II SA/Gd 689/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 40/21 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 9 grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego przysługującego osobom zesłanym lub deportowanym przez władze ZSRR w latach 1936-1956 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. UZASADNIENIE M. K. (dalej jako "Skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnika – córkę, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia [...] 2021 r., sygn. akt [...] (wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Powyższym wyrokiem Sąd oddalił skargę Skarżącej na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (dalej jako "organ") z dnia [...] 2020 r., którą organ utrzymał własną decyzję z dnia [...] 2020 r., którą przyznano Skarżącej świadczenie pieniężne w wysokości 6.000,00 zł z tytułu podlegania od listopada 1943 r. do kwietnia 1946 r., tj. przez 30 miesięcy, represjom wymienionym w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom zesłanym lub deportowanym przez władze Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w latach 1936-1956. Z uzasadnienia ww. wyroku wynika, że istota sporu, wyrażona sformułowanymi w skardze zarzutami, sprowadzała się do tego, czy Skarżącej przysługuje świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 1 ww. ustawy za okres życia prenatalnego, który Skarżąca spędziła w warunkach określonych ww. ustawą. W ocenie Sądu sposób naliczenia świadczenia przez organ był prawidłowy, przy czym zwrócono uwagę, że organ właściwy do ustalenia wysokości oraz wypłaty świadczenia pieniężnego stosownie do art. 7 ww. ustawy nie określa w tym postępowaniu okresu, za który to świadczenie przysługuje. Organ ten jest związany wcześniejszą decyzją wydaną na podstawie ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, potwierdzającą okres przebywania między innymi na przymusowych zesłaniach i deportacji w ZSRR. W przypadku Skarżącej w decyzji tej ustalono okres przebywania Skarżącej na przymusowych zesłaniach i deportacji w ZSRR licząc go od dnia jej urodzenia. W skardze o wznowienie postępowania Skarżąca podniosła, że pozbawiono ją konstytucyjnego prawa do sądu i rzetelnego procesu sądowego, zawartego w art. 2 i art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483, dalej jako "Konstytucja"), co prowadzi do nieważności postępowania, oraz że doszło do naruszenia przepisów postępowania zawartych w art. 271 i art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), ponieważ strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, w rozpoznawaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy, to jest na podstawie art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a także ponieważ strona została pozbawiona możliwości obrony swoich praw, poprzez nieprzyznanie Skarżącej – przysługującej na mocy konstytucyjnego "prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu" – pomocy adwokackiej z urzędu w celu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz niedopuszczenie do merytorycznego rozpatrzenia zażalenia Skarżącej, wniesionego do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania Skarżąca wskazała między innymi, że Sąd wydał wyrok nie przeprowadzając rzetelnego i uczciwego procesu sądowego, zwracając uwagę na to, że zmiana decyzji o przyznaniu stronie świadczenia pieniężnego byłaby możliwa w sytuacji, gdyby została zmieniona decyzja o przyznaniu uprawnień kombatanckich z dnia 14 lutego 1992 r. w zakresie wskazanego w niej okresu podlegania represjom, oraz na § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 24 lipca 2014 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania, sposobu wykonywania zadań i organizacji Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 2020 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom zesłanym lub deportowanym przez władze Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w latach 1936-1956 (Dz.U. z 2020 r., poz. 1428). Uzasadniając zarzuty podniesione w oparciu o art. 270 i 183 p.p.s.a. Skarżąca wskazała, że "sprawa taka została już prawomocnie osądzona" i Sąd miał obowiązek zastosowania zasady legalizmu i przyjęcia, że "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy". W ocenie Skarżącej Sąd zignorował dwa przekazane przez nią wyroki, z których wynika, że w podobnej sprawie postępowania sądowe przebiegały skrajnie odmiennie niż w niniejszej sprawie, tj. wyroki NSA z dnia 23 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 603/05, oraz z dnia 29 maja 1996 r., sygn. akt III ARN 96/95. Skarżąca wskazała także, że nie miała zdolności sądowej lub procesowej, gdyż jej wnioski o pomoc prawną, skierowane najpierw do organu, a następnie – wielokrotnie – do WSA w G., nie zostały uwzględnione. Ponadto, zdaniem Skarżącej w sprawie orzekał sędzia, który winien być wyłączony z mocy ustawy, a Skarżąca przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła się domagać jego wyłączenia, tj. Sędzia WSA D. K., który uczestniczył w wydaniu wyroku z dnia [...] 