art. 29 ustawy Prawo wodne niedozwolone. Podkreślono także, że czym innym jest naturalny spływ wód spowodowany ukształtowaniem terenu, a czym innym wygenerowany przez celową działalność człowieka, jaką jest np. realizacja utwardzonej drogi. W momencie dokonania takich celowych czynności spływ wód przestaje być naturalny i staje się zależny od działań ludzkich, które jednocześnie nie mogą naruszać zastanych stosunków wodnych na gruncie. Wskazano także, że w przeciwieństwie do twierdzeń organu I instancji, spływające wody opadowe powodują szkody na działkach B. K., bowiem przy znacznych opadach dochodzi tam do zalewania i erozji gleby. Każde zalanie gruntu powoduje na tym gruncie szkodę, co można stwierdzić na podstawie zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Ww. odwołanie zostało przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrzone, w efekcie czego zapadła decyzja z dnia [...] sierpnia 2015 r. sygn. [...] utrzymująca w mocy zaskarżone rozstrzygniecie organu I instancji. Na powyższą decyzję Kolegium złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1351/15 uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. W wyroku Sąd wskazał, że uregulowanie wynikające z art. 29 ust l pkt 2 prawa wodnego ma charakter bezwzględny i nie jest uzależnione od tego czy na nieruchomości sąsiedniej wystąpi szkoda czy też nie. Podkreślił, że organ administracji ma obowiązek zastosować art. 29 ust 3 w przypadku stwierdzenia zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 29 ust l pkt l i 2 a następnie nałożyć w drodze decyzji administracyjnej sankcję za spowodowanie zmiany stosunków wodnych. Przy tym wskazano, że w prowadzonym postępowaniu organy nie zbadały należycie czy spełnione zostały przesłanki art. 29 ust 3 ustawy Prawo wodne do wydania decyzji nakazującej właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, w kontekście możliwego odprowadzania przez A. W. wód na działkę skarżącej. Formułując zalecenie co do sposobu ponownego prowadzenia sprawy Sąd wskazał, że w przedłożonej do akt sprawy opinii biegłego dostrzega wewnętrzne sprzeczności, co podważa płynące z niej wnioski, w związku z tym organ, rozstrzygając w kwestii odpowiedzialności związanej ze zmianą stosunków wodnych, winien ustalić przy pomocy wszelkich dopuszczalnych środków dowodowych, w tym oględzin nieruchomości i opinii biegłego, czy właściciel nieruchomości, na której doszło do zmiany stanu wody na gruncie odprowadza bądź odprowadzał wody na grunty sąsiednie w tym na działki B. K. i w jaki sposób. Należy uzupełnić dotychczasową opinię bądź ponownie zlecić biegłemu jej sporządzenie. Następnie organ winien dokonać oceny dowodów i rozstrzygnąć, czy jest potrzeba wykonania stosownych urządzeń zapobiegających szkodom (np. odwodnienie, drenaż, studzienki chłonne), ewentualnie gdzie i przez kogo mają być wykonane. Wyrok ten zapadł na gruncie przedmiotowej sprawy, w związku z czym wiąże organy orzekające w tej sprawie zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej jako "p.p.s.a."). Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ponownie rozpatrując sprawę orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia (decyzja z dnia [...] września 2016 r. sygn. [...]) wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie dostrzeżoną w wyroku WSA w Krakowie zapadłym w przedmiotowej sprawie. Również na to rozstrzygnięcie Kolegium została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w efekcie czego uchylono zaskarżoną decyzję (wyrok z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1549/16). W wyroku Sąd wskazał, że Kolegium wydając decyzję kasatoryjną naruszyło przepis art. 153 p.p.s.a. Nie zaszła bowiem żadna z okoliczności uzasadniających twierdzenie o utracie mocy wiążącej przez zalecenia co do dalszego postępowania zawarte w poprzednio zapadłym w sprawie wyroku. Z wyroku tego wynikało przy tym wprost, że należy uzupełnić materiał dowodowy w sprawie, w szczególności usunąć niejasności i sprzeczności, jakimi dotknięta jest przedłożona opinia biegłego mgr inż. M. J.. Tymczasem Kolegium, stosując przepis art. 138 § 2 k.p.a. w żaden sposób tego nie umotywowało i nie odniosło się do przesłanek ustawowych stosowania tego przepisu. Nie odniosło się również do powodów, dla których nie zastosowano w sprawie przepisu art. 136 k.p.a., w szczególności dlaczego uzupełnienie materiału dowodowego nie mogło nastąpić w toku postępowania odwoławczego. Formułując wytyczne co do dalszego postępowania Sąd wskazał, że: "Przy ponownym rozpoznaniu organ odwoławczy uwzględni wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1351/15 oraz przeprowadzi postępowanie w wyżej opisanym zakresie mając na uwadze, iż organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 k.p.a. tylko wówczas gdy wykaże, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2018 r. znak: [...], na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. 