II SAB/Bk 159/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 grudnia 2021 r. zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zawarte w pkt 4 wyroku z dnia 30 listopada 2021 r. w sprawie ze skargi M. W. na bezczynność Burmistrza G. w przedmiocie informacji publicznej p o s t a n a w i a 1. uchylić zaskarżone postanowienie zawarte w pkt 4 wyroku z dnia 30 listopada 2021 r., 2. zasądzić od Burmistrza G. na rzecz skarżącej M. W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. UZASADNIENIE Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 listopada 2021 r. orzeczono w przedmiocie bezczynności Burmistrza G. w sprawie informacji publicznej z wniosku M. W. Między innymi w pkt 4 zasądzono od Burmistrza G. na rzecz skarżącej kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z zachowaniem trybu i terminu pełnomocnik skarżącej złożył zażalenie na pkt 4 wyroku z dnia 30 listopada 2021 r. w części w jakiej Sąd nie zasądził zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł wskazując, że taka opłata została uiszczona a dowód jej poniesienia został dołączony do skargi. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, według norm przepisanych (k. 45-46). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zażalenie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Uregulowana w art. 195 § 2 p.p.s.a. instytucja autokontroli stanowi wyjątek od zasady dewolutywności zażalenia, czyli przekazywania tego środka zaskarżenia sądowi wyższej instancji. Za jej zastosowaniem przemawiają względy ekonomii procesowej oraz szybkości postępowania. Zastosowanie autokontroli jest uzasadnione, gdy wystąpi m.in. przesłanka "oczywistej zasadności wniesionego zażalenia". Chodzi o sytuacje, w której sąd uznaje zarzuty i żądania zawarte w zażaleniu, akceptuje jako prawidłowe stanowisko skarżącego, a wadliwość kwestionowanego postanowienia jest zauważalna bez konieczności dokonywania głębszej analizy. W ocenie sądu, zażalenie pełnomocnika skarżącej w sprawie niniejszej należy uznać za zasadne. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że drukując korespondencję nadesłaną drogą elektroniczną omyłkowo nie wydrukowano potwierdzenia opłaty skarbowej za pełnomocnictwo w sprawie niniejszej, która została uiszczona w sprawie (k. 41-42). Powyższe skutkowało nie uwzględnieniem jej przy zasądzaniu kosztów postępowania zawartych w pkt 4 wyroku. W tych okolicznościach uzasadnione było uwzględnienie zażalenia i uchylenie postanowienia z pkt 4 wyroku w zakresie zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego. Dlatego w punkcie 1 postanowienia orzeczono na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a. Ponadto w pkt 2 postanowienia orzeczono o kosztach postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 30 listopada 2021 r. na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 597 zł, obejmującą zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie radcy prawnego ustalone w wysokości 480 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Odnośnie wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego stwierdzić należy, iż nie może zostać uwzględniony. Przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego od sądu (przy autokontroli w ramach uwzględnienia zażalenia). Podobnie przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. regulujące zwrot kosztów postępowania kasacyjnego między stronami nie mają zastosowania przy orzekaniu na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. Z kolei przepisy art. 199 i art. 200 p.p.s.a. dotyczą etapu kończącego postępowanie przed sądem pierwszej instancji (etapu wyrokowania) a nie uwzględnienia zażalenia w ramach autokontroli. Jak wynika także z art. 209 p.p.s.a., w innych przypadkach niż orzeczenie uwzględniające skargę (art. 200) oraz orzeczenie, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a., sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania. Podobnie przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania w postępowaniu zażaleniowym. Nie istnieje zatem również podstawa prawna do rozstrzygnięcia o kosztach wynagrodzenia pełnomocnika w orzeczeniu wydanym na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie (vide uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07 oraz postanowienia NSA w sprawach: II OZ 851/21, III OZ 526/21, II OZ 386/21, I OZ 313/18; II FZ 115/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowym argumentem przemawiającym za brakiem możliwości zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego jest przepis art. 179a p.p.s.a., który przewiduje możliwość orzeczenia przez wojewódzki sąd administracyjny o zwrocie kosztów postępowania w ramach postępowania autokontrolnego wywołanego skargą kasacyjną. Tego rodzaju uprawnienie nie zostało przewidziane w ramach uprawnień autokontrolnych wynikających z art. 195 § 2 p.p.s.a. (vide np. postanowienie w sprawie I OZ 127/18). W związku z powyższym orzeczono jak w pkt 3 sentencji.