I SA/Gd 960/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 30 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi ,,A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od nieuiszczonej w terminie opłaty z tytułu zezwolenia na usunięcie drzew oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 3 sierpnia 2020r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 8 maja 2020r. wydaną wobec A SA (dalej też: Strona, Skarżący) w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi i umorzenia odseek od nieuiszczonej w terminie opłaty z tytułu zezwolenia na usunięcie drzew. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. A SA zwrócił się w dniu 14 sierpnia 2019 r. do Prezydenta Miasta z wnioskiem o wydanie zezwolenia na usunięcie 519 sztuk drzew. Decyzją z dnia 6 listopada 2019 r. stosowne zezwolenie zostało wydane. W decyzji została naliczona opłata w wysokości 959.904,50 zł. Zgodnie z pkt 2 decyzji opłatę należało uiścić w terminie 14 dni od dnia 4 grudnia 2019 r. W związku z tym, że naliczona w decyzji opłata nie została uiszczona w terminie, strona została wezwana do uiszczenia opłaty wraz z odsetkami. Opłata wraz z odsetkami została uiszczona w dniu 25 marca 2020 r. Tego samego dnia A SA zwrócił się do Prezydenta Miasta o umorzenie odsetek za zwłokę od nieterminowo uiszczonej opłaty za usunięcie drzew, ustalonej decyzją z dnia 6 listopada 2019r. Wnosząc o umorzenie odsetek Strona wskazała, że nieterminowe uiszczenie opłaty wiązało się z wprowadzeniem nowego systemu rozliczeń będącego powodem niezrealizowania dyspozycji finansowej wystawionej we właściwym terminie. Decyzją z dnia 8 maja 2020r. Prezydent Miasta , działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j.Dz.U. z 2020r., poz. 256), art. 87 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2020r., poz. 55), art. 55, art. 56, art. 58 ust. 4, art. 59 ust. 4, art. 60, art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 64 oraz art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2019r., poz. 869), dalej u.f.p., odmówił Stronie umorzenia odsetek od nieuiszczonej w terminie opłaty z tytułu zezwolenia na usunięcie drzew w kwocie 20.513 zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, że wskazana we wniosku przyczyna opóźnienia w uiszczeniu opłaty, w ocenie organu, nie spełnia przesłanek wymienionych w art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p. warunkowanych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami finansowymi zobowiązanego. Zdaniem organu strona wnosząc o udzielenie ulgi nie wykazała również tego, że w sprawie występuje ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny. SKO, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, stwierdziło, że organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie oraz dokonał wnikliwej i wyczerpującej analizy sytuacji strony skarżącej. W zakresie podstawy prawnej wskazano, że w myśl art. 64 ust. 1 ustawy o finansach publicznych właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Wśród tych należności znajdują się również dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw (art. 60 ust. 1 pkt 7 powołanej ustawy). W myśl art. 67 u.f.p., do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy K.p.a. i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900, dalej jako "O.p."). Następnie organ kierując się powyższym odesłaniem wskazał na przesłanki ważnego interesu podatnika (dłużnika) lub interesu publicznego, wymienione w art. 67a § 1 O.p. SKO wskazało, że decyzja organu I instancji podjęta została na podstawie prawidłowych ustaleń i nie narusza przepisów art. 64 ust. 1 pkt 2a ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Oceniając zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy Kolegium musiało zgodzić się z oceną przesłanek wynikających z wymienionych przepisów prawa jakiej dokonał organ I instancji. Organ nie odmówił wiarygodności argumentom przedstawionym we wniosku o umorzenie odsetek. Odmienna natomiast - od oczekiwanej przez Wnioskującego o udzielenie ulgi - ocena tych okoliczności nie świadczy o naruszeniu przepisów postępowania w stopniu pozwalającym na uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium utrudnień w