2017, poz. 1121 ze zm.) w zw. z art. 545 ust. 4 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm.) oraz art. art. 138 § 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu odwoławczego w toku prowadzonego obecnie postępowania odwoławczego ustalono, że stan faktyczny, w oparciu o który wyrokował dwukrotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uległ zasadniczej zmianie. Wynika to z pisma biegłego mgr inż. M. J., który sporządzał opinię w przedmiotowej sprawie w 2014 r. Wedle uzyskanych od niego informacji stan faktyczny na gruncie jest obecnie inny niż ten, który stanowił podstawę sporządzonej w sprawie opinii i postawionych w niej wniosków. Zmiana ta powoduje przy tym, że "W porównaniu z wizją 4 lata temu spływ wody jest obecnie inny", a "W obecnej sytuacji terenowej opinia nie jest już aktualna". W ocenie Kolegium twierdzenia te są wiarygodne. Potwierdził je biegły swoim autorytetem, niezależnie od tego potwierdza je również załączona przez niego dokumentacja fotograficzna, która jest aktualna i pochodzi z przeprowadzonych przez niego oględzin. Również zasady doświadczenia życiowego każą twierdzić, że w ciągu ponad 4 lat mogło na gruncie dojść do takiej zmiany stanu faktycznego, która spowodowała zmianę kierunku i ilości spływających wód opadowych. Powyższe ustalenia stanowią informacje nowe, przy czym czynią one materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy do tej pory nieaktualnym. Jaka jest ich obecna ilość wód, stanowi kwestie zasadnicze dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. To bowiem od ustalenia tych okoliczności zależy możliwość zastosowania w sprawie przepisu art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Powyższe ma w ocenie Kolegium taką konsekwencję, że pogląd o konieczności wyjaśnienia i uzupełnienia treści opinii sporządzonej w 2014 r. przez biegłego mgr inż. M. J. nie może być traktowany jako wiążący w przedmiotowej sprawie. Sformułowany on został bowiem na gruncie odmiennego stanu faktycznego sprawy, niż zachodzi obecnie. Jednocześnie przyjąć należy, że pozostałe poglądy zawarte w zapadłych na gruncie niniejszej sprawy wyrokach zachowują aktualność, a co za tym idzie moc wiążącą. W szczególności dotyczy to interpretacji przepisu art. 29 ust. 3 w zw. z art. 29 ust. l pkt 2 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którą dla wypełnienia hipotezy wynikającej z tych przepisów normy nie jest konieczne wykazanie, że na gruncie, na który spływa woda skierowana w sposób niedozwolony z działki sąsiedniej, nastąpiła jakakolwiek szkoda. Natomiast dodatkowe postępowanie uzupełniające, o jakim mowa w art. 136 k.p.a., nie może oznaczać przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przepis art. 136 k.p.a. normuje zakres postępowania dowodowego, jaki może być przeprowadzony w toku postępowania odwoławczego, jednoznacznie określając go jako "uzupełniający" w stosunku do całości ustaleń faktycznych". W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, wobec informacji o utracie aktualności przez sporządzoną wcześniej w sprawie opinię biegłego, a także o fakcie, że kierunek spływu wód opadowych na przedmiotowych działkach uległ zmianie w stosunku do stanu wcześniej ustalonego, konieczne staje się obecnie ustalenie stanu faktycznego na nowo. W szczególności ustalenia będzie wymagało czy w ogóle wody te obecnie spływają na teren działek nr [...] i nr [...] stanowiących własność B. K., jeżeli tak to w jakiej ilości i czy jest to ilość inna (większa) niż wynikająca wcześniej z naturalnego ukształtowania terenu. Ustalenie będzie też wymagało, w jaki sposób do zmiany kierunku spływu wód przyczyniło się utwardzenie przez A. W. drogi dojazdowej na dz. nr [...] i czy w ogóle istnieje związek przyczynowy pomiędzy tym faktem, a spływem wód opadowych na teren działek B. K.. Okoliczności te można ustalić wyłącznie poprzez zasięgniecie opinii biegłego, która musi odnosić się do aktualnego stanu faktycznego. Potrzeba zgromadzenia takiego materiału dowodowego stanowi zresztą przesłankę wydania decyzji kasatoryjnej w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła B. K. zarzucając naruszenie: - art. 