II SA/Go 816/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi E sp. z o.o. na uchwałę Rady Powiatu z dnia 17 grudnia 2013 r. nr XXXIX/221/13 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych (Dz. Urz. Województwa z dnia 30 grudnia 2013 r. poz. 2880) oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Powiatu nr XXXIX/221/13 z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych, na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Wnosząca skargę E Sp. z o.o. wnosiła o stwierdzenie nieważności § 3 ust. 1 pkt 1, § 3 ust. 1 pkt 2 oraz § 3 ust. 1 pkt 4 uchwały. Skarga została wniesiona w oparciu o następujące ustalenia faktyczne: Uchwałą z dnia 17 grudnia 2013 roku Nr XXXIX/221/2013 w sprawie opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych, na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego Rada Powiatu ustaliła wysokość opłat za zajęcie pasa drogowego dla dróg znajdujących się w zarządzie Powiatu. Jako podstawę prawną podjętej uchwały wskazano art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.). W § 1 uchwały stwierdzono, że ustala ona stawki opłat pobieranych przez Zarząd Dróg Powiatowych za zajęcie pasa dróg powiatowych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, dotyczące: prowadzenia robót w pasie drogowym (pkt 1), umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 2), umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (pkt 3), zajęcia pasa drogowego nas prawach wyłączności w celach innych niż wskazane w pkt 1-3 (pkt 4). W § 2 uchwały za zajęcie 1 metra kwadratowego powierzchni pasa drogowego o którym mowa w § 1 pkt 1 i 4, ustalono stawki opłat za każdy dzień zajęcia: chodnika, pobocza, placów, zatok autobusowych, ścieżek rowerowych, ciągów pieszych oraz pasów dzielących w wysokości 3 zł (pkt 1), przy zajęciu jezdni do 20% szerokości – 4 zł (pkt 2), przy zajęciu jezdni powyżej 20% do 50 % szerokości 6 zł (pkt 3), przy zajęciu jezdni powyżej 50% szerokości do całkowitego zajęcia jezdni – 9 zł (pkt 4), pozostałych elementów pasa drogowego – 3 zł (pkt 5). Natomiast w § 3 ust. 1 za zajęcie pasa drogowego, o którym mowa w § 1 pkt 2 tj. za umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego ustalono roczne stawki opłat za zajęcie 1 metra kwadratowego powierzchni pasa drogowego zajętego przez rzut poziomy umieszczonego urządzenia: poza obszarem zabudowanym – 20 zł (pkt 1), w obszarze zabudowanym – 40 zł (pkt 2), na drogowych obiekcie inżynieryjnym – 160 zł (pkt 3), przy umieszczaniu urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych wprowadzono stawki opłat w wysokości 50% określonych w pkt 1 i 2. Zgodnie z postanowieniami § 3 ust. 2 roczne stawki opłat w wysokości określonej w ust. 1 obejmują pełen rok kalendarzowy umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym urządzeniu inżynieryjnym, a zgodnie z § 3 ust. 3 za niepełny rok kalendarzowy wysokość rocznych stawek opłat obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzeń w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynieryjnym. W § 4 uchwały ustalono stawki za zajęcie pasa drogowego w sytuacjach o których mowa w § 1 pkt 3 i 4 uchwały. W § 6 uchwały stwierdzono, że traci moc uchwała nr XVII/88/08 Rady Powiaty z dnia 25 maja 2004 roku w sprawie opłat za zajęcie pasa drogowego dróg zarządzanych przez Zarząd Powiatu oraz uchwała nr XLVIII/261/10 Rady Powiatu z dnia 27 kwietnia 2010 roku o zmianie uchwały w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg zarządzanych przez Zarząd Powiatu. Zgodnie z § 8 uchwała weszła w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia jej w Dzienniku Urzędowym Województwa, z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2014 roku. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 30 grudnia 2013 roku pod pozycją 2880. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 roku, które wpłynęło do Starostwa Powiatu 21 sierpnia 2014 roku, E Sp. z o.o. wezwała Radę Powiatu – powołując się na art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym ( tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 595 ze zm.) – do usunięcia naruszenia prawa, dokonanego jej zdaniem w w/w uchwale i polegającego na ustaleniu w § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 stawek opłat na poziomie pomijającym charakter opłaty jako świadczenia ekwiwalentnego oraz na nierównym traktowaniu przedsiębiorców poprzez nieuzasadnione wprowadzenie obniżek w § 3 ust. 1 pkt 4 uchwały w przypadku umieszczania w pasie drogowym urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych., co stanowi naruszenia zasady równości wobec prawa. W dniu 30 września 2014 roku Rada Powiatu podjęła uchwałę, w której odmówiono uwzględnienia wezwania