działalności firmy, wynikających m.in. z konieczności zapłaty odsetek nie można uznać za przesłankę stosowania ulg podatkowych bowiem te nie należą do zdarzeń wyjątkowych. Skoro zastosowanie ulgi podatkowej jest instytucją nadzwyczajną to tym samym wypadki społeczne i gospodarcze przemawiające za jej udzieleniem muszą posiadać tę samą cechę. Za zastosowaniem tej instytucji podatkowej przemawiać zatem będą wypadki niezależne od sposobu postępowania podatnika, bądź spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie mógł mieć wpływu. Nieuiszczenie w terminie opłaty za usunięcie drzew, ustalonej decyzją z dnia 6 listopada 2019 r., z powodu błędu nowo wprowadzonego systemu rozliczeń do takich zdarzeń niewątpliwie nie należy. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej: naruszenie art. 64 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o finansach publicznych przez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie poprzez nieustalenie w trybie przewidzianym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego istnienia w stosunku do skarżącego A S.A. określonych w tym przepisie ustawowych przesłanek umorzenia należności publicznoprawnej, co w konsekwencji doprowadziło do jego błędnego zastosowania, naruszenie art. 67a § 1 O.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, naruszenia art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało brakiem ustalenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze istotnych okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do stwierdzenia wystąpienia w stosunku do skarżącego ustawowych przesłanek umorzenia zobowiązania publicznoprawnego z tytułu odsetek, naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 15 K.p.a. w związku z art. 136 § 1 K.p.a. poprzez nierozpoznanie w całości odwołania wniesionego od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 maja 2020 r., co skutkuje naruszeniem ustalonej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji przez organy I i II instancji bez dostatecznego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz bez wskazania dowodów, na których się oparły one swoje decyzje. W związku z powyższym Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności z uwagi na rażące naruszenia art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o finansach publicznych oraz art. 15 K.p.a. w związku z art. 136 K.p.a. poprzez rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że wyłącznym powodem nieterminowego uiszczenia opłaty należnej z tytułu uzyskania zezwolenia na wycinkę drzew było nieprawidłowe wykonanie wniosku o płatność przez nowy system informatyczny działający w przedsiębiorstwie strony. We wniosku o umorzenie skarżący stwierdził, iż nigdy wcześniej nie doszło do nieterminowej zapłaty na rzecz Miasta opłaty należnej z tytułu udzielonego przez Prezydenta Miasta zezwolenia na wycinkę drzew z terenów zarządzanych przez skarżącego. Rozpatrywane przez Prezydenta Miasta wnioski A S.A. o wydanie zezwolenia na wycinkę drzew były i są nadal uzasadniane potrzebą zagospodarowania nieruchomości portowych dla potrzeb realizacji nowych inwestycji na terenie [...] lub przebudowy dotychczasowej infrastruktury portowej. Z kolei negatywna decyzja Prezydenta Miasta z dnia 8 maja 2020 r. zawierająca odmowę umorzenia zobowiązania do zapłaty odsetek za opóźnienie, charakteryzuje się bardzo lakonicznym uzasadnieniem przy jednoczesnym błędnym, tj. niewłaściwym przywołaniu przez organ I instancji ustawowych przesłanek branych pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku o umorzenie należności publicznoprawnej. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji znajduje się wskazanie przesłanek mogących służyć uzasadnieniu decyzję o umorzeniu w części, odroczeniu terminu spłaty całości albo części należności nie zaś decyzji o całkowitym umorzeniu zobowiązania publicznoprawnego. Zatem krótkie i błędne uzasadnienie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 maja 2020 r. nie dawało podstaw do stwierdzenia, iż negatywna dla skarżącego decyzja została wydana w zgodzie z przepisami art. 77 § 1 k.p.a. W konsekwencji w ocenie skarżącego doszło również do naruszenia przepisu art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.f.p. z uwagi na brak ustaleń dotyczących występowania lub niewystępowania po stronie skarżącego ustawowych przesłanek umożliwiających zastosowanie tej normy prawnej. W zaskarżonym orzeczeniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się w żaden sposób do przedstawionych w odwołaniu twierdzeń skarżącego mających wykazać wystąpienie ustawowych przesłanek umorzenia należności publicznoprawnej. Tymczasem do obowiązków organu rozpatrującego wniosek o umorzenie należności publicznoprawnej należy w pierwszej kolejności dokonanie oceny wskazanych przez zobowiązany podmiot okoliczności faktycznych i prawnych przemawiających za umorzeniem zobowiązania publicznoprawnego pod kątem ich zgodności z ustawowymi przesłankami umorzenia należności publicznoprawnej. Argumenty SKO mają jedynie walor wykładu prawnego zawierającego prezentację stanowiska składu orzekającego Samorządowego Kolegium Odwoławczego na temat możliwych przypadków umorzenia należności publicznoprawnych i to poczynionych na kanwie art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, który nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. To że treść tego przepisu częściowo pokrywa się z treścią właściwego w niniejszej sprawie przepisu prawa, tj. art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o finansach publicznych nie oznacza, iż może on być przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący w wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji dopatruje się także naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.pa w wyniku zastosowania art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o finansach publicznych w sposób sprzeczny z celem dla którego został on wprowadzony do porządku prawnego. Pomimo uznaniowego charakteru orzeczenia wydawanego na jego podstawie, organ stosujący ten przepis ma prawny obowiązek przeprowadzenia analizy uzasadnienia wniosku o zastosowanie określonej ulgi w spłacie zobowiązania publicznoprawnego w oparciu o ustawowe kryteria zastosowania danej ulgi. w przeciwnym razie przepis art. 64 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o finansach publicznych stanowiłby normę nie dającą w praktyce podmiotom zobowiązanym żadnej możliwości skorzystania z jego rozwiązań prawnych. W ocenie skarżącego organ II instancji w sytuacji niepodjęcia przez organ I instancji czynności procesowych mających na celu ustalenie spełnienia przez podmiot zobowiązany (wnioskodawcę) przesłanek ustawowych umożliwiających uzyskanie zwolnienia z obowiązku wykonania określonego zobowiązania publicznoprawnego, powinien przeprowadzić te czynności w niezbędnym do tego zakresie. Brak takich działań skutkował wydaniem decyzji na podstawie powyższego przepisu bez koniecznego wcześniejszego ustalenia wystąpienia po stronie wnioskodawcy wskazanych w tym przepisie przesłanek umorzenia należności publicznoprawnej. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przechodząc do merytorycznej oceny skargi podkreślić trzeba, że kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję prezydenta Miasta o odmowie udzielenia skarżącemu ulgi i umorzenia odsetek od opłaty za zezwolenie na usunięcie drzew. Za usunięcie drzew lub krzewów posiadacz nieruchomości ponosi opłaty w wysokości ustalanej w zezwoleniu na usunięcie (art. 84 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie przyrody). Niewątpliwie opłata ta nie stanowi podatku czy opłaty, o której mowa w art. 2 § 1 O.p., nie jest bowiem ustalana przez organy podatkowe (art. 2 § 1 pkt 1 O.p.), nie została wymieniona w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych (art. 2 § 1 pkt 3 O.p.), nie należy w końcu do spraw z zakresu prawa podatkowego (art. 2 § 1 pkt 4 O.p.), ustawa o ochronie przyrody nie należy bowiem do przepisów prawa podatkowego. Opłata ta stanowi w całości dochód budżetu gminy, z której terenu usunięto drzewa lub krzewy, w związku z czym stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, o której mowa w art. 60 pkt 7 u.f.p., co nie jest w sprawie sporne. Zgodnie z tym przepisem, środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Zgodnie z art. 87 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, w razie nieterminowego