138 § 2 w zw. z art. 136 w zw. z art. 10 § l i art. 81 kpa w zw. z art. 153 p.p.s.a. - poprzez nieuprawnione skorzystanie przez organ odwoławczy z kompetencji do wydania decyzji kasacyjnej w przedmiotowej sprawie i w konsekwencji bezpodstawne uchylenie zaskarżonej decyzji organu l instancji w sytuacji, w której zachodziły przesłanki do wydania orzeczenia o charakterze merytorycznym (reformatoryjnym) po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 kpa. Procedowanie Kolegium, sprowadzające się do zwrotu sprawy do rozpoznania organowi l instancji, zostało oparte na pozorowanych przesłankach, z którymi skarżąca nie miała okazji się zapoznać i do nich się odnieść, i które nie uzasadniały odstąpienia od realizacji wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w zapadłych w toku sprawy prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1351/15 oraz z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1549/16. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów oraz wymierzenie organowi grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zaskarżona decyzja kasatoryjna narusza art. 138 § 2 kpa, wobec czego sprzeciw skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 151a § 1 p.p.s.a. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 kpa, który to przepis został powołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji, uchylającej orzeczenie organu I instancji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten zatem wymaga, aby organ odwoławczy wykazał w sposób przekonywujący, że w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tylko w przypadku zaistnienia tej przesłanki organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tj. uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W innych przypadkach kpa wymaga wydania decyzji merytorycznej tj. albo utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, albo jej uchylenia i albo orzeczenia co do istoty sprawy albo umorzenia postępowania w sytuacji zaistnienia takich podstaw. Z tymi uregulowaniami koresponduje art. 136 kpa wprowadzający obowiązek przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, ewentualnie zwrócenie się o to do organu I instancji tj. zlecenie mu wykonania takich czynności. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżony organ nie uzasadnił w prawidłowy sposób okoliczności sprawy, jakie mają oznaczać spełnienie wyżej opisanych przesłanek z art. 138 § 2 kpa, a więc co do tego, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżony organ ograniczył się jedynie do pozornego powołania na nieokreślone konkretnie zmiany stanu faktycznego wskazywane w piśmie biegłego typu "W porównaniu z wizją 4 lata temu spływ wody jest obecnie inny", "w obecnej sytuacji terenowej opinia nie jest już aktualna", oceniając w sposób arbitralny i gołosłowny, iż kierunek spływu wód opadowych na przedmiotowych działkach uległ zmianie w stosunku do stanu wcześniej ustalonego. Organ odwoławczy również nie uwzględnił, w oczywistej sprzeczności z wymogami art. 153 p.p.s.a., wiążących go wskazań WSA w Krakowie zawartych w wyrokach z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1351/15 oraz z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1549/16, które wprost dotyczyły wytkniętych już organowi odwoławczemu zaniechań w wydaniu decyzji merytorycznej w sprawie, bądź wad przy wydaniu decyzji kasatoryjnej. Zatem naruszeniem art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 136 kpa w zw. z art. 53 p.p.s.a. są konkluzje Kolegium co do zmiany stanu faktycznego na spornym gruncie oparte jedynie na opisanym w uzasadnieniu skarżonej decyzji enigmatycznym piśmie biegłego mgr. inż. M. J., który miał stosowne zmiany na gruncie stwierdzić podczas przeprowadzonych przez siebie "prywatnych" oględzin. Strona skarżąca zasadnie zakwestionowała taki dowód jako przydatny do pozornego wskazania zmian stanu faktycznego, także z racji tego, iż skarżąca nie miała faktycznej możliwości, aby przed wydaniem decyzji organu odwoławczego z tym stanowiskiem biegłego się zapoznać i je w jakikolwiek sposób zakwestionować, choćby poprzez złożenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie stosownych oględzin nieruchomości w celu weryfikacji tych jednostronnych stwierdzeń co do potrzeby poczynienia ustaleń co do stanu faktycznego na gruncie od początku. Wskazywany przez Kolegium "autorytet" biegłego nie jest w tych okolicznościach odpowiedni do uznania spostrzeżeń co do stanu na gruncie za wiarygodne. Również z tych powodów okoliczności faktyczne ustalone