2021 r., sygn. akt [...], postanowienia z dnia 3 sierpnia 2021 r., sygn. akt [...] – którym utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, a także w wydaniu postanowienia z dnia 30 sierpnia 2021 r., sygn. akt [...] – którym odrzucono zażalenie Skarżącej na postanowienie z dnia 3 sierpnia 2021 r. Jednocześnie Skarżąca wskazała, że wniosła ponowne zażalenie, jednakże Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że tok instancji został wyczerpany. W ocenie Skarżącej doszło tym samym do niedopuszczenia przez Sąd do merytorycznego rozpoznania zażalenia Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postepowania podlega odrzuceniu. Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, zmierzającym do uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne. Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem, w przypadku zaistnienia ustawowej podstawy wznowienia. Przy czym badanie merytorycznej zasadności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym terminowości wniesienia takiej skargi i powołanych w niej podstaw wznowienia. W pierwszej kolejności skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega badaniu przez Sąd pod kątem dopuszczalności o dwojakim charakterze, a mianowicie dopuszczalności samej skargi i dopuszczalności wznowienia postępowania. Przy czym o dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego decyduje zachowanie ustawowego terminu oraz oparcie skargi na ustawowych podstawach wymienionych w przepisach ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi. Podstawy żądania wznowienia postępowania wymienione zostały w przepisach art. 271, art. 272 § 1 i art. 273 § 1,2 i 3 p.p.s.a. Natomiast badanie dopuszczalności wznowienia obejmuje ocenę zasadności skargi. Zgodnie z art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W myśl art. 272 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, przy czym w takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§ 2 zd. 1). Jak stanowi art. 272 § 2a p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Stosownie do art. 273 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ponadto można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (§ 3 zd. 1). W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3 zd. 2). Do skargi o wznowienie postępowania stosuje się – na mocy art. 276 p.p.s.a. – odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli inaczej nie stanowią przepisy o wznowieniu, uregulowane w dziale VII. Od strony formalnej, skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 w zw. z art. 276 p.p.s.a.). Podanie podstawy wznowienia następuje przez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Natomiast uzasadnienie podstawy wznowienia winno polegać na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i (przy przyczynach restytucyjnych) wpływu na rozstrzygnięcie, jaki wywiera istnienie tych okoliczności (por. H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 1160-61). Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania należy wnieść w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Natomiast w sytuacjach określonych w art. 272 § 1 i § 3 p.p.s.a. skargę winno się wnieść w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego, a w sytuacji określonej w art. 272 § 2a p.p.s.a. – w terminie trzech miesięcy od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Przechodząc zatem do badania dopuszczalności przedmiotowej skargi o wznowienie postępowania zauważyć należy, że skarga dotyczy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia [...] 2021 r. w sprawie o sygn. akt [...], wydanym na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z postanowieniem o stwierdzeniu prawomocności z dnia 16 listopada 2021 r., ww. wyrok jest prawomocny od dnia 7 września 2021 r. Stosownie do art. 280 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2). Mając powyższe na uwadze należy zaznaczyć, że skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlega odrzuceniu nie tylko wtedy, gdy powołana w niej podstawa wznowienia została sformułowana w sposób dający się podciągnąć pod przewidzianą w ustawie podstawę, ale także wówczas, gdy w rzeczywistości podstawa taka nie występuje. Jak podnosi się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (por. postanowienia NSA: z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 607/06, z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 257/11; CBOSA). Zdaniem Sądu wskazane w treści skargi okoliczności, mające w ocenie Skarżącej uzasadniać wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem WSA w G. z dnia [...] 