uiszczenia opłaty pobiera się odsetki za zwłokę w wysokości odsetek pobieranych za nieterminowe regulowanie zobowiązań podatkowych. Charakter należności z tytułu odsetek, z uwagi na akcesoryjność tego zobowiązania, jest taki sam jak charakter należności głównej, tj. opłaty za zezwolenie na usunięcie drzew. Stanowią one zatem należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, o której mowa w art. 60 pkt 7 u.f.p. Organ odwoławczy, aprobując rozstrzygnięcie organu I instancji, odwołał się do treści art. 64 ust. 1 u.f.p. w następującym brzmieniu: "Właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60". Przepis art. 64 ust. 1 u.f.p. w przywołanym przez SKO brzmieniu obowiązywał jednak do dnia 27 kwietnia 2017 r. Z dniem 28 kwietnia 2017 r., na mocy ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 659), otrzymał ona następujące brzmienie: "Należności, o których mowa w art. 60, właściwy organ może: 1) z urzędu umarzać w całości - w przypadku gdy zachodzi jedna z okoliczności, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1-4; 2) na wniosek zobowiązanego: a) umarzać w całości - w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym, b) umarzać w części, odraczać terminy spłaty całości albo części należności lub rozkładać na raty płatność całości albo części należności - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego". Przepis art. 64 ust. 1 u.f.p. posiada zatem obecnie inne brzmienie i nie odsyła już do art. 55 u.f.p., bowiem w sposób samodzielny określa nie tylko ulgi w spłacie zobowiązań z tytułu należności publicznoprawnych, ale również kreuje przesłanki ich zastosowania. Brak odesłania do art. 55 u.f.p., który dotyczy należności pieniężnych o charakterze cywilnoprawnym i z tego względu przed dniem 28 kwietnia 2017 r. przyjmowano, że w przypadku ulg w spłacie należności publicznoprawnych należy stosować odpowiednie przepisy O.p., w tym art. 67a tej ustawy (poprzez odesłanie zawarte w art. 67 u.f.p.), powoduje, że aktualnie przepis art. 64 ust. 1 u.f.p. dotyczy wszystkich należności, do jakich odnosi się art. 60 tej ustawy. Zbędne było zatem odwołanie się przez organ do treści przepisów O.p. regulujących udzielanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych i powiązanie art. 67a O.p. z art. 64 u.f.p., skoro przepisy u.f.p. zawierają w tym zakresie własną regulację. Niemniej jednak mimo powołania przez SKO art. 67a O.p., Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a wskazane uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Należy wskazać, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt a) p.p.s.a., uchyleniem decyzji skutkuje jedynie takie naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Niewątpliwie strona wnosiła o umorzenie należności z tytułu odsetek w całości, co zresztą akcentuje w skardze, zastosowanie miał zatem art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. Stanowi on, że należności, o których mowa w art. 60, właściwy organ może na wniosek zobowiązanego umarzać w całości - w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym. Zgodnie natomiast z art. 67a § 1 O.p. w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, organ podatkowy, na wniosek podatnika, może 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Oba zatem przepisy przewidują te same przesłanki przyznania wnioskowanej przez stronę ulgi, tj. ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny. SKO w zaskarżonej decyzji przedstawiło prawidłowe rozumienie obu tych przesłanek i w ich świetle dokonało oceny powołanych przez stronę okoliczności. Z tego względu Sąd uznał, że powołanie przez SKO art. 67a O.p. w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. nie miało wpływu na wynik sprawy. Wpływ na tę ocenę miał także fakt, że organ I instancji przywołał prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia, oraz że SKO stwierdziło, że "decyzja podjęta została na podstawie prawidłowych ustaleń i nie narusza przepisów art. 64 ust. 1 pkt 2a ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej". Jakkolwiek zatem zbędne było powiązanie art. 64 ust. 1 pkt 2a ustawy o finansach publicznych z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, to tożsamość przesłanek