przez organ odwoławczy bez zapewnienia realnego uczestnictwa wszystkim stronom postępowania, nie mogą być uznane za prawidłowo udowodnione. Dotyczy to również dowodów, których jedynym celem jest wykazanie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 kpa. Zgodnie z brzmieniem art. 81 kpa, okoliczność faktyczna (choćby stanowiąca przesłankę zastosowania art. 138 § 2 kpa) może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Natomiast z treści zapadłych w sprawie wyroków sądów administracyjnych wprost wynika zalecenie, a zatem powinność organu odwoławczego do uzupełnienia dotychczasowej opinii biegłego lub zlecenia ponownej opinii uwzględniającej stanowisko prawne sądów. W wyrokach tych przesądzono kwestie konieczności uczynienia tego w postępowaniu odwoławczym. Z zaleceń Sądu zawartych w wyroku w sprawie II SA/Kr 1351/15 wynika w sposób jednoznaczny, że w celu merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy należy przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, obejmujące co najwyżej przeprowadzenie ponownych oględzin nieruchomości oraz sporządzenie przez biegłego nowej opinii (lub uzupełnienie dotychczasowej) na okoliczność odprowadzania przez właściciela nieruchomości utworzonej m. in. działki nr [...] w K. wody na grunty sąsiednie, w tym na posesję skarżącej. Jak wprost wskazano w tym wyroku taki zakres postępowania wyjaśniającego pozostaje w kompetencji organu odwoławczego w ramach uprawnień wynikających z art. 136 kpa do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Wynikające z treści uzasadnienia obu wyroków rozważania Sądu co do zakresu uzupełniającego postępowania dowodowego (uzupełnienie dotychczasowej opinii lub zlecenie nowej) nie dają jakichkolwiek podstaw do podważania poglądu, że to właśnie Kolegium zostało uczynione adresatem wskazań co do dalszego postępowania. W tej sytuacji, rzekoma zmiana stanu faktycznego sprawy, o ile rzeczywiście miała miejsce (organ odwoławczy nie przeprowadził zleconych przez Sąd oględzin), nie stanowiła automatycznej podstawy do odstąpienia przez Kolegium od realizacji wiążących wskazań Sądu co do zakresu uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 kpa. Stosownie do wskazań Sądu, przedmiotem nowej opinii (lub opinii uzupełniającej) biegłego miało być dokonanie oceny zalewania działek skarżącej, z uwzględnieniem zaprezentowanego przez Sąd dotychczas wiążącego sposób wykładni przepisów prawa materialnego podlegających stosowaniu w sprawie. Przedmiotem uzupełniającej wypowiedzi biegłego miały być więc okoliczności z zasady "nowe", tj. takie, które dotychczas nie były objęte stosownymi ustaleniami i opinią biegłego. Nie można ich zatem traktować jako wystąpienia zmiany stanu faktycznego. W tej sytuacji, akcentowana przez Kolegium rzekoma zmiana stanu na gruncie nie czyniła w tym zakresie żadnej zmiany rzutującej na dezaktualizację wskazań Sądu co do dalszego postępowania. Nawet bowiem po rzekomej zmianie stanu na gruncie, przedmiot wypowiedzi biegłego miał dotyczyć tożsamych okoliczności dotychczas przezeń nie analizowanych, a jedynie z uwzględnieniem nowego stanu na gruncie. W sposób jednoznaczny powyższe znajduje również potwierdzenie w uzasadnieniu postanowienia Sądu z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1351/15 w przedmiocie sprostowania omyłek w uzasadnieniu wydanego w tej sprawie wyroku. Wskazano tam, że zlecone przez Sąd uzupełniające postępowanie dowodowe i realizacja wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku leżało w kompetencjach organu odwoławczego. Z uwagi na to skarżone rozstrzygniecie wskazuje na uchylenie się przez organ odwoławczy od dokonania własnej oceny i wydania decyzji merytorycznej w sprawie, stosownie do zaleceń wiążących w sprawie wyroków sądów administracyjnych. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy winien wykonać te zalecenia i wydać rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, kierując się wyżej przedstawionymi uwagami Sądu. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny w oparciu o art. 151a § 1 zd. 2 p.p.s.a z uwagi na uznanie, iż wydanie ponownej decyzji kasatoryjnej nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Materia będąca przedmiotem kontroli była w sprawie skomplikowana, a organ podejmował jednak próby jej wyjaśnienia. Przedstawił przy tym szczegółowe stanowisko oparte na wykładni szeregu orzeczeń i poglądów doktryny, aczkolwiek w ocenie Sądu nie mogące mieć zastosowania w okolicznościach sprawy. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.