2021 r., sygn. akt [...], nie mogą zostać zakwalifikowane do którejkolwiek z podstaw wznowienia zawartych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się kolejno do podnoszonych przez Skarżącą zarzutów Sąd orzekający w niniejszej sprawie zauważa, że wbrew twierdzeniom Skarżącej ta sama sprawa nie została już prawomocnie osądzona. Zgodnie z art. 273 § 3 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Z powołanego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że późniejsze wykryte orzeczenie musi dotyczyć tej samej sprawy. Nie chodzi w tym przypadku o takie same czy podobne sprawy, lecz o orzeczenia tożsame zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym (por. postanowienie NSA z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1424/13; CBOSA). W aspekcie podmiotowym chodzi o identyczność strony w postępowaniu, natomiast w aspekcie przedmiotowym – o stan faktyczny, podstawę prawną, treść żądania strony (uprawnienia) lub treść obowiązku (por. B. Adamiak, Przesłanki tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2007/1/7). Warunek ten jest spełniony w wypadku tożsamości przedmiotu i stron postępowania. Tymczasem wymienione przez Skarżącą wyroki nie są tożsame z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia [...] 2021 r. wydanym w postępowaniu o sygn. akt [...], o którego wznowienie wnosi Skarżąca. Nie dotyczą one skargi na to samo rozstrzygnięcie organu, jak i brak tożsamości stron postępowania. Samo natomiast powołanie orzeczeń, które w ocenie Skarżącej świadczą o zasadności prezentowanej przez nią argumentacji, nie może zostać uznane za wskazujące na późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy w rozumieniu art. 273 § 3 p.p.s.a. Na uwzględnienie nie zasługuje również twierdzenie Skarżącej, że nie miała ona zdolności sądowej lub procesowej, ponieważ jej wnioski o pomoc prawną nie zostały uwzględnione, jak i że została ona pozbawiona możności obrony swoich praw przez nieprzyznanie jej prawa pomocy oraz niedopuszczenie do merytorycznego rozpatrzenia jej zażalenia. Zauważyć należy, że określenia "zdolność sądowa" i "zdolność procesowa" zostały zdefiniowane w art. 25 i w art. 26 p.p.s.a. Stosownie do art. 25 § 1 p.p.s.a. zdolność sądowa to zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona, którą mają osoba fizyczna, osoba prawna lub organ administracji publicznej. Zgodnie zaś z art. 26 § 1 p.p.s.a. zdolność procesową, rozumianą jako zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych, mają m.in. osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych. Jak stanowi przy tym art. 11 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm., dalej jako "k.c."), pełną zdolność do czynności prawnych nabywa się z chwilą uzyskania pełnoletności, zaś według art. 12 k.c. zdolności do czynności prawnych nie mają osoby, które nie ukończyły lat trzynastu, oraz osoby ubezwłasnowolnione całkowicie. Wedle zaś art. 13 § 1 k.c., osoba, która ukończyła lat trzynaście, może być ubezwłasnowolniona całkowicie, jeżeli wskutek choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii, nie jest w stanie kierować swym postępowaniem. Stosownie zaś do przepisów zawartych w art. 544 i nast. ustawy z dnia 17 listopada 1694 r. – Kodeksu postępowania cywilnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 1575 ze zm.), ubezwłasnowolnienie następuje w formie orzeczenia sądowego (tj. postanowienia). Należy zaznaczyć, że takiego orzeczenia w niniejszej sprawie nie przedłożono. Pozbawienie strony możliwości działania oznacza natomiast pozbawienie strony możliwości obrony jej praw na skutek naruszenia przepisów prawa. Wystąpienie tej przesłanki wznowienia postępowania wymaga wykazania związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem prawa procesowego a pozbawieniem strony możliwości działania. Ponadto należy stwierdzić, że o pozbawieniu strony możliwości działania można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możliwości działania (por. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1134/16, CBOSA). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Skarżąca miała zdolność sądową lub procesową oraz że nie pozbawiono jej możliwości obrony jej praw. Niewydanie rozstrzygnięcia zgodnego z oczekiwaniami Skarżącej nie świadczy o wystąpieniu wyżej wymienionych nieprawidłowości. Strona Skarżąca wnioskiem z dnia 7 czerwca 2021 r. zwróciła się o przyznanie jej w sprawie o sygn. akt [...] prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek ten został rozpoznany przez referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., który postanowieniem z dnia [...] 2021 r., sygn. [...], odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy z przyczyn opisanych w jego uzasadnieniu. Skarżąca wniosła sprzeciw od ww. postanowienia, który został rozpoznany przez niniejszy Sąd. Postanowieniem z dnia [...] 2021 r. Sąd postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. Wraz z doręczeniem ww. postanowienia Sądu Skarżąca została poinformowana, że jest ono prawomocne i nie podlega zaskarżeniu. Mimo to Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Zażalenie to zostało odrzucone postanowieniem z dnia [...] 