E sp. z o.o. do usunięcia naruszenia prawa w uchwale Rady Powiatu nr XXXIX/221/13 z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych, na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że wysokość stawek opłat określonych w uchwale z dnia 17 grudnia 2013 roku nie przekracza górnych stawek określonych przez ustawodawcę, nie zostały też ustalone w maksymalnej wysokości. Nie odbiegają również od stawek określonych przez organy stanowiące innych jednostek samorządu terytorialnego. Opłaty za zajęcie pasa drogowego nie są podatkiem. Brak jest podstaw do porównywania tych opłat z opłatami za ustanowienie służebności przesyłu. W kwestii drugiego zarzutu podniesiono, że art. 40 ust. 9 pkt 5 ustawy o drogach publicznych umożliwia zróżnicowanie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego ze względu na rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Pismem z dnia [...] października 2014 roku, które doręczono spółce w dniu 7 października 2014 roku poinformowano, że Rada Powiatu odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w uchwale z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie ustalenia wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych i doręczono odpis uchwały oraz jej uzasadnienie. W skardze z dnia [...] października 2014 roku E Sp. z o.o. wniosła o stwierdzenie nieważności § 3 ust. 1 pkt 1, § 3 ust. 1 pkt 2 oraz § 3 pkt 4 uchwały Rady Powiatu nr XXXIX/221/13 z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych, na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, podnosząc zarzut naruszenia art. 40 ust. 8 oraz art. 40 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. Jednocześnie wniosła o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wnosząc o stwierdzenie nieważności § 3 ust. 1 pkt 1 oraz § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały skarżąca podniosła, że należność za zajęcie pasa drogowego jest opłatą a nie podatkiem. Jest indywidualną zapłatą za zindywidualizowane świadczenie. Jej wyróżnikiem jest w odróżnieniu od podatku ekwiwalentność świadczenia. Istotne są więc relacje między wysokością opłaty a wysokością świadczenia wzajemnego. Uchwalając stawkę opłaty na poziomie 20 zł i 40 zł organ stanowiący powiatu naruszył zasadę ekwiwalentności pomiędzy jej wysokością a świadczeniem. Świadczy o tym skala podwyżki w stosunku do uchwały z 2004 roku oraz porównanie z ustalanymi przez sądy cywilne wynagrodzenia za ustanawianie służebności przesyłu. Ustalenie stawki opłat w aktualnej wysokości bardziej upodabnia je do podatku niż do opłaty. Świadczenia powiatu związane z zajęciem pasa drogowego od 2004 roku są na takim samym poziomie co stanowi podstawę do przyjęcia braku podstaw do podwyższenia stawki opłaty. Rada Powiatu potraktowała opłatę jako podatek i stanowi to poszukiwanie dodatkowych źródeł dochodu, a tym samym jest przekroczeniem delegacji ustawowej stanowiącej postawę jej ustalenia. Zdaniem wnoszącej skargę spółki ustalone ekwiwalentności pomiędzy ustaloną stawką opłaty za zajęcie pasa drogowego a świadczeniem ze strony powiatu jako zarządcy drogi oznacza odpowiedniość ekonomiczną pomiędzy wysokością opłaty a wartością świadczenia ze strony organu administracji publicznej na rzecz osoby zobowiązanej do jej uiszczenia. Taką ekwiwalentność zapewniłaby stawka opłaty ustalanej na poziomie podobnym jak wynagrodzenie ustalane za służebność przesyłu w drodze zawartej umowy cywilnoprawnej lub przez sąd cywilny. Wysokość stawki opłaty ustalana przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego nie jest ograniczono tylko górną stawką określoną przez ustawodawcę wskazanej w art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych, ale w oparciu o art. 40 ust. 9 w/w ustawy przesłankami tam wskazanymi, w tym kategorii dróg, rodzaju zajętego pasa drogowego. Tego warunku § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały nie spełnia. Wnosząc o stwierdzenie nieważności § 3 ust. 1 pkt 4 uchwały, którym wprowadzono obniżkę opłaty o 50% w stosunku do urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, strona skarżąca podniosła, że urządzenia te niczym się nie różnią od innej infrastruktury umieszczonej w pasie drogowym. Tym samym przedsiębiorcy zajmujący się prowadzeniem działalności w zakresie doprowadzania wody i odprowadzania ścieków zostali uprzywilejowani w stosunku do innych przedsiębiorców umieszczających infrastrukturę w pasie drogowym. Takie postępowanie stanowi naruszenie art. 32 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej. Obie normy odwołują się do równości wobec prawa, która została naruszona w zaskarżonej uchwale. Uzasadniając swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały spółka podniosła, że zajmuje się dystrybucją gazu ziemnego, buduje i eksploatuje gazociągi. Uchwała określająca wysokość stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dotyczy bezpośrednio sfery uprawnień skarżącego, a tym samym posiada interes prawny w jej zaskarżeniu. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wnosiła o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniesiono, że zarzuty podniesione w skardze są całkowicie bezzasadne. Wysokość stawek opłat określonych w uchwale z dnia 17 grudnia 2013 roku nie przekraczają górnych stawek określonych przez ustawodawcę, nie zostały też ustalone w maksymalnej wysokości. Nie odbiegają również od stawek określonych przez organy stanowiące innych jednostek samorządu terytorialnego. Opłaty za zajęcie pasa drogowego nie są podatkiem. Brak jest podstaw do porównywania tych opłat z opłatami za ustanowienie służebności przesyłu. W kwestii drugiego zarzutu podniesiono, że art. 40 ust. 9 pkt 5 ustawy o drogach publicznych umożliwia zróżnicowanie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego ze względu na rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. stanowi, że uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Natomiast w przypadku gdy skarga nie jest zasadna w oparciu o art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddala. W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności § 3 ust. 1 pkt 1, § 3 ust. 1 pkt 2 oraz § 3 ust. 1 pkt 4 uchwały Rady Powiatu nr XXXIX/221/13 z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych, na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Z akt niniejszej sprawy wynika, że strona skarżąca skutecznie wyczerpała tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem wniesienie skargi zostało poprzedzone stosownym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, a następnie zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. zachowała termin do wniesienia skargi. W rozpoznawanej sprawie skarżąca posiadała legitymację do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę, albowiem zgodnie z ustawą z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym – art. 87 ust. 1 – powołała się na naruszenie jej interesu prawnego wskazując, że zgodę na zajęcie pasa drogowego wydaje zarządca drogi, a spółka ponosi z tego tytułu stosowne opłaty, których wysokość ustalona została w oparciu o zaskarżoną uchwałą a zatem jej sytuacja prawna jest powiązana z zaskarżoną uchwałą. Strona skarżąca zajmuje się dystrybucją gazu między innymi na terenie powiaty, buduje i eksploatuje gazociągi. Umieszczając gazociąg w pasie drogowym jest obowiązana do uiszczenia opłaty z tego tytułu na rzecz powiatu, której wysokość jest obliczana w oparciu o kryteria określone w zaskarżonej uchwale. Tym samym postanowienia uchwały wpływają bezpośrednio na prawa i obowiązki skarżącego. Stosownie do przepisu art. 40 ust. 1-3 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji (art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Zezwolenie to dotyczy: prowadzenia robót w pasie drogowym, umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Według art. 40 ust. 3 tej ustawy za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Zgodnie zaś z treścią ust. 8 art. 40 ustawy o drogach publicznych organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł. Natomiast po myśli ust. 9 tego artykułu, przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się: kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty; rodzaj elementu zajętego pasa drogowego; procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni; rodzaj zajęcia pasa drogowego; rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Oznacza to, że rada ustalając stawki opłat z uwagi na treść art. 40 ust. 9 ustawy nie może brać pod uwagę jakichkolwiek innych czynników niż te, które zostały wymienione w tym przepisie. Zróżnicowanie wysokości stawek może nastąpić zatem tylko i wyłącznie w oparciu o kryteria wymienione w art. 40 ust. 9 ustawy. Brak natomiast zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, iż Rada w każdym przypadku ma obowiązek uwzględnienia wszystkich kryteriów określonych w powołanym przepisie. W ocenie Sądu przywoływany przepis art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych przesądza również o możliwości funkcjonowania opłat w różnej wysokości, których zróżnicowanie może nastąpić w oparciu o kryteria wskazane w tym przepisie, które można nazwać kryteriami przedmiotowymi i nie ma to dyskryminującego charakteru w świetle art. 32 Konstytucji RP (vide także: wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II GSK 151/08). W ocenie Sądu ustawodawca w art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych upoważnił radę do określania wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego, zaś celem tego było zapewnienie zarządcy drogi (w niniejszej sprawie zarządowi powiatu) realnych dochodów z tych opłat, w celu zapewnienia możliwości realizacji postawionych przed nim zadań w zakresie drogownictwa. Jednostki samorządowe, jako realizujące zadania publiczne nie mogą dowolnie dysponować przydzielonymi im dochodami, a w szczególności rezygnować z przydzielonych im w drodze ustawy źródeł dochodów, ponieważ w ten sposób i to bez uzasadnionej przyczyny, zmniejszają swoje potencjalne możliwości realizacji zadań. Mając na uwadze zadania publiczne w zakresie drogownictwa jakie realizuje powiat, i cel jakiemu służą opłaty za zajęcie pasa drogowego należy stwierdzić, ze zaskarżona uchwała w § 3 pkt 1 i 2 gdzie określono wysokość stawek opłat za zajecie pasa drogowego w terenie zabudowanymi i poza terenem zabudowanym nie narusza przepisów prawa. Fakt, iż przy ustaleniu tych stawek organ uchwałodawczy powiatu przyjął stawki kilkakrotnie wyższe (3-4 krotnie), niż uchwała poprzednio obowiązująca oraz, że są to stawki jak podnosi skarżący wyższe niż wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu nie powoduje samo przez się niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Organ działał bowiem w granicach upoważnienia ustawowego. Organ stanowiący jednostki samorządu powiatowego upoważniony jest do określenia wysokości stawki opłaty i może to uczynić, z uwzględnieniem możliwości różnicowania ich wysokości na podstawie art. 40 ust. 2 i 9 ustawy o drogach publicznych oraz w granicach maksymalnej wysokości określonej w art. 40 ust. 8 wskazanej ustawy. Ustalając wysokość opłaty w § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 organ nie przekroczył stawki maksymalnej, ale także dokonał jej zróżnicowania w oparciu o kryteria określone w cytowanym wyżej przepisie. Zarzut strony, że stawka opłaty jest rażąco wysoka nie ma w takiej sytuacji charakteru natury prawnej lecz dotyczy jej interesu prawnego. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 zaskarżonej uchwały. Wnosząc o stwierdzenie nieważności § 3 ust. 1 pkt 4 objętej skargą uchwały strona skarżąca podnosiła zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej, które to przepisy wprowadzają zasadę równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji między innymi w życiu gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Zarzut ten należy uznać za bezzasadny. Ustalona w tym przepisie bonifikata za zajęcie pasa drogowego w przypadku umieszczenia urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych jest wyrazem realizacji wynikającego z art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych uprawnienia Rady do zróżnicowania tych stawek ze względu na wymienione w pkt 1-5 przesłanki różnicujące np. rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Oznacza to, że ustawodawca pozostawił radzie powiatu swobodę w określeniu stawki opłaty m.in. ze względu na wskazany w pkt 5 rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Nie narzucił organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego (w niniejsze sprawie radzie powiatu) sposobu zróżnicowania stawek opłat w odniesieniu do konkretnych rodzajów urządzeń, pozostawiając im możliwość samodzielnego dokonania wyboru w zakresie określenia metody wyodrębniania rodzaju urządzeń. Z treści omawianego przepisu nie wynika, aby wolą ustawodawcy było narzucenie radzie powiatu obowiązku ustalenia jednakowych stawek opłat za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń kwalifikowanych jako urządzenia infrastruktury technicznej. Gdyby taki był zamiar ustawodawcy to pominąłby to kryterium jako przesłankę mającą wpływ na ustalenie wysokości stawki. Aczkolwiek Sąd w pełni podziela wykładnie zasady równości wynikającą z wyroków Trybunału Konstytucyjnego, to na gruncie niniejszej sprawy doszedł do wniosku, że ze względu na brak wspólnej cechy relewantnej pomiędzy podmiotami, których dotyczy sporny § 3 ust. 1 pkt 4 uchwały Rady Powiatu, nie można mówić na gruncie niniejszej sprawy o naruszeniu konstytucyjnej zasady równości poprzez dyskryminujące ustalenie stawek opłat w omawianym przepisie uchwały. O naruszeniu zasady równości można by mówić wówczas, gdyby uchwałodawca jednym podmiotom posiadającym urządzenia do przesyłu gazu w pasie drogowym drogi powiatowej tak jak skarżący udzielił bonifikaty, a nie udzielił bonifikaty innym, takim samym podmiotom posiadającym w tym pasie drogowym takie same urządzenia. Tymczasem tego rodzaju zróżnicowanie w zaskarżonej uchwale nie wystąpiło. Pomiędzy podmiotami, do których należą urządzenia wodne, kanalizacyjne, ciepłownicze, gazowe, telekomunikacyjne