przewidzianych w obu przepisach, prawidłowość oceny co do ich zastosowania w sprawie oraz wskazanie również na art. 64 ust. 1 pkt 2a ustawy o finansach publicznych, powodują, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Odnosząc się natomiast do awizowanej kwestii prawidłowości oceny dokonanej przez organy co do zaistnienia przesłanek przyznania wnioskowanej ulgi, powtórzyć należy, że przesłankami tymi są ważny interes zobowiązanego i interes publiczny. Ustawodawca nie zdefiniował w ustawie pojęć "ważnego interesu zobowiązanego" i "interesu publicznego". Z tego względu konkretną treść tych pojęć ustalać należy z uwzględnieniem okoliczności rozpoznawanej sprawy. Niemniej jednak o istnieniu ważnego interesu zobowiązanego oraz interesu publicznego decydują kryteria obiektywne, zgodne z powszechnie obowiązującą hierarchią wartości. SKO słusznie wskazało, że w orzecznictwie (wypracowanym na tle tożsamego przepisu art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej) przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć zdarzenia losowe oraz sytuacje osobiste, rodzinne, zdrowotne czy też ekonomiczne (dotyczące majątku, dochodów, wydatków, możliwości płatniczych), które w okolicznościach konkretnego przypadku nie pozwalają na spłatę należności publicznoprawnych bez szczególnej dolegliwości dla zobowiązanego w postaci nadmiernego obciążenia finansowego bądź innych ciężkich skutków. Przy czym pojęcia "ważnego interesu zobowiązanego" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie dochodzonych należności, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Z kolei przesłankę "interesu publicznego" interpretuje się jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdza, że organ prawidłowo przeanalizował sytuację strony skarżącej w kontekście przesłanek umorzenia, określonych w art. 64 ust. 1 pkt 2a u.f.p. i przekonująco uzasadnił powody, jakie legły u podstaw odmowy udzielenia wnioskowanej ulgi. Ustalenia organu, jak również wywiedzione wnioski nie uchybiły przepisom prawa procesowego ani materialnego. Wbrew przekonaniu strony skarżącej ani wskazana przez nią przyczyna zwłoki w zapłacie opłaty tj. błąd systemu informatycznego, ani fakt, że był to pierwszy przypadek powstania zwłoki w zapłacie tego rodzaju opłaty, ani wreszcie okoliczność, że usunięcie drzew jest konieczne z uwagi na realizację nowych inwestycji portowych nie stanowią o istnieniu ważnego interesu zobowiązanego lub interesu publicznego w rozumieniu przedstawionym powyżej. Strona nie wykazała, aby konieczność zapłaty ww. należności zachwiała jej płynnością finansową grożąc wstrzymaniem planowanych inwestycji lub w inny nadzwyczajny sposób godząc w jej ważny interes lub interes publiczny. Przyczyna opóźnienia – nieprawidłowe zrealizowanie przez system informatyczny wniosku o płatność – nie ma znaczenia dla oceny istnienia obu tych przesłanek. O udzieleniu wnioskowanej ulgi nie może decydować subiektywne przekonanie strony o wyjątkowości jej sytuacji, oparte na argumencie, że do opóźnienia doszło przypadkowo, niechcący, wskutek błędu działania nowego systemu informatycznego, a wyłącznie zobiektywizowane kryteria, oceniane każdorazowo przez organ podatkowy z punktu widzenia przesłanek ustawowych. Zasadnie organ stwierdził, że z punktu widzenia obiektywnych kryteriów, przesłanki ważnego interesu zobowiązanego lub interesu publicznego w sprawie nie zostały wykazane. Bezzasadne są zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. Stan faktyczny został ustalony prawidłowo, brak jest również podstaw do podważenia oceny dowodów dokonanej przez organ. Stan faktyczny nie był zresztą sporny, organy nie kwestionowały podniesionych przez stronę okoliczności, oceniły je natomiast odmiennie niż oczekiwała tego strona, stwierdzając, że nie świadczą one o zaistnieniu przesłanek ważnego interesu zobowiązanego lub interesu publicznego. Nie doszło również do naruszenia zasady dwuinstancyjności, co zarzucono w skardze. SKO rozpoznało sprawę ponownie, odnosząc się do argumentów strony. Odmienna od oczekiwanej przez stronę ocena okoliczności sprawy nie oznacza naruszenia wskazanych przez nią przepisów, w tym art. 15 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.