2021 r., ponieważ na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza nie przysługuje zażalenie, co wynika z przepisów i co zostało wyjaśnione Skarżącej w uzasadnieniu rzeczonego postanowienia. Zażalenie Skarżącej nie mogło więc, jako niedopuszczalne, zostać rozpatrzone merytorycznie. Oczekiwanego przez Skarżącą skutku nie mogło wywołać również pismo zatytułowane jako "ponowienie zażalenia", tj. zażalenie na postanowienie Sądu z dnia [...] 2021 r., sygn. akt [...]. Postanowieniem z dnia [...] 2021 r., sygn. akt [...], Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższe zażalenie, wyjaśniając, że na postanowienie wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. (zgodnie z którym to przepisem rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy) nie przysługuje zażalenie, w związku z czym postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia [...] 2021 r. było prawidłowe. Wyżej opisane postępowanie Sądu nie nosi śladów naruszeń mogących zgodnie z twierdzeniami Skarżącej stanowić podstawy wznowienia postępowania w sprawie o sygn. akt [...]. Odnosząc się natomiast do kwestii orzekania w sprawie przez sędziego, który winien był być wyłączony z mocy ustawy, tj. na podstawie art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a., również w tym zakresie twierdzenia Skarżącej okazały się bezzasadne. W pierwszej kolejności Sąd orzekający w niniejszej sprawie wskazuje, że postanowienia wydane w sprawie [...], tj. postanowienia z dnia [...] 2021 r. oraz z dnia [...] 2021 r., zostały wydane później niż wyrok z dnia [...] 2021 r., którego uchylenia domaga się Skarżąca, co samo w sobie stanowi zaprzeczenie twierdzeń Skarżącej o wydaniu ww. wyroku przez sędziego, który powinien podlegać wyłączeniu z uwagi na branie udziału w wydawaniu ww. postanowień. Niezależnie od powyższego Sąd orzekający w niniejszej sprawie wyjaśnia również, że zgodnie z art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach, w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator. Ustawa wymaga więc m.in. wyłączenia od rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej członków tego składu orzekającego, który wydał wyrok uchylony następnie przez NSA, w razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania (art. 185 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast ze stanowiskiem orzecznictwa i doktryny, nie podlega wyłączeniu od rozpoznania środka zaskarżenia od orzeczenia co do istoty sprawy sędzia, który zasiadał w składzie rozstrzygającym o kwestiach incydentalnych, bowiem podejmowane przez sąd postanowienia co do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, przyznania prawa pomocy, czy w przedmiocie innych wniosków stron mają charakter wpadkowy i nie sposób przyjąć, by podjęcie w tym przedmiocie decyzji przez sędziego godziło w prawo strony do bezstronnego sądu (por. M. Romańska [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 18; wyrok NSA z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1048/14, CBOSA). W związku z powyższym należy wskazać, że branie przez Sędziego WSA D. K. udziału w wydaniu zarówno wyroku z dnia [...] 2021 r. o sygn. akt [...], jak i postanowień z dnia [...] 2021 r. oraz [...] 2021 r. o sygn. akt [...], nie mogło stanowić naruszenia ww. przepisów i nie może być uznane za przesłankę wznowienia postępowania z art. 271 pkt 1 p.p.s.a. Podstawy wznowienia nie mogły też stanowić pozostałe okoliczności wskazywane przez Skarżącą, w szczególności podnoszenie przez nią naruszenia przepisów konstytucyjnych oparte na twierdzeniu, że Sąd nie przeprowadził rzetelnego i uczciwego procesu sądowego oraz że zmiana decyzji o przyznaniu stronie świadczenia pieniężnego byłaby możliwa w sytuacji, gdyby została zmieniona decyzja o przyznaniu uprawnień kombatanckich z dnia 14 lutego 1992 r. w zakresie wskazanego w niej okresu podlegania represjom. Na marginesie Sąd orzekający w niniejszej sprawie wskazuje, że zasadą jest, że jeżeli skarga o wznowienie postępowania sądowego posiada braki, sąd na podstawie art. 49 p.p.s.a. wzywa skarżącego do ich uzupełnia. W niniejszej sprawie Sąd jednak uwzględnił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 31 sierpnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1006/06 (CBOSA) i wziął pod uwagę, że nie istnieje konieczność wezwania strony skarżącej do uzupełnianie braków skargi, gdy już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszone podstawy nie zachodzą bądź wyraźnie nie są oparte na ustawowych podstawach wznowienia. W ocenie Sądu taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Uznając zatem, że wniesiona skarga nie spełnia wymogu oparcia jej na ustawowej podstawie wznowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.