czy też energetyczne nie można postawić znaku równości, skoro ich umiejscowienie w pasie drogowym wiąże się z odmiennymi warunkami technicznym, wynikającymi ze specyfiki poszczególnych urządzeń i potrzeb związanych ze względami bezpieczeństwa w ich eksploatacji, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia, że podmioty te, jako eksploatujące urządzenia infrastruktury technicznej umieszczone w pasie drogowym, charakteryzują się cechami uzasadniającymi ich jednakowe traktowanie. Jako rodzaj urządzenia, o którym mowa w art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych należy rozumieć nie tylko budulec, kształt sieci i jego umiejscowienie, ale także cel, jakiemu to urządzenie służy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 maja 2012 roku, sygn. akt II GSK 548/11 (opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl.) stwierdził, że ,,organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, ustalając stawki za zajęcie 1 metra kwadratowego pasa drogowego na zasadzie art. 40 ust. 8 i 9 ustawy o drogach publicznych i przyjmując preferencyjne dla np. urządzeń inwestycji celu publicznego, nie musi tych preferencji stosować wobec wszystkich tego rodzaju urządzeń, bowiem inwestycje celu publicznego stanowią tylko wspólny mianownik różnych urządzeń, o których mowa w art. 40 ust. 8 i 9. Należy zauważyć, że woda jest niezbędna do codziennego funkcjonowania, a ścieki są normalnym następstwem funkcji życiowych człowieka i działalności gospodarczej, o tyle – gaz, gdy chodzi o jego właściwości grzewcze, może być zastąpiony przez inne materiały – drewno, węgiel, prąd elektryczny. Wprowadzając określoną bonifikatę za umieszczenie w pasie drogowym określonych urządzeń infrastruktury technicznej organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego daje wyraz istniejącemu priorytetu w zaspokajaniu tychże potrzeb. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że udzielenie bonifikaty określonej a § 3 ust. pkt 4 zaskarżonej uchwały narusza zasadę równego traktowania podmiotów wobec prawa, albowiem uchwała nie różnicuje podmiotów umieszczających tego samego rodzaju urządzenia infrastruktury technicznej w pasie drogowym (np. wodociągi), ale udziela bonifikaty z uwagi na sam rodzaj urządzenia. Wobec powyższego Sąd nie podziela poglądów zawartych w wyrokach WSA w Gdańsku z dnia 2 lutego 2012 roku (sygn. akt III SA/Go 460/11) oraz z dnia 20 grudnia 2012 roku (sygn. akt III SA/Go 462/12), na które to orzeczenia skarżący powołuje się w uzasadnieniu skargi. W ocenie Sądu na akceptację zasługują natomiast wyroki powołane w odpowiedzi na skargę tj. wyroki NSA z dnia 16 maja 2012 roku (sygn. akt II GSK 548/11, Lex 1217638) i z dnia 20 maja 2014 roku, sygn. akt II GSK 511/13. W obu tych orzeczeniach wyrażono pogląd, że organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego, ustalając stawkę za zajęcie pasa drogowego w oparciu o art. 40 ust. 8 i 9 ustawy o transporcie drogowym i przyjmując preferencje dla określonych rodzaju urządzeń inwestycji celu publicznego, nie musi tych preferencji stosować wobec wszystkich tego rodzaju urządzeń, bowiem inwestycje celu publicznego stanowią tylko wspólny mianownik różnych urządzeń, o których mowa w tym przepisie. Wyszczególnienie w ramach inwestycji celu publicznego określonych urządzeń i przyporządkowanie im stawki preferencyjnej nie stanowi o naruszeniu zasady równego traktowania podmiotów, do których te urządzenia należą. Wprawdzie uzasadnienie zaskarżonej uchwały jest ogólne – wskazano w nim, że za określeniem wysokości stawek opłaty w nowej wysokości przemawiają względy finansowo-prawne i ekonomiczne, uniemożliwiają ustalenie wszystkich przesłanek jakimi kierowała się Rada Powiatu przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały, a zwłaszcza przy określeniu stawki za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej i udzieleniu bonifikaty, lecz brak ten nie jest istotny i nie może prowadzić do uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy nie można stwierdzić, że zaskarżone przepisy uchwały w sposób istotny naruszają prawo. Z tych powodów należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić skargę. Odnośnie zwrotu kosztów postępowania sądowego należy powołać się na art. 199 p.p.s.a. zgodnie z którym strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepis art. 200 i art. 201 p.p.s.a. określają sytuacje, w których skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania od organu, tj. w razie uwzględnienia skargi przez sąd lub umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Nie zostały również spełnione przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